ความลับของหนูกับลุงอดัม (NC20+)

        "พอได้แล้วน่าพี่.. กับอีแค่ผู้ชายคนเดียวทำไมต้องร้องไห้เสียใจขนาดนี้ล่ะ"

        ปอนด์นั่งทำหน้าเครียดมองดูแฟนสาวรุ่นพี่นั่งก้มหน้าเช็ดน้ำตาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดในอก หลังจากที่ให้เจนมาคุยกันที่ห้องก็เอาแต่ร้องไห้ระบายความในใจออกมาถึงเ๱ื่๵๹ราวที่โดนผู้ชายทิ้ง เธออุตส่าห์ระมัดระวังพยายามกีดกันพวกผู้ชายคนอื่นๆ ไม่ให้มายุ่งกับเจนมาทั้งปีแต่ก็ไม่คิดว่าห่างสายตาแค่ไม่กี่วันพี่เจนก็ดันหลวมตัวปล่อยให้ผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ล่อลวงไปใช้แสวงหาความสุขเพียงชั่วคราวจนได้

        แม้ว่าน้องปอนด์จะโกรธพี่เจนในทีแรกที่เผลอนอกกายนอกใจเธอที่เป็๲แฟนกัน แต่พอได้เห็นพี่เจนแตกสลายทั้งกายใจแบบนี้ก็ยิ่งหงุดหงิดมุ่งเป้าความโกรธไปที่ไอ้ผู้ชายคนนั้นแทน

        "บอกมาได้แล้วว่าไอ้เหี้ยนั่นเป็๲ใคร ทำกับพี่แบบนี้ปอนด์ไม่ยอมหรอกนะ"

        "คือ.. ช่างมันเถอะน่า พี่แค่.. แค่อยากหาคนคุยด้วย.. เดี๋ยวพี่ก็ดีขึ้น"

        "จะช่างมันได้ยังไงล่ะ! ไม่อยากจะว่าพี่หรอกนะ เพราะรู้ว่าพี่ไม่น่าใช่คนที่จะเริ่มเ๱ื่๵๹พวกนี้ก่อน มันต้องไอ้เหี้ยนั่นแน่ๆ.. บอกมา มันหลอกพี่แบบไหน มันเป็๲ใคร!"

        "...พี่ขอโทษ" เจนยังไม่กล้าสบตา ได้แต่งุบงิบพูดเบาๆ ยิ่งทำให้ปอนด์โมโหกว่าเดิม

        "มาขอโทษตอนนี้ให้มันได้อะไรขึ้นมา! ถ้ารู้สึกผิดก็อย่าหักหลังกันแต่แรกสิ พี่ไม่คิดถึงใจปอนด์บ้างเลยเหรอ!"

        "...พี่ขอโทษ"

        เจนก้มหน้าทำเหมือนจะเริ่มร้องไห้อีกครั้งทำให้น้องสาวเริ่มเสียงอ่อน ปอนด์ถอนหายใจปรับอารมณ์แล้วเข้าจับหน้าสวยพี่เจนให้เงยขึ้นมาช่วยปาดเช็ดน้ำตาที่แก้มก่อนจะจูบปลอบที่หน้าผาก

        "โธ่...... คนสวยของหนู.. ก็หนูอุตส่าห์ถนอมรักษาพี่มาตั้งนาน เจอแบบนี้เป็๞ใครก็โกรธไหมคะ เข้าใจปอนด์นะ เลิกร้องไห้ก่อนนะคะ"

        "อะ-อืม.." เจนพยายามฝืนยิ้มแล้วมองหน้าน้องได้ในที่สุด

        "เอาล่ะ.. งั้นทีนี้พี่จะเอาไงต่อล่ะ"

        "พี่ไม่กล้าขออะไรปอนด์มากกว่านี้หรอก.. ถ้าปอนด์อยากจะเลิก พี่ก็.."

        "ไม่ค่ะ! ปอนด์ไม่เลิกกับพี่ทั้งๆ ที่ไม่รู้อะไรเลยแบบนี้แน่ๆ บอกมาก่อนสิว่าพี่โดนมันหลอกยังไง"

        "กะ-ก็.. ไม่เชิงโดนหลอกหรอก.. มันก็ไม่ใช่ความผิดของเค้าทั้งหมด"

        "พี่เจน! พี่ชอบมันเหรอ"

        "ก็......"

        ปอนด์ได้ยินก็อึ้งไปพักหนึ่งแต่ก็พยายามกลั้นใจไม่โวยวายเพราะอยากจะถามต้อนแฟนให้จนมุมให้ได้

        "แต่มันไม่ได้ชอบพี่ มันแค่อยากได้พี่อะ พี่รู้ใช่ไหม?"

        "...ก็ยังไม่รู้จริงๆ สักหน่อยว่าเค้าหายไปเพราะอะไร"

        "พี่เจน! แต่ตอนที่พี่โทรไปมันกำลังเอากับคนอื่นอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

        "...จริงๆ พี่ก็ไม่ค่อยแน่ใจนักหรอก"

        "พี่!.. โธ่ หลงผู้ชายอะไรขนาดนี้ล่ะเนี่ย ต้องปกป้องมันต่อหน้าปอนด์ด้วยเหรอ"

        "พี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัวหรอกนะ.. ถึงได้บอกไงว่าถ้าปอนด์อยากจะเลิก.."

        "พอได้แล้วค่ะ คำก็เลิกสองคำก็เลิก ปอนด์ทำใจรับแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ"

        "........."

        เจนนิ่งเงียบไม่ยอมตอบเพราะไม่อยากโกหกน้องและไม่อยากหาข้ออ้างให้ตัวเองดูดี เธอ๻้๪๫๷า๹แค่ได้มาคุยระบายความอัดอั้นในใจและได้สารภาพความรู้สึกผิดบาปต่อหน้าแฟนก็พอแล้ว ถึงตรงนี้เธอยินดีรับผลที่ตามมาหากน้องจะรังเกียจและจบลงด้วยการเลิกรา

        แต่ดูเหมือนปอนด์จะยังรับไม่ได้กับเหตุผลครึ่งๆ กลางๆ ที่ไม่ชัดเจน เพราะลึกๆ รู้ว่าพี่เจนเป็๞คนไม่ทันผู้ชายและไม่ใช่ผู้หญิงที่จะเข้าหาใครก่อนง่ายๆ ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างมั่นใจว่าเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นต้องเป็๞เพราะไอ้ผู้ชายคนนั้นใช้วิธีล่อลวงหาประโยชน์จากความไม่ทันคนของเจนซึ่งเธอ๻้๪๫๷า๹เอาเ๹ื่๪๫ให้ถึงที่สุด แต่ในเมื่อพี่เจนมีท่าทีปกป้องผู้ชายจนถึงขนาดยอมที่จะทิ้งกันแบบนี้ ปอนด์เลยต้องใช้ไม้อ่อนหาวิธีทำให้แฟนสาวตาสว่างให้ได้

        "เฮ้ออ.. งั้นเอางี้นะพี่.. บอกหนูมาว่าคนนั้นเป็๞ใครแล้วไปคุยกันให้รู้เ๹ื่๪๫.. ถ้าเค้ามีเหตุผลมากพอและยังอยากคบกับพี่อยู่ หนูจะยอมปล่อยพี่ไป.. แต่ถ้ามันเหี้ยจนไม่ยอมรับพี่อีก เราก็แค่ถอยออกมาจากคนแบบนั้นซะ โอเคไหม?"

        "........."

        "หนูไม่โวยวายไม่ทำอะไรให้มันแย่หรอกน่า สัญญาเลย"

        "...อืม"

        ***************

        วันต่อมา อดัมนั่งมองข้อความไลน์ของเจนด้วยความรู้สึกเครียดในสมอง เขารู้ตัวดีว่าสิ่งที่ทำอยู่มันเลวร้ายกับผู้หญิงที่เขารักทั้งสองคน แต่ในเมื่อเ๱ื่๵๹ราวมันบานปลายมาถึงจุดนี้เขาก็คิดไม่ตกว่าจะบอกเจนยังไง ถ้าเขามีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่แม่ของเจนเขาคงกล้าที่จะคุยกับหลานแบบตรงไปตรงมาตั้งนานแล้ว

        "จะปล่อยไว้แบบนี้ก็คงไม่ได้สินะ.. คงต้องทำใจให้โดนเกลียดซะแล้ว.."

        เขาพึมพัมกับตัวเองเบาๆ ขณะคิดหาวิธีพูดกับหลานหลายๆ แบบ แต่สุดท้ายก็สรุปได้ว่าการสารภาพความจริงคงเป็๲ทางเลือกที่ดีที่สุด แน่นอนว่าเขามีความรู้สึกดีๆ กับเจนและอยากคบกับเธอจริงจังในทีแรก แต่จะด้วยความบังเอิญหรือความไม่ตั้งใจอะไรก็แล้วแต่ทำให้สถานะระหว่างเขากับปิ่นในตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ทำให้เขาจำเป็๲ต้องเลือกทางที่ทุกคนเจ็บน้อยที่สุด

        เจนยังสาวยังสวยและมีโอกาสไปเจอคนที่เหมาะสมกว่าอีกมากมายในอนาคต อีกทั้งเขายังรู้จักกับเธอแค่เพียงผิวเผิน แทบจะไม่เคยแชร์ชีวิตส่วนตัวให้ได้ศึกษากันและกันเลยด้วยซ้ำ ในขณะที่ปิ่นกับเขาแทบไม่ต้องปรับเปลี่ยนอะไรเพราะรู้จักกันมาทั้งชีวิต พวกเขารับข้อเสียที่ดำมืดของกันและกันได้เป็๲อย่างดี นั่นทำให้เลือกได้ไม่ยากว่าหากคิดจะใช้ชีวิตที่เหลือกับใครสักคนในระยะยาวเขาควรรักษาใครเอาไว้

        ตัดสินใจได้ตามนั้นอดัมก็ปัดหน้าจอโทรศัพท์กำลังจะกดโทรหาหลานสาวเพื่อนัดมาคุยให้รู้เ๱ื่๵๹ แต่ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน

        ก็อก ก็อก..

        "ใครครับ?"

        "เอ่อ.. เจนเองค่ะ.. ลุงเปิดให้หน่อยได้ไหม"

        อดัมใจหายวาบรู้สึกหวิวๆ ในอกเมื่อเวลานั้นมาถึงจริงๆ เขากลืนน้ำลายตั้งสติอารมณ์ให้เป็๲ปกติที่สุดและทำใจยอมรับทุกอย่างหลังจากนี้ก่อนจะเปิดประตู

        "เข้ามาก่อนสิเจน.. เฮ้ย! อะ-เอ่อ.. นี่เธอ.."

        "อาจารย์! อาจารย์อดัมเหรอพี่เจน.. นี่มันเ๹ื่๪๫อะไรกัน"

        "อืม.. ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมคะ? เจนขอคุยด้วยแป๊บเดียวค่ะ"

        "เดี๋ยวสิเจน ทำไมพาคนอื่นมาด้วยล่ะ.. ชื่อปอนด์ใช่ไหม? เธอมาที่นี่ทำไม"

        "คนอื่นเหรอ? คุณต่างหากที่เป็๲คนอื่น!"

        "Hey! ยังไงผมก็ยังเป็๞อาจารย์คุณนะ พูดให้มันดีๆ หน่อย"

        "พอเถอะค่ะลุง.. ปอนด์.. เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะ"

        เจนก้มหน้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทำให้อีกสองคนสงบลงได้ในที่สุด อดัมเปิดประตูกว้างแล้วถอยหลีงทางให้สองสาวเดินเข้าห้อง ปิดประตูเสร็จก็เดินนำเข้าไปถึงโซนห้องนั่งเล่นก่อนจะหันกลับมายืนเผชิญหน้ากับเจนที่มองเขาด้วยแววตาน่าสงสารโดยมีปอนด์ยืนอยู่ข้างๆ จ้องมาที่เขาด้วยแววตาโกรธแค้น