หลังจากกิจกรรมรับน้องเสร็จก็คือการเปิดสายรหัสไม่รู้ว่าพี่รหัสฉันจะเป็ใครแล้วเขาจะใจดีไหมที่ได้ฟองจันทร์คนนี่เป็น้องรหัสมันก็จะตื่นเต้นหน่อยๆ
“ฟองจันทร์ แกว่าใครจะเป็พี่รหัสแกวะ” ไอ้แสตมป์ถามฉันอย่างคนกำลังตื่นเต้นเหมือนกันตอนนี้พวกเรานั่งรวมกันที่ลานเกียร์รอเวลาที่พี่รหัสจะมาเปิดสาย
“ไม่รู้โว้ยใครก็ได้ แต่ไม่เอาอิพี่คิงหน้าโจรป่านะน่ากลัวเกินไป”
“พี่เขาเรียนอยู่ปี3จะเป็พี่รหัสแกได้ไงไอ้ฟองเพ้อเจ้อ พี่รหัสคือปีสองเข้าใจไหมเพื่อน” ติวเตอร์เงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์มาคุยกับฉันและแสตมป์ที่นั่งคุยกันอยู่อย่างออกรส
“เอ้าก็เผื่อเป็สายรหัสเดียวกันอะไรแบบเนี้ยก็คนมันไม่อยากเจอหน้าตาอย่างกับโจรป่าแถมชอบพูดเสียงดัง” ฉันทำท่าขนลุกขนพองอย่างคนกำลังเจอสิ่งที่เรากลัวมากๆ
“แกก็ไปนินทาพี่เขา” ติวเตอร์มันปกป้องพี่คิงโดยการผลักหัวฉันเกือบหงายหลังเห็นมันตัวเตี้ยๆแบบนี้แรงเยอะซิบ ฉันยกมือขึ้นกำลังจะเอาคืนไอ้ติวเตอร์
“น้องๆครับจัดแถวตามสาขาและรหัสนักศึกษาเลยนะครับ”พี่หัวหน้าสันทนาการชื่อพี่บีมไม่ต้องแปลกใจที่มีแต่ผู้ชายทำกิจกรรมของวิศวะเพราะคณะวิศวะผู้ชายเยอะกว่าผู้หญิง รุ่นพี่ผู้หญิงส่วนใหญ่จะเป็พยาบาลค่อยช่วยอยู่ข้างๆไม่ค่อยออกมาสั่งอะไรน้องปีหนึ่ง
พวกเราสามคนเรียนสาขาเครื่องกลเหมือนกันแต่พวกเราทั้งสามคน รหัสนักศึกษาไม่ได้อยู่ใกล้กันเพราะเขาจัดอันดับตามตัวอักษรภาษาไทย
ไอ้ติวเตอร์รหัสอยู่คนแรกของสาขาเครื่องกลฉันอยู่คนที่35ส่วนแสตมป์อยู่คนที่48เกือบคนสุดท้ายปีนี้สาขาเครื่องกลมีทั้งหมด50คน โดยที่มีผู้ชาย43คนผู้หญิง7คน
“นั่งลงได้ครับ” พี่บีมสั่งให้พวกเรานั่งลง
“หวัดดีจ๊ะฟองจันทร์” ผู้ชายไม่แท้ที่นั่งข้างหน้าฉันหันมาคุยด้วย
“หวัดดีจ้ารู้จักชื่อเราด้วยเหรอ?” ถามไปด้วยสีหน้างงๆยิ้มเขินให้กับเพื่อนใหม่ที่ยังไม่รู้จักชื่อของเขาเลย
“คือเรารู้จักกับนิดหน่อยอ่ะนางก็เรียนเครื่องกลรหัสที่50อยู่หลังสุดนู่น”
“อ้าวจริงเหรอหลังจากถูกลงโทษก็ไม่ได้เจอกับนิดหน่อยเลยฟองนึกว่านิดหน่อยเรียนสาขาเคมีชะอีก” ก็อย่างที่บอกนิดหน่อยเธอเป็ผู้หญิงตัวเล็ก ผอมบาง หน้าตาหมวยดูบอบบางไม่น่าจะเรียนเครื่องกล
“พอดีเรากับนิดหน่อยเรียนจบม.ปลายห้องเดียวกันเลยบังคับนางลองสอบวิศวะเครื่องกลด้วยกัน พอสอบติดนางก็เลยมาเรียน” เพื่อนใหม่อธิบายให้ฉันฟัง
“ว่าแต่แกชื่อไร” ฟองจันทร์ถามชื่อเพื่อนใหม่
“เราชื่อป๋องแป้งที่เรียนเครื่องกลไม่ใช่ชอบอะไรหรอกนะเธอแต่เป็ลูกชายคนเดียวเตี่ยเปิดอู่ซ่อมรถแถวปทุมเรียนเพื่อสืบทอดกิจการและผู้ชายเยอะดีเลยยอมเรียนเผื่อจะได้สารมีไปฝากเตี่ยฮ่าๆ”
“ฮ่าๆเอ่อไอเดียดี” ฉันที่กำลังคุยเม้าท์มอยกับป๋องแป้งจนลืมไปว่าวันนี้มาเปิดสายรหัสไม่ใช่มานั่งคุยกับเพื่อน อยู่ๆก็รู้สึกว่ามีคนมาสะกิดด้านหลังไม่หยุด
“น้องฟองจันทร์!” เสียงะโอันเป็เอกลักษณ์อยู่ข้างหลังเป็ใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่พี่คิงหน้าโจรป่าเฮดว้ากของพวกเราปี1ไงล่ะจะใคร
“เฮ้ยพี่อย่าบอกนะว่า…” ตอนนี้ฟองจันทร์นั่งหน้าเหวอ อ้าปากค้างพูดไม่ออก
“ใช่ครับพี่เองคนหล่อที่สุดเป็พี่รหัสปี3ของเราเองนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะไอ้ตัวแสบอย่างคิดว่าพี่ลืมที่เราแลบลิ้นใส่พี่ลามปรามเดี๋ยวจะโดน” พี่คิงใช้นิ้วชี้ดีดหน้าฝากฉันหนึ่งครั้งเกิดเสียงดังค่อนข้างแสบหน้าผากรุนแรงมากไอ้พี่หน้าโจรป่า
“จะะโทำไมเนี้ยพูดเบาๆก็ได้ยินคะพี่คิง” ฉันรีบยกมือปิดปากพี่คิงทันทีแต่พี่คิงดึงมือเธอออกแล้วหันไปพูดกับเพื่อนๆปี1
“พวกคุณมองอะไรกันครับ” แค่นั้นแหละทุกคนหันหน้าไปสนใจพี่รหัสของตัวเองหมดทันทีโดยไม่ต้องพูดซ้ำ
“พี่คิงหวัดดีค่ะ” ป๋องแป้งพูดเสียงเล็กเสียงน้อยพร้อมกับอาการของคนกำลังตัวสั่น
“อืมหวัดดีน้องป๋องแป้งเดี๋ยวพี่รหัสน้องก็มามันไปซื้อพิซซ่ามาให้น้อยอยู่ใจเย็นนะมันชื่อโอมเพื่อนพี่เองแหละ” พี่คิงหันไปพูดกับป๋องแป้งที่นั่งอยู่ข้างหน้าฟองจันทร์
“ค่ะ...ครับ” แล้วป๋องแป้งก็หันหน้าไปตามเดิม
“พี่คิงแล้วพี่รหัสปี2หนูละพี่เขาไปไหน ทำไมยังไม่มา” ฉันถามอย่างสงสัยก็คนอื่นเขามีพี่รหัสปี2กันหมดแต่ไอ้ฟองจันทร์มีแค่พี่คิงที่เป็พี่ปี3คนเดียว
“คือว่าพี่รหัสปีสองของเราเป็แฟนของพี่เองแหละชื่อน้ำผึ้งตอนนี้ซิ่วไปเรียนพยาบาลที่มอเอกชนแถวซานเมืองวันนี้ไม่ว่างมาไม่ได้”
“อ้าวแฟนพี่คิง ซิ่วคือลาออกจากที่นี่แล้วเหรอคะ” ฉันมองหน้าพี่คิงที่พี่เขามีสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหน่อยเมื่อฉันถามว่าแฟนเขาซิ่วแต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็กลับมาทำหน้าโหดตามแบบฉบับพี่ว้ากเหมือนเดิม
“ใช่ก็แบบเทคแคร์แบบพี่น้องไปๆมาๆเลยได้เป็แฟนแต่ไม่ต้องห่วงวันเสาร์นี้พี่นัดเราเลยนะไปกินเหล้าที่ผับกับพวกพี่เดี๋ยวถ้าไม่รู้ทางพี่กับน้ำผึ้งจะไปรับ เป็การเลี้ยงสายรหัสโอเคนะ” พี่หน้าโจรป่าของฉันเขินหูแดงหมดแล้ว ท่าทางจะอาการหนักเหมือนคนละคนกับที่ว้ากฉันวันแรกลิบลับ
วันเสาร์
“ฮัลโหลพี่คิงถึงไหนแล้ว หนูรออยู่ที่หน้าคอนโดนะ” วันนี้มีเลี้ยงสายรหัสอย่างที่บอกไปทีแรกว่าจะให้แสตมป์กับติวเตอร์ไปเป็เพื่อนแต่มันสองคนดันมีนัดไปนั่งชิวกับเพื่อนในสาขาทำให้ไปด้วยไม่ได้
“โอเคพี่กับน้ำผึ้งกำลังจะไปคอนโดฟองจันทร์นะ”
“แค่นี้นะคะ”
“ครับๆ” วันนี้ฉันแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีขาวโชว์ไหล่โชว์หน้าท้องพอเซ็กซี่นิดๆแนววัยรุ่นทั่วไปปล่อยผมโดยไม่ดัดใส่รองเท้าส้นสูงสีดำประมาณ4นิ้วมีรถพอร์ชสีขาวสี่ประตู ขับมาจอดตรงหน้าฉันที่ยืนรอพี่คิงอยู่แล้วก็ลดกระจกลงมาพร้อมโผล่หน้าออกมา
“ขึ้นรถเลยน้องฟองจันทร์” พี่คิงนั้นเองที่เป็เ้าของรถหรูเบาะข้างคนขับมีผู้หญิงหน้าตาสวยหวานแต่แต่งหน้าแนวสาวสายฝอดูเซ็กซี่มาก
“สวัสดีค่ะ พี่น้ำผึ้งคนสวยของหนู” พอเข้ามานั่งภายในรถฉันก็โผล่หน้าไปทักทายพี่รหัสคนสวยั้แ่วันเปิดสายพี่น้ำผึ้งก็วีดีโอคอลมาหาฉันพวกเราสองคนคุยกันแบบถูกคอทีเดียวประมาณผู้หญิงนิสัยคล้ายๆกันเลยไปกันได้
“สวัสดีค่ะ น้องฟองจันทร์ของพี่ตัวจริงสวยเชียวนะเนี้ยเรา” แล้วเราสองคนก็เมาท์ตลอดทางโดยที่พี่คิงไม่มีปากเสียงทำหน้าที่เป็ผู้ฟังเงียบๆและเป็คนขับรถไปตลอดทาง
ผับแถวทองหล่อ
“ว้าวทำไมคนเยอะจังคะพี่คิง” ภายในผับหรูตกแต่งสไตล์ยุโรปแนวดาร์กที่ฉันเข้ามาได้ทั้งที่อายุไม่ถึง20นั้นเหรอเพราะเพื่อนสนิทพี่คิงเป็เ้าของผับและที่หน้าตะลึงกว่านั้นก็คือพี่เขาเรียนหมออยู่ปี3เรียนที่มหาลัยเดียวกัน
“ว้าวๆทำไมน้องรหัสมึงปีนี่สวยจังวะไอ้คิงขอได้ไหมเดี๋ยวพี่เปย์เองนะครับ” พี่ผู้ชายหน้าตาหล่อตี๋ท่าทางทะเล้นพูดขึ้นขนาดที่ในอ้อมแขนของพี่เขาก็มีสาวสวยอยู่เธอคนนั้นมองมาที่ฉันด้วยสายตาจิกกัด
“หยุดๆความคิดเลยนะ นี่น้องรหัสน้ำผึ้งพี่เจมส์” พี่น้ำผึ้งที่นั่งข้างฉันเอาตัวของเธอที่ไม่ได้ใหญ่อะไรมาบังฉันไว้อย่างปกป้องสุดยอดพี่รหัสเลยค่าหนูรักพี่มาก
“อะไรวะพี่แค่ใจดีจะเปย์ช่วยไม่ได้จะทำอะไรชะหน่อย” พี่เจมส์กำลังเถียงกับพี่น้ำผึ้งเหมือนจะเป็าขนาดย่อมๆ
“ไปเปย์น้องรหัสหมอนู่นได้ข่าวว่าเป็ผู้ชายอีกแล้วนิปีนี่”
“จะพูดให้เจ็บซ้ำน้ำใจทำไมครับ” พี่เจมส์โอดโอยอย่างเกินจริง
“หยุดๆทะเลาะเลยคะที่รัก มึงด้วยไอ้เจมส์” พี่คิงเบรกศึกระหว่างพี่น้ำผึ้งของฉันกับพี่เจมส์จอมกะล่อน
“สองมาตรฐานวะทีกับเมียนี่พูดคะขาทีกับเพื่อนที่คบกันมาั้แ่ประถมะโใส่หน้าเอาไม่มีพูดเพราะๆเลยไอ้เพื่อนเลว” พี่เจมส์พูดด้วยน้ำเสียงกระแทกแล้วสะบัดหน้าไปคุยกับสาวในอ้อมกอดแทน
“ไม่ต้องงอนเป็ตุ๊ดเลยไอ้เจมส์ ว่าแต่ไอ้พะนายไปไหนวันนี้มันเข้ามาดูผับแทนเฮียพะนา”
“มันตรวจบัญชีอยู่บนห้องทำงานเดี๋ยวก็ลงมา”พี่เจมส์หันมาคุยกับพี่คิง
“น้องฟองจันทร์จะดื่มเหล้าหรือน้ำอัดลมครับ”พี่คิงหันมาคุยกับฉันขนาดที่ยื่นแก้วให้พี่น้ำผึ้ง
“เหล้าก็ได้ ฟองดื่มได้” แล้วพี่คิงก็ยื่นแก้วเหล้าให้ฉันจากนั่งฉันก็หันไปคุยกับพี่น้ำผึ้งตามประสาคนเป็แฟนกันแต่อยู่ๆก็มีผู้หญิงหน้าตาน่ารักดูแบ๊วๆเดินเข้ามาหาพี่คิง
“คิงคะไม่ได้เจอกันตั้ง3ปีฟ้าคิดถึงจัง” อยู่ๆเธอคนนั้นก็เข้าไปกอดพี่คิงที่นั่งเอ่อนิ่งไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมาจากพี่คิงแต่พี่คิงกับปล่อยให้ยัยนั้นกอดตัวเองโดยไม่ผลักไส ส่วนพี่น้ำผึ้งของฉันเหมือนจะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็ใคร
เพราะมองด้วยสายตาโกรธน้ำตาคลองานเข้าพี่หน้าโจรป่าของฉันแล้วแน่เลยและท่าจะเป็งานช้างมาก
“พี่น้ำผึ้งจะไปไหน” ฉันพูดขึ้นขณะที่พี่รหัสของฉัน เธอกำลังจะลุกออกจากโต๊ะโดยที่มีพี่คิง
มองด้วยสายตาเหมือนคนอยากจะพูดอะไรชักอย่างแต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกมามือก็พยายามแกะมือผู้หญิงชื่อน้ำอิงที่ดูท่าจะเหนียวยิ่งกว่าปลาหมึกนั้นออกจากแขนตัวเอง
“เราไปเต้นข้างล่างกันเถอะฟองจันทร์ ไม่ต้องตามไปนะพี่คิงผึ้งอยากไปกันตามปะสาสาวๆ” พี่น้ำผึ้งชวนฉันแล้วหันไปพูดกับพี่คิงด้วยน้ำเสียงกระแทกตรงคำว่าสาวๆเื่ยาวแน่ๆงานนี้
“ครับๆ” พี่ว้ากหน้าโจรป่ากลายเป็หมาหงอยชิงานนี้
โซนหน้าเวที…
“ขอซนแก้วด้วยคนได้ไหมครับสาวๆ” ผู้ชายหน้าตาหล่อแต่ดูจะร้ายกาจไม่เบามาขอฉันกับเจ้น้ำผึ้งชนแก้วตอนนี้เราสนิทกันจากพี่จึงเป็เจ้
“ได้ค่ะ!” จากนั้นพวกเราก็เต้นโดยที่ผู้ชายคนนั้นเหมือนพยายามจีบเจ้น้ำผึ้ง พอใกล้เวลาผับจะปิดไม่ต้องพูดถึงสภาพฉันกับเจ้บอกเลยเละสุดๆเมาจนแทบยืนกันไม่ไหวทั้งคู่สนุกสุดเหวี่ยงเลยพี่คิงก็ไม่รู้หายไปไหนขนาดที่ผู้ชายหน้าหล่อแต่นิสัยดูร้ายกาจคนนี้กำลังโอบเอวเจ้น้ำผึ้งและกำลังจะก้มลงจูบแต่ตัวเขากับโดนกระชากออกไปอย่างแรง
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
“ว้าย!หยุดบ้าเดี๋ยวนี่เลยนะพี่คิง" เจ้น้ำผึ้งดึงพี่คิงที่กำลังสติแตกออกจากผู้ชายคนนั้นแต่โดนพี่คิงกระชากแขนจนเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดพี่แก
“มึงอย่ามายุ่งกับเมียกูอีกถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี่”ผู้คนที่เต้นอยู่ต่างหยุดเต้นแล้วหันมามองทางเรากันใหญ่อยู่ๆก็มีผู้ชายหน้าตาหล่อมากสูงท่าทางโหดๆเดินมาพร้อมการ์ดอีกห้าคนมาหยุดตรงที่เกิดเื่
“มีเื่อะไรกันไอ้คิง” ผู้ชายคนนั้นถามพี่คิงแต่เหมือนเขาจะรู้สถานการณ์อยู่แล้วถึงได้มีการ์ดมาด้วยหลายคนขนาดนั้น
“มึงมาก็ดีไอ้พะนาย มึงเคลียร์กับไอ้นั้นให้กูทีเื่ค่ารักษาพยาบาลเดี๋ยวเอามาให้ทีหลัง กูจะรีบไปเคลียร์กับเมียก่อน” พี่คิงหันไปคุยกับเพื่อนของเขาแล้วกำข้อมือของเจ้น้ำผึ้งเอาไว้แน่นดูจากสีหน้าพี่หน้าโจรป่าน่ากลัวกว่าวันว้ากน้องปีหนึ่งคูณสิบเท่าได้เลย
“ได้ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวทางนี้กูจัดการให้” ผู้ชายที่ชื่อพะนายพูดกับพี่คิงด้วยท่าทางสบายๆ
“เออเกือบลืมกูฝากมึงไปส่งน้องรหัสกูให้หน่อยดิ๊ชื่อฟองจันทร์อยู่คอนโดโครงการของที่บ้านไอ้เจมส์แถวหน้ามอเรา”
“เอ่อๆได้คนนี้ใช่ไหม” พี่หน้าหล่อมากชี้นิ้วมาทางฉันที่สติเริ่มจะเบลอเหมือนพื้นในผับลอยได้ยังไงไม่รู้เหมือนพี่คิงจะคุยอะไรชักอย่างกับพี่หน้าหล่อแล้วก็กระชากแขนเจ้น้ำผึ้งที่โวยวายออกไปแล้วเหลือแต่ฉันที่ไม่รู้จะไปไหนดีจนอยู่ๆก็เหมือนลอยอยู่บนอากาศไม่ใช่ละพี่หน้าหล่อต่างหากที่อุ้มฉันเดินไปที่ไหนชักที่ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนจะท้องไส้ปั่นป่วนเหมือนมีมวลคลื่นมหาสารกำลังจะชัดออกมาจากในท้องแล้วสุดท้ายมันก็พุ่งออกไปเต็มๆเสื้อพี่หน้าหล่อที่อุ้มฉันเดินอยู่
“อ๊วก! อ๊วก! แหวะ ฮึก!”
“เฮ้ย ยัยขี้เมามาอ้วกใสเสื้อฉันได้ยังไงวะเนี้ยคนอุตส่าห์อุ้มมาเห็นว่าเดินไม่ไหวทำบุญบูชาโทษชัดๆ” เสียงใครมาโวยวายเนี้ยคนจะหลับจะนอนไม่มีมารยาทเลยเดี๋ยวตบคว่ำเลย
“เงี๊ยบหน่อยดิ๊ คนจ่าหลาบ จ่านอนอย่ารบกวนนนนม่ายมีมารยาท” เสียงคนเมาพูดออกมาอย่างฟังไม่รู้เื่
“อ้าวอย่าพึ่งหลับฉันยังไม่รู้เลยว่าห้องเธออยู่ชั้นไหนตื่นมาก่อนยัยขี้เมา โว้ยมันอะไรกันวะเนี้ยหน้าตาก็สวยแต่เมาเละ”
คอมเม้นติชมหรือคำผิดตรงไหนก็ช่วยเม้นให้กำลังใจกันหน่อยนะ ขอบคุณ
2K
