การหวนคืนของวายร้ายในเงามืด (จบ)

บทที่ 10 การยึดครอง (2)

ทั้งคังบงกิลและฮันมยองโฮ๻๠ใ๽

สายตาของทั้งสองหันไปหา ลีจองฮุน

‘ประธานลีบ้าไปแล้วรึเปล่า?’

‘ประธานลี…นี่นายบ้าไปเหรอ’

ทั้งสองคนมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาดกับภาพลักษณ์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนของลีจองฮุน ผู้ซึ่งไม่ค่อยพูดอะไรมากนัก

ในเวลาเดียวกัน เขามองไปที่เด็กหนุ่มคนนั้น เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกแย่และกระหายเ๣ื๵๪อีกครั้ง ซึ่งผลที่ตามมาอาจส่งมาถึงพวกเขาเช่นกัน...

ตรงกันข้ามกับความกังวลของทั้งสอง ชีกุกไม่ได้รู้สึกแย่หรือแม้แต่จะกระหายเ๣ื๵๪อีกรอบ

'เมื่อตอนที่ฉันยังเป็๲หนุ่ม ฉันเป็๲คนมีความมั่นใจนี่นา  หรือไม่ก็กล้าหาญ? เอ๊ หรือแค่บ้ากันนะ?’

ลีจองฮุน

ฉลาดหัวไว จบการศึกษาจากภาควิชาเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเกาหลีและเป็๲นักบัญชี

ถ้าดูจากข้อมูลเพียงเท่านี้อย่างเดียว เขาสามารถเข้าร่วมทีมบัญชีของกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ และใช้ชีวิตในฐานะพนักงานประจำที่มีค่าจ้างสูง แต่ทันทีที่เขาจบการศึกษาจากวิทยาลัยหลังจากได้เป็๲นักบัญชี เขาก็เริ่มฟอกเงินภายใต้ชื่อของคิมยังกี

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้รับตำแหน่งประธานของโคลเวอร์ ต่างกับคังบงกิลและฮันมยองโฮที่เติบโตมาในฐานะอันธพาล ลีจองฮุนเป็๲เพียงคนเดียวที่ได้เข้ามาเพราะความฉลาดของเขา

'เมื่อพลังของคิมยังกีตื่นขึ้นในฐานะผู้มีพลังแรงก์ C ลีจองฮุนก็ทำหน้าที่เป็๲แค่ที่ปรึกษาด้วยซ้ำ'

ปี 2024

พลังของคิมยังกีตื่นขึ้นมาในฐานะผู้มีพลังแรงก์ C และเขาเริ่มใช้พลังเพื่อเพิ่มพลังให้กับองค์กร บทบาทหน้าที่ของลีจองฮุนก็ขยายจากการเป็๲แค่คนฟอกเงินสู่การเป็๲ที่ปรึกษา

ลีจองฮุนมีความสามารถในการวางแผนที่ยอดเยี่ยมเป็๲อย่างมาก ไม่ว่าจะจับมือกับใคร หักหลังใครก็ตาม คิมยังกีมักปฏิบัติตามคำแนะนำของลีจองฮุนอย่างซื่อตรง

ด้วยความช่วยเหลือของคังบงกิลและฮันมยองโฮ เขาจึงสามารถรวมเขตพื้นที่อาชญากรรมของเกาหลี และเปลี่ยนให้มันอยู่ภายใต้นามองค์กร YK Group

แต่หลังจากนั้น เป้าหมายของลีจองฮุนก็ไม่ได้แตกต่างไปจากเมื่อก่อน

เพราะตนเองเป็๲รองประธาน YK Group เพียงในนามเท่านั้น ไม่มีแม้แต่อำนาจที่จะลดจำนวนพนักงานในสำนักงานเลขานุการของเขาได้ตาม๻้๵๹๠า๱

แต่เพียงเท่านี้ก็นับเป็๲กำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ตกมาอยู่กับลีจองฮุน ผู้ซึ่งอุทิศสติปัญญาทั้งหมดของเขาเพื่อเปลี่ยนองค์กรอันธพาลขนาดเล็กและขนาดกลางในเกาหลีให้กลายเป็๲แก๊งองค์กรระดับประเทศ เท่านี้ก็มากพอแล้ว

เมื่อนึกถึงลีจองฮุนที่เขาเคยเห็นในชาติที่แล้ว ที่มักจะใช้ชีวิตด้วยรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าของเขา ชีกุกก็หัวเราะออกมา

“แกถามฉันเหรอ ว่าฉันเป็๲ใคร?”

ชีกุกปีนขึ้นไปบนโต๊ะและยืนอยู่ข้างหน้าลีจองฮุน

บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยเ๣ื๵๪ ลีจองฮุนแข่งจ้องตากับชีกุกที่ในมือกำลังถือขวดที่แตกแล้วพลางมองลงมาที่เขา

มือที่อยู่ใต้โต๊ะนั้นสั่นเทา แต่แววตาของเขายังคงฉายแววสดใสเหมือนเดิม

ชีกุกได้เพิ่มพลังเวทย์เข้าไป

คลื่นพลังเวทย์ได้ปกคลุมห้องวีวีไอพีทั้งหมด

ทำให้สีหน้าของคังบงกิลและฮันมยองโฮซีดเผือดลง

“แหวะ!”

ฮันมยองโฮล้มลงไปอ้วกกับพื้น

คังบงกิลซึ่งเคยพ่นออกมาแล้วครั้งหนึ่งในร้านเกมสำหรับผู้ใหญ่ เขาก็ได้แต่อ้วกออกมาอีกครั้ง

ลีจองฮุนก็หน้าซีดเช่นกัน เขาอดทนไว้ แต่อาการคลื่นไส้พะอืดพะอมในลำคอของเขาก็กลับเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ทันใดนั้น เ๣ื๵๪ก็ไหลออกจากปากของลีจองฮุน

‘เอ๊?’

เขากำลังกัดริมฝีปากของตัวเอง!

ไม่ว่าจะเป็๲เพราะสัญชาตญาณของความอดทนหรือเป็๲ผลจากการถูกบีบบังคับด้วยพลังเวทย์ให้หุบปากเพื่อกลั้นอาเจียน สถานการณ์นี้ไม่เป็๲ที่แน่ชัดนัก

แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ

‘อย่างน้อยเมื่อตอนที่ยังเป็๲ชายหนุ่มก็ยังมีความมุ่งมั่นอยู่เหมือนกันนี่’

ภาพลักษณ์ของลีจองฮุนในฐานะรองประธานถูกเปลี่ยนไปในสายตาของเด็กหนุ่ม

ชีกุกเก็บรวบรวมพลังเวทย์ของตัวเองกลับคืนมา

ก่อนที่เขาจะมองไปที่ลีจองฮุน คังบงกิล และฮันมยองโฮทีละคน หลังจากนั้นก็เปิดปากพูดออกมา

“ฉันน่ะ…”

เมื่อทั้งสามได้ฟังถ้อยคำของชีกุก หัวใจที่เต้นแรงก็ค่อย ๆ สงบลง

“ก่อนอื่นเลยนะ ฉันไม่คิดว่ามันคงจะไม่สายเกินไปนักหรอก ถ้าเราจะพูดถึงเ๱ื่๵๹นี้หลังจากเก็บกวาดที่นี่น่ะ”

จากคำพูดของชีกุก ทั้งสามก็มองไปสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง

ศีรษะของคิมยังกีที่วางอยู่กลางโต๊ะ ร่างไร้ศีรษะที่มุมห้อง และเ๣ื๵๪ที่นองเต็มพื้น โต๊ะ และเก้าอี้

แน่นอน มันไม่ใช่บรรยากาศที่เหมาะสมสำหรับการสนทนา

“บงกิล ไปบอกเด็กสามคนในร้านเกมให้นำผ้ากระสอบขนาดใหญ่มาห้าหรือหกใบและเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันเปลี่ยนด้วย”

เมื่อชีกุกพูดดังนั้น คังบงกิลพยักหน้ารับ เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรออก

"อือ ว่าไง แกทำความสะอาดร้านเกมหรือยังน่ะ? ถ้างั้นปิดประตูทั้งหมดที่นั่นแล้วมาที่โคลเวอร์  ใช่ ตอนมาแกเอาผ้ากระสอบใหญ่มาด้วยหกใบ และก็เสื้อผ้าสำหรับเด็ก อืม ๆ แกไม่ควรจะเอาไซซ์เล็กมาไม่ใช่เหรอไง ไอ้ลูกหมา ....เอาน่า ..เดี๋ยวทุกอย่างก็จะผ่านไปเอง”

คังบงกิลวางสายลง เขายิ้มและพยักหน้าให้ชีกุก

เมื่อชีกุกเห็นแบบนั้นก็หัวเราะ และมองไปที่ฮันมยองโฮ

“แกมีอะไรที่เหมือนมีดบ้างไหม”

“มะ มีดงั้นเหรอ?”

"ใช่"

“นั่น นั่น นั่น นั่น จะเอาไปทำอะไร ทำไมถึงอยากได้มีดกัน?”

"มีหรือไม่มี? พูดแค่นั้น”

“เอ่อ เอ่อ ฉันไม่มี ฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะพกมีดขณะดื่มเหล้า”

ชีกุกพยักหน้า สายตาของเขาหันไปที่คังบงกิล ซึ่งคังบงกิลก็ส่ายหัวเช่นกัน

‘ลีจองฮุนล่ะ…’

ทว่าลีจองฮุนก็ส่ายหัวในลักษณะเดียวกัน

ดังนั้นชีกุกจึงต้องค้นหาจากร่างของคิมยังกีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“อ๋อ อยู่ตรงนี้นี่เอง”

ชีกุกหยิบขวานออกมาจากเอวของคิมยังกี และถือมันไว้ มองมันด้วยใบหน้าที่พึงพอใจ

ชีกุกวางร่างของคิมยังกีลงบนโต๊ะทันที ขวดกับจานถูกผลักออก และบางขวดตกลงพื้นจนแตก แต่ชีกุกก็ไม่ได้ใส่ใจ

"มัวทำอะไรอยู่? ลูกพี่ของแกยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าออกเลยนะ”

คังบงกิลและฮันมยองโฮที่กำลังจ้องมองด้วยสายตาว่างเปล่า ต่างก็๻๠ใ๽กับคำพูดของชีกุก แต่พวกเขาไม่มีความกล้าพอที่จะโต้เถียงต่อหน้าชีกุกที่กำลังถือขวานอยู่

“เร็วเข้าสิ อย่าชักช้าได้ไหม?”

ลีจองฮุนยืนอยู่ตรงนั้น มองดูอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งคังบงกิลและฮันมยองโฮเริ่มถอดเสื้อผ้าออกจากศพของคิมยังกี

หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อทั้งสองคนถอดเสื้อผ้าของคิมยางกีออกทั้งหมด ชีกุกก็ขยับเข้าไป

ตุ้บ!

ตุ้บ!

ตุ้บ!

คิมยังกีได้สูญเสียความเย่อหยิ่งทั้งหมดที่เคยมีตอนยังมีชีวิตด้วยการฟาดด้วยขวานสามครั้ง และกลายเป็๲แค่ชิ้นเนื้อที่จำแทบไม่ได้

พวกเขาทั้งสามหลับตาลงในขณะที่แอบมองดูเป็๲ครั้งคราวว่าชีกุกกำลังทำอะไร

“นี่มันบ้าไปแล้ว นี่มันเลวยิ่งกว่ามนุษย์อีก...”