บทที่ 8 กวาดล้าง
ถังซูอี๋ก้าวมาหยุดลงตรงเบื้องหน้าเซียวอวี้เฉิน เห็นเขาคุกเข่าหลังค่อมราวกับหุ่นไม้ก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ หากเป็เ้าของร่างเดิมคงต้องปวดใจนักที่เห็นบุตรชายเป็เช่นนี้ ทว่านางไม่ใช่!
หยกยังต้องเจียระไนถึงจะนำมาเป็เครื่องประดับได้ เช่นเดียวกับผู้ที่ยังโง่งมอยู่กับเื่รักใคร่
“ข้าเพิ่งกลับมาจากตรอกเหมยฮวา” ถังซูอี๋กล่าวตรงประเด็น
เซียวอวี้เฉินที่คุกเข่าราวกับหุ่นไม้ เมื่อได้ยินเช่นนั้นพลันเงยหน้ามองมารดา แววตาว่างเปล่ากลับเต็มไปด้วยความโกรธและการเว้าวอน “ท่านแม่ นางเป็เพียงหญิงสาวผู้อ่อนแอ เหตุใดท่านแม่ต้องรังแกนางเล่า?”
ถังซูอี๋นิ่งไปชั่วขณะ นางได้สาธยายให้เซียวอวี้เฉินฟังว่า หากยังคงซุกซ่อนหลิวปี้ฉินไว้ต่อไปจะเกิดผลเช่นไรในภายหน้า แม้จะเห็นแน่ชัดว่าเขารับฟังและรับรู้ ทว่าเขายังคงไม่ยอมละทิ้งหลิวปี้ฉิน
นี่หรือคือความรัก? ถังซูอี๋เป็ผู้ที่สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด ชาติก่อนไม่เคยประสบกับความรักที่โจษขานกันว่ากินใจจนยากจะลืมเลือน นางจึงไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของเซียวอวี้เฉินได้
“ข้าไม่ได้รังแกนาง” ถังซูอี๋พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าเพียงบอกนางว่าจะส่งนางไปอาศัยอยู่กับตระกูลถังในเมืองอันมู่ ด้วยจะได้เลี้ยงดูตัวนางให้สุขสบาย ทว่านางไม่ยินยอม ข้าจำต้องส่งนางไปยังหมู่บ้านซีซาน ไม่อาจให้นางอยู่ในตรอกเหมยฮวาได้ต่อไปแล้ว”
“นางไม่อยากไปเมืองอันมู่ เพราะนางไม่อยากแยกจากข้า” เซียว อวี้เฉินก้มหน้าลง ราวกับมีก้อนแข็ง ๆ ปิดกั้นลำคอแข็ง จุกจนเ็ปเหลือทน เหตุใดเื่ราวกลับเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้?
ถังซูอี๋แสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน “กาลเวลาจะพิสูจน์ใจคน ข้ามิได้มาเพื่อบอกกล่าวเื่นี้กับเ้า”
ถังซูอี๋เดินไปนั่งบนเก้าอี้ กล่าวต่อ "หมู่บ้านซีซานอยู่ห่างไกล คนในนั้นก็ล้วนแต่เป็คนของจวนโหว แม้เื่จะรั่วไหลออกไป ก็ไม่อาจเจอได้ในเวลาอันสั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดในยามนี้คือการกวาดล้าง
เซียวอวี้เฉินเงยหน้ามองด้วยแววตาสับสน “กวาด… ล้าง?กวาดล้างสิ่งใด?”
หลังจากผิดหวังมาหลายครั้งหลายครา ถังซูอี๋จึงไม่รู้สึกผิดหวังอีกต่อไป “เ้าคิดว่าเพียงส่งหลิวปี้ฉินไปก็สิ้นเื่หรือ? หากเื่แดงขึ้นมา แม้จะหาตัวนางไม่เจอ ทว่าพวกเขาก็จะสืบสาวไปยังตอนที่เ้าช่วยเหลือนางออกมา หากระหว่างนั้นพวกเขาเจอหลักฐาน แม้มีเพียงหนึ่งก็เอาผิดเ้าได้อยู่ดี”
เซียวอวี้เฉินใจนไม่อาจเปล่งคำใดออกมาได้ ถังซูอี๋จึงถามขึ้น “เ้าช่วยนางออกมาได้เช่นไร?”
เซียวอวี้เฉินยืดตัวตรง มือทั้งสองกำแน่นเป็กำปั้น เขารู้ดีว่าตนเองไร้ความสามารถ คิดเื่ราวต่าง ๆ ได้อย่างง่ายดายเหลือเกิน
“หลิวอวี้ซานถูกปะา สตรีในจวนหลิวจำต้องถูกขายเป็ทาสทั้งสิ้น” เซียวอวี้เฉินกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น “บังเอิญที่ข้าใช้เงินเพื่อเข้าไปเยี่ยมน้องฉินในคุก เลยได้พบเจอกับ ‘เซวียจี๋’ บุตรชายจากสายตระกูลที่สามของท่านลุง เขาดำรงตำแหน่งหัวหน้างานแก้ไขคดีของกรมอาญา”
เดิมทีแล้วเซียวอวี้เฉินไม่รู้จักเซวียจี๋ผู้นี้เลย กระทั่งเขาเข้ามาทักทาย จึงได้รู้ว่าพวกเขาเป็ญาติกัน
ถังซูอี๋ขมวดคิ้ว นางยังนึกไม่ออกว่าท่านลุงผู้นี้คือผู้ใด
ฉางิที่ยืนสังเกตสีหน้าของนายทั้งสองอยู่ตลอด ยามเมื่อเห็นถังซูอี๋ขมวดคิ้ว เขาจึงรีบกล่าว “เซวียจี๋ เป็บุตรชายคนที่สองของคุณชายสี่แห่งจวนอู่หยางป๋อที่เกิดกับอนุภรรยา”
ถังซูอี๋มึนงงกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ นางก้มลงคิดทบทวนเครือญาติของตระกูลโหวอยู่ในใจ พักหนึ่งจึงตระหนักได้ว่าจวนอู่หยางป๋อคือบ้านเดิมของแม่สามีผู้ล่วงลับไปแล้ว อู่หยางป๋อคนปัจจุบันคือนางชายแท้ ๆ ของแม่สามี เช่นนั้น เซียวอวี้เฉินควรเรียกเขาว่าท่านลุงได้จริง ๆ
ส่วนที่ว่าเป็บุตรชายคนที่สองของคุณชายสี่แห่งจวนอู่หยางป๋อ น่าจะเป็สายตระกูลรองของจวนอู่หยางป๋อเสียมากกว่า กระนั้นยังนับได้ว่าเป็ญาติกันจริง ๆ และไม่ได้ห่างไกลมากนัก
เมื่อเข้าใจถึงความสัมพันธ์ของเครือญาติแล้ว ถังซูอี๋จึงมองไปยังเซียวอวี้เฉิน “เล่าต่อเถิด”
“เซวียจี๋ เป็หัวหน้างานแก้ไขคดีของกรมอาญา บังเอิญที่เขาดูแลเื่การขายทาส รวมถึงสตรีในตระกูลหลิวด้วย เซียวอวี้เฉินกล่าว “ข้ามิอาจยอมรับได้หากน้องฉินถูกขายไป จึงหารือกับเซวียจี๋ถึงหนทางแก้ไข เขาบอกข้าว่าสามารถให้ให้น้องฉินแกล้งตายได้ เื่ราาวที่ตามมาหลังจากนี้ เซวียจี๋ก็เป็ผู้จัดการเองทั้งหมด”
ถังซูอี๋ฟังคำบอกเล่าของบุตรชายแล้วก้มลงครุ่นคิด บัดนี้กุญแจสำคัญอยู่ที่เซวียจี๋ หากเขาเป็คนธรรมดาสามัญก็หาหนทางให้เขาออกห่างจากเมืองหลวงได้ แม้เขาจะเป็บุตรที่เกิดจากอนุภรรยาแห่งจวนอู่หยางป๋อ ทว่ายังนับได้ว่าเป็เครือญาติกับจวนอู่หยางป๋ออยู่ดี ไม่อาจไล่ส่งได้ดื้อ ๆ
ครานี้เซียวอวี้เฉินก็กล่าวขึ้นอีก “บัดนี้ แม้ท่านย่าและท่านพ่อจะจากไปแล้ว ทว่าท่านลุงและคนอื่น ๆ ยังคงปฏิบัติต่อพวกเราอย่างดีเช่นเดิม พวกท่านยังคงสนิทสนมกับพวกเราเช่นเดิม เซวียจี๋คงไม่ทรยศข้า อีกทั้งหากเื่นี้ถูกเผยแพร่ออกไป เขาเองก็จะมีความผิดเช่นกัน”
ในเมื่อเซวียจี๋คือผู้สมรู้ร่วมคิด
ถังซูอี๋ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ยังพอมีสมองหลงเหลืออยู่บ้าง
“ถึงจะเป็เช่นนั้นก็ต้องระวังไว้ก่อน อีกอย่าง หากมีผู้อื่นล่วงรู้ในขณะที่เขาลงมือ ก็ต้องปิดปากคนเ่าั้ให้ดีด้วย” ถังซูอี๋กล่าว “วันพรุ่งให้เชิญเซวียจี๋มาที่จวน บอกเล่าเื่ราวทั้งหมดให้เขาฟัง และขอให้เขาจัดการเื่ราวและผู้ที่เกี่ยวข้องให้สะอาด”
“ดี” เซียวอวี้เฉินถอนหายใจยาว ที่ผ่านมาไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็ไม่เคยคิดมากมายถึงเพียงนี้
“เ้าคิดอีกทีว่ายังมีสิ่งใดที่ข้ามองข้ามไป” กล่าวจบถังซูอี๋ก็เดินจากไป นางเหนื่อยจริง ๆ ยามนี้นาง้าเพียงนอนแผ่ร่างบนเตียง ปล่อยให้เซียวอวี้เฉินคุกเข่าอยู่ที่ศาลบรรพบุรุษต่อไปก็แล้วกัน
ฉางิเป็คนช่างสังเกต เมื่อเห็นว่าถังซูอี๋กำลังจะออกไป เขารีบวิ่งไปเปิดประตูให้ ทันทีที่ถังซูอี๋ก้าวออกจากศาลบรรพบุรุษ ชุ่ยจู้และชุ่ยอวิ๋นก็รีบเข้ามาหา ผู้หนึ่งถือโคม ผู้หนึ่งประคองนาง ทั้งสามเดินไปยังเรือนซื่ออาน
หญิงชราผู้ดูเเลศาลบรรพบุรุษเห็นทั้งสามเดินจากไปแล้ว นางยืนอยู่หน้าประตูพลางมองเซียวอวี้เฉินที่ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น ก่อนจะกล่าวขึ้น “คุณชายใหญ่ ข้า… ข้าปิดประตูแล้วนะเ้าคะ”
เซียวอวี้เฉินยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิมโดยไม่กล่าวสิ่งใด ฉางิเห็นเช่นนั้นจึงเดินไปปิดประตูเอง “ปิดก็ปิดไป”
หญิงชราลงกลอนประตูศาลบรรพบุรุษ ฉางิเดินไปคุกเข่าลงข้าง ๆ เซียวอวี้เฉิน “คุณชายใหญ่ ท่านคุกเข่ามาหลายชั่วยามเเล้ว ขอให้ท่านไปพักบ้างเถิด ข้าจะคุกเข่าเเทนท่านเอง”
เซียวอวี้เฉินยังคงไม่ไหวติง เพียงหันกลับมาถามฉางิ “ยามที่ท่านแม่ไปตรอกเหมยฮวา เ้าก็ตามไปด้วยเช่นนั้นหรือ?”
“ใช่...” ฉางิรู้ดีว่าเซียวอวี้เฉินอยากรู้ข่าวของหลิวปี้ฉิน เขาจึงเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นในตรอกเหมยฮวาให้ฟังอย่างละเอียด ก่อนจะกล่าวส่งท้ายอย่างระวัง
“ข้าคิดว่าหากคุณหนูหลิวไปอยู่เมืองอันมู่ตามคำฮูหยินก็คงจะดีเสียกว่า ฮูหยินยังบอกว่าจะจัดการเื่บ้านเเละร้านให้กับนาง ตระกูลถังมีรากฐานที่มั่นคงในเมืองอันมู่ หากอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลถัง คุณหนูหลิวจะสุขสบายไร้กังวลไปตลอดชีวิต”
เซียวอวี้เฉินฟังคำของฉางิแล้วเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแ่เบา “นางไม่อยากเเยกจากข้า”
เมื่อคิดว่าหลังจากนี้จะต้องไกลห่างจากหลิวปี้ฉิน เฉกเช่นหุบเหวลึกนับล้านขวางกั้น หัวใจของเซียวอวี้เฉินพลันเ็ปเจียนตาย คิดว่าหลิวปี้ฉินเองก็ย่อมรู้สึกไม่ต่างกัน เขาได้แต่คร่ำครวญถึงชะตากรรมที่ไม่ยุติธรรม หากตระกูลหลิวไม่ประสบเคราะห์กรรม พวกเขาทั้งสองคงได้แต่งงานมีบุตรอย่างปกติสุข ทว่ายามนี้…
หัวใจของเซียวอวี้เฉินสับสนนัก บางคราก็นึกถึงความยากลำบากในความสัมพันธ์ที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า บางคราก็นึกถึงความรับผิดชอบที่ควรแบกรับในฐานะทายาทแห่งโหวหย่งหนิง แล้วนึกถึงคราที่ช่วยเหลือหลิวปี้ฉิน ก่อนจะกลับมาทบทวนว่ามีช่องโหว่บ้างหรือไม่…
นับเเต่เด็กจนโต เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตจะยากลำบากเช่นนี้
ฉางิที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเซียวอวี้เฉินอยู่หลายครั้ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วกล่าวขึ้น “คุณชายใหญ่ ข้า... ข้าอยากจะกล่าวอะไรเสียหน่อย”
เซียวอวี้เฉินเหลือบมองฉางิ “มีเหตุใดก็กล่าวมา”
“นายท่านรักคุณหนูหลิวสุดหัวใจ ทว่าข้าคิดว่าคุณหนูหลิวอาจมิได้รู้สึกเช่นเดียวกับท่าน” เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ ฉางิก็รับรู้ได้ถึงสายตาอันแหลมคมของเซียวอวี้เฉินที่พุ่งตรงมายังตน ทว่าเขายังคงกัดฟันกล่าวต่อไป
"นายท่านห่วงใยนางทุกประการ แม้จะเสี่ยงโทษก็ยังช่วยนางออกมา เตรียมการเื่ที่พักในตรอกเหมยฮวาให้แก่นาง แม้แต่เื่กินเื่ใช้ก็ดีกว่าแต่ก่อน ทว่านางเคยคิดถึงท่านบ้างหรือไม่?
หากนางห่วงใยนายท่านจริงย่อมต้องฟังคำของฮูหยิน แล้วหนีไปให้ไกลจากเมืองหลวง ทว่านางยังยึดติดกับนายท่าน ยิ่งไปกว่านั้น นางยังปรารถนาจะเข้ามาอยู่ในจวนโหว นาง…”
“พอแล้ว” เซียวอวี้เฉินกล่าวเสียงเข้ม พลางมวดคิ้ว
ทว่าฉางิมิได้หยุด “นางล้วนแต่ลืมเลือนไม่ได้ถึงความสุขสบายในจวนโหว…”
“เ้าเงียบปาก!” เซียวอวี้เฉินตวาดลั่น “เ้ารู้สิ่งใดหรือ? ข้ากับนางเติบโตมาด้วยกัน เหตุใดเล่าที่ข้าจะไม่รู้ว่านางเป็เช่นไร?”
“คนเราย่อมเปลี่ยนแปลงไป ตระกูลหลิว…”
“เงียบปาก! ข้าให้เ้าเงียบปาก!” เซียวอวี้เฉินโกรธจนเส้นเืบนหน้าผากปูดโปน ยามนี้เขาไม่อาจทนฟังได้หากมีผู้ใดกล่าวถึงหลิวปี้ฉินในทางไม่ดี
เช่นนั้นฉางิจำต้องปิดปากเงียบ ทว่าในใจกลับไม่พอใจหลิวปี้ฉินยิ่งนัก นางช่างน่ารำคาญใจ!
ศาลบรรพบุรุษเงียบสงัดไปครู่หนึ่ง เซียวอวี้เฉินจึงเอ่ยขึ้น “เ้าลุกขึ้นเถิด ข้าบอกให้เ้าคุกเข่าั้แ่เมื่อไหร่กัน”
เซียวอวี้เฉินรู้ดีว่าที่ฉางิกล่าวเช่นนั้นเพราะเขาหวังดีต่อตน ทว่าฉางิหาได้เข้าใจน้องฉินไม่!
“ข้าจะอยู่เป็เพื่อนนายท่าน” ฉางิบ่นพึมพำเบา ๆ “ฮูหยินไม่อยู่ นายท่านก็มิจำเป็ต้องคุกเข่าอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้”
เซียวอวี้เฉินขยับเข่าที่ชา “การลงโทษของท่านแม่ย่อมถูกต้องแล้ว ข้าสมควรคุกเข่า”
ในฐานะผู้สืบทอดโดยชอบธรรมแห่งจวนโหวหย่งหนิง เขายังทำได้ไม่ดีพอจริง ๆ
ฉางิไม่อาจเข้าใจนายท่านของตนได้ หากคิดว่าสมควรคุกเข่า ไฉนเลยยังเฝ้าระลึกถึงหลิวปี้ฉินอยู่มิเสื่อมคลาย?
4K
![(ติดเหรียญบทที่ 651-707 7/9/69) เกิดใหม่เป็นองค์หญิงน้อยจอมป่วน & ก๊วนสัตว์อลเวง [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725961087_42317676.webp)