ตอนที่ 6 ผู้ช่วยจำเป็
เช้าวันรุ่งขึ้น กิจวัตรประจำวันของปิ่มงามก็ยังคงเหมือนเดิมเธอกำลังปั่นจักรยานเอาข้าวไปส่งให้คุณหมอแล้วจึงเลยไปสอนหนังสือให้กับเด็กๆที่โรงเรียนส่วนร้านขายของที่บ้านดีที่ปู่ของเธอยังช่วยหยิบจับให้ได้ ซึ่งก็ไม่ได้ยากอะไรส่วนมากชาวบ้านจะมาซื้อกันแค่เช้าๆเย็นๆอยู่แล้วเพราะ่กลางวันผู้คนส่วนมากจะออกไปทำไร่ทำสวนกันหมด
ปิ่นงามปั่นจักรยานมาจอดที่หน้าบ้านพักของคุณหมอเพื่อส่งอาหารเช้าให้เขาเหมือนเดิมแล้วทันทีที่เธอได้เจอหน้าเขาเธอยิ้มหวานแล้วพูดขึ้นว่า
“คุณหมอปิ่นไอ”เธอทำเสียงไอค๊อกแค๊กให้เขาดู
“มีอาการั้แ่เมื่อไหร่” คุณหมอเริ่มถามอาการของเธอ...แต่เมื่อวานตอนเย็นเธอก็ยังดีๆอยู่เลยนี่
“ั้แ่เจอหน้าคุณหมอเลยค่ะไอเลิฟยู” และแล้วใบหน้ายิ้มๆของเธอก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นไปอีก
“มุขเก่ามาก ไปเล่นที่อื่นไป๊” คุณหมอหนุ่มรีบไล่ตอนแรกก็คิดว่าเธอไม่สบายจริงแต่ที่ไหนได้แอบหยอดเขาอีกแล้ว
“ไปก็ได้” เธอทำท่าจะปั่นจักรยานออกไปแต่ก็ถูกคุณหมอเรียกเอาไว้ซะก่อน
“เดี๋ยวๆข้าวที่ตะกร้าหน้ารถ”เขาทวงเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ได้ส่งถุงกล่องข้าวให้เขา
“อ่อลืม...”
“ยัยเตี้ยเอ๊ย...” เขาส่ายหน้าเบาๆแล้วเดินมาหยิบถุงกล่องข้าวที่หน้ารถจักรยานเอาไปถือไว้ซึ่งเช้านี้มันมีแค่ถุงเดียว
“คำก็เตี้ยสองคำก็เตี้ยสงสัยจะอยากกินไข่ทุกมื้อล่ะมั้ง...” เธอบ่นเสร็จก็ปั่นจักรยานออกไปเลย
ส่วนคุณหมอเดินกลับเข้าบ้านไปเปิดกล่องข้าวดูไม่รู้ว่าวันนี้เธอทำอะไรมาให้เขาทานและดูเหมือนว่าอาหารเช้าที่เธอทำมาให้ก็จะมีกาแฟหนึ่งถุงและขนมปังแซนวิช...แต่วันนี้เป็แบบธรรมดาไม่ได้เป็รูปหัวใจเหมือนเมื่อวานทำเอาคุณหมอหนุ่มรู้สึกเซ็งๆนิดหน่อยเหมือนเขากำลังหวังอะไรบางอย่างกับอาหารเช้า
แต่พอเปิดกล่องข้าวออกมาดูเท่านั้นแหละใบหน้าเซ็งๆของเขากลับยิ้มกว้างขึ้นมาทันทีเลยเพราะวันนี้บนข้าวสวยร้อนๆมีไข่ดาวรูปหัวใจถูกวางไว้้าด้วย ส่วนอีกกล่องเป็ผัดผักซึ่งน่าจะเป็ผักที่ชาวบ้านให้มาเมื่อวานแล้วให้เธอไปทำกับข้าวนั่นเอง
จากนั้นคุณหมอก็นั่งดื่มกาแฟกับแซนวิชพร้อมกับนั่งชมธรรมชาติ ฟังเสียงนกร้องไปพลางๆจากนั้นก็เตรียมตัวไปปฏิบัติหน้าที่เหมือนเดิม
่กลางวัน ปิ่นงามทำหน้าที่ส่งอาหารให้คุณหมอวันนี้เธอไม่ได้ไปไหนจึงสามารถทำมื้อต่อมื้อให้ได้และเมื่อเธอเดินเข้ามาในสถานีอนามัยอยู่ๆก็ได้ยินเสียงชาวบ้านเสียงดังขึ้นมาอีกทาง
“หมอๆ ช่วยด้วยครับแผลเปิดใหญ่มากเลยครับ” เสียงดังฟังชัดก็จริงแต่คุณหมอหนุ่มกลับฟังไม่รู้เื่เลยสักนิด เพราะชาวบ้านคนนั้นพูดไว้มาก อีกอย่างภาษาที่ใช้ก็ยังเร็วและรัวแต่เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มพอจะเดาได้แต่ก็ยัง้าสื่อสารกับชาวบ้านให้แน่ชัด
“ปิ่นเขาพูดอะไร”คุณหมอหันไปถามปิ่นงามที่กำลังเดินถือถุงอาหารกลางวันเข้ามานั่นเองและสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็คือสองคนพยุงคนเจ็บเดินเข้ามา คุณหมอรู้สึกใไม่แพ้กันปิ่นงามที่ได้ยินและเห็นสถานการณ์พอดีเธอจึงรีบวิ่งเข้าไปดูและแปลภาษาให้คุณหมอกับชาวบ้านเข้าใจตรงกัน
“ตกต้นไม้มาค่ะแขนน่าจะเกี่ยวกับกิ่งไม้ แหกไปเยอะเลย”
“เป็ลูกมือให้ผมหน่อยละกัน” คุณหมอขอความช่วยเหลือจากปิ่นงาม
“ได้ค่ะ”น้ำเสียงหนักแน่นของเธอทำให้คุณหมอไม่รอช้ารีบทำการตรวจอาการลึกของแผลที่แขนทันที
“ปิ่นหยิบน้ำเกลือให้ผมที”
“ขวดนี้มั้ยคะ”
“ไม่ใช่ๆ ขวดขุ่นๆโน่น”
“อันนี้”
“อือเอามา” เขาพยักหน้าเมื่อสิ่งที่เธอหยิบมันถูกต้องแล้ว
“สำลีไม่พอ อยู่ตรงนั้น” เขาบุ้ยหน้าไปตรงที่เก็บสำลีเพื่อให้เธอไปหยิบมาให้
“นี่ค่ะ” คุณหมอเริ่มทำการล้างแผลที่แขนให้กับชาวบ้านที่าเ็มาส่วนปิ่นงามก็ทำหน้าหวาดเสียวอยู่ที่ด้านหลังของคุณหมอ
“ต้องเย็บแผลนะครับ” เพราะแผลค่อนข้างลึกและฉีกเป็แนวยาว
“ช่วยจับไว้ก่อนนะครับหมอขอเตรียมอุปกรณ์สักครู่”คุณหมอบอกให้ญาติสองคนจับแขนและช่วยกันกดคนเจ็บเอาไว้ก่อน
คุณหมอหันไปเตรียมอุปกรณ์แล้วเริ่มลงมือเย็บแผลให้กับคนเจ็บส่วนปิ่นงามโน้นเธอวิ่งออกไปรออยู่ข้างนอกเรียบร้อยแล้วเพราะทนเห็นเืกับแผลเหวอะๆไม่ไหวและเมื่อคุณหมอเย็บแผลเสร็จเขาก็เรียกหาเธอ
“ปิ่นๆ” คุณหมอกวักมือเรียกเธอชะโงกหน้ามามอง เห็นเขาเรียกก็เลยเดินเข้าไปหา
“ผมกลัวเขาฟังไม่รู้เื่ช่วยอธิบายตามที่ผมพูดให้เขาฟังหน่อยสิ”
“ได้ค่ะ” คุณหมอเริ่มอธิบายถึงวิธีการดูแลแผลเพื่อป้องกันการติดเชื้อนั่นก็คือห้ามโดนน้ำและเมื่อถึงเวลานัดก็ให้มาตัดไหมที่อนามัยคุณหมอยังย้ำอีกว่าต้องมาให้ตรงตามเวลานัดด้วยและระหว่างนี้ถ้าเกิดการอักเสบเจ็บมากขึ้นหรือคันให้มาหาหมอได้ตลอดเลยปิ่นงามอธิบายทุกอย่างให้คนไข้ฟังอย่างชัดเจนตามที่คุณหมอบอก
“ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะครับ”ชาวบ้านคนนั้นหันมาขอบคุณคุณหมอแล้วพากันกลับไป
“คุณหมอโคตรหล่อ...” เธอหมายถึงหน้าตาและความสามารถของเขาไม่ว่าเขาจะหยิบจับหรือทำอะไรก็ดูหล่อดูเทไปหมด
“ผมรู้...” ซึ่งตอนนี้คุณหมอกำลังเก็บอุปกรณ์ที่เอาออกมาใช้เมื่อสักครู่
“ปิ่นก็สวยมาก” เธอเอ่ยชมตัวเองเช่นกันก็เมื่อกี้เธอมีส่วนช่วยด้วยตั้งเยอะภูมิใจสุดๆ
“นี่ยัยเตี้ยชมตัวเองก็เป็บ้าหรือเปล่าเนี่ย”
“ปิ่นก็เหมือนคุณหมอนั่นแหละค่ะ” เขายังรู้เลยว่าตัวเองหล่อแล้วทำไมเธอถึงจะรู้ว่าตัวเองสวยบ้างไม่ได้
“มาส่งข้าวเหรอ”
“ค่ะ”
“ตอนเย็นไม่ต้องทำมานะข้าวเช้ายังไม่ได้กินเลย แค่กาแฟกับขนมปังก็อิ่มแล้วเดี๋ยวกลางวันกินข้าวมื้อเมื่อเช้า ส่วนมื้อนี้ที่เธอทำมาเดี๋ยวเอาไว้กินตอนเย็นก็แล้วกัน”
“เอาอย่างนี้ก็ได้ค่ะแล้วเย็นนี้ไปมั้ยคะ เหมือนเมื่อวาน”
“เธอว่างหรือเปล่าล่ะ ถ้าว่างก็ไปด้วยกัน”
“ว่างค่ะ สำหรับคุณหมอปิ่นว่างเสมอ”สายตาฟรุ้งฟริ้งถูกส่งไปให้คุณหมอแบบรัวๆ
“เป็อะไรตาเจ็บเหรอล้างตาสักหน่อยมั้ยล่ะ”
“เฮ้อ...คนแก่ไม่รับมุขเลยไปดีกว่า”
“...........”แสงเหนือมองเธอเดินออกไปแล้ว เขาส่ายหน้าเบาๆแล้วเดินกลับไปที่บ้านพักเพื่อหยิบเอาข้าวที่เธอทำให้เมื่อเช้ามากินก่อน
่เย็น
ระหว่างทางไปหาสัญญาณมือถือผ่านแปลงผักของชาวบ้าน
“คุณหมอ...แวะก่อนค่า...” มีชาวบ้านโบกไม้โบกมือเรียกคุณหมออยู่ไกลๆชาวบ้านที่นี่ยิ้มแย้มและมีน้ำใจมากทุกคนที่เจอคุณหมอพวกเขามักจะทักทายแบบนี้เป็ประจำ
“ปิ่นชาวบ้านเขาพูดว่าอะไรน่ะ”
“เขาบอกให้แวะ จอดค่ะ” คุณหมอจอดรถแล้วพากันเดินไปที่แปลงผักของชาวบ้าน
“คุณหมอเอาพักไปกินค่ะ”ชาวบ้านส่งผักให้คุณหมอ แต่ผักที่ส่งให้แสงเหนือไม่เคยเห็นมาก่อนเขาเลยไม่รู้ว่ามันกินแบบไหนแล้วรสชาติของมันอร่อยหรือเปล่า
“ขอบคุณครับ” ซึ่งเขาก็ยอมรับเอามาแต่ในปริมาณแค่พอกินเท่านั้น แล้วเดินกลับมาที่รถจักรยานเหมือนเดิมผักที่ได้มาถูกใส่ไว้ในตะกร้าหน้ารถ
“ปิ่นผักนี่ทำอะไรกินได้เหรอแล้วรสชาติมันเป็ยังไง”เขาไม่เคยเห็นก็เลยถามดู
“อ่ะลองชิมสิ สดๆแบบนี้หวานมาก...”เธอทำท่ากัดใส่ปากให้เขาดูเป็ตัวอย่าง คุณหมอเลยลองเอามากัดชิมบ้างคิดว่ามันน่าจะอร่อยเหมือนหน้าตาของเธอตอนที่ชิมให้เขาดูแต่ที่ไหนได้มันทั้งขมทั้งกวาด
“ยัยเตี้ย!!” ปิ่นงามเลือกที่จะวิ่งหนีส่วนคุณหมอวิ่งไล่ตามหวังจะเอาคืนแต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอมแพ้เพราะเหนื่อยก่อนเธอ
1K
![[มี E-book] กิดใหม่มาเป็นภรรยาตัวประกอบของท่านนายพล ยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730772529_3529995.webp)