บทที่ 6 มิอาจหวนคืน
ใช่
ชายหนุ่มกล่าว เขาไม่แม้แต่โกหก สถานการณ์ตรงหน้านั้นการโกหกไปก็เท่านั้น ด้วยความสามารถของนางมองดูแค่ครั้งเดียวก็สามารถรับรู้ได้แล้วว่าเื่จริงหรือโกหก
มู่เฟิงลุกขึ้นจากเตียง เขาอุ้มอูด้งแมวตัวโปรดขึ้นมาด้วย มันคลอเคลียเ้านายของมันไม่ห่าง ดูเหมือนมันจะไม่สนใจเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นตรงหน้า ขอเพียงอาหารเปียกซักซองเพียงเท่านั้น
หญิงสาวเืขึ้นหน้า ก่อนจะทุบตีชายหนุ่มด้วยมือเปล่า
เ้าบ้า นรกส่งมาเกิด ไอคนสารเลว ร้อยคำสถบออกมาจากปากเธอ พร้อมมือทุบตีไปที่ตัวของชายหนุ่ม ถึงแม้เธอไม่มีพลังมันก็เจ็บไม่น้อยที่โดนหญิงสาวตบตีเช่นนี้
ใจเย็นน่า ชายหนุ่มปล่อยอูด้งลงในทันที พลางจับมือของหญิงสาวตรึงไว้ไม่ให้เธอทุบตีเขาต่อ หากปล่อยไว้เกรงว่างตัวเขาคงเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเสี่ยแล้ว
ฮึก ฮือออ
เสียงสะอื้นของหญิงสาว ดังขึ้นก่อนที่เธอจะร้องไห้โฮออกมาทันที ทำเอามู่เฟิงทำตัวไม่ถูก เซี่ยวชิงเฉินที่เขาเขียนขึ้นไม่น่าจะมีมุมเช่นนี้นี่ มันเกิดอะไรขึ้นกัน
ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว เพราะเ้า...เ้าบ้าสารเลว
ตอนนี้เซี่ยวชิงเฉินหญิงสาวผู้มากไปด้วยพรร์ ผู้ที่เป็ถึงผู้นำของตำหนักเทพเมฆาเหลือ ผู้ที่ก้าวเข้าสู่ระดับจักรพรรดิได้ั้แ่อายุยี่สิบปีนั้นไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เธอทำพลาดในศึกครั้งสำคัญ ทำให้ผู้คนตกตายไปเป็จำนวนมาก หญิงสาวร้องไห้โฮ เธอไม่สามารถแบกรับสถานการณ์ตรงหน้าได้อีกต่อไป จากหญิงสาวที่เคยเ็าบัดนี้กลับกลายเป็เพียงเด็กขี้แยคนหนึ่งก็เท่านั้น
ไม่เอาน่า ชั้นดึงพลังเธอออกมาได้ ก็ย่อมคืนมันให้เธอได้นะ
ตอนที่ 6 มิอาจหวนคืน
แล้วมันสำคัญยังไงเล่า หากเ้าอยากเขียนให้เราตายเราก็ต้องตายเ้าเขียนให้เราอยู่ เราก็ต้องอยู่ แม้แต่ความเศร้านี่ยังเป็เ้าที่เขียนมันขึ้นมาใช่หรือไม่ ตัวตนของเราคืออะไร แบบนี้มันเกินไปแล้ว
ไม่ ข้าไม่เคยเขียนให้เ้าเป็เช่นนี้ นี่เป็เจตจำนงของเ้าเอง...
เ้าว่าอย่างไรนะ
เ้าในตอนนี้มีเจตจำนงเป็ของตนเองแล้ว ไม่ใช้ข้าที่เขียนขึ้มาอีก
ข้า...ข้าไม่เข้าใจ
“ข้าควบคุมเ้าได้ด้วยกฎของโลกที่เ้าจากมาก็เท่านั้น ไม่อาจควบคุมตัวเ้าได้ ข้าไม่ได้สั่งให้เ้าเสียใจ เ้าพอใจรึยังหล่ะ!”
มู่เฟิงกล่าว จากใจจริง เขาจ้องมองั์ตาสีดำสนิทของนาง ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา บ่งบอกถึงความจริงใจที่เขา้าบอกกล่าวน้ำเสียงของเขาจริงจัง มั่นคง แฝงไร้ความกังวลใดๆ เล็ดรอดออกมา
“ข้ารู้” นางตอบพลางซับน้ำตาของนาง แม้เื่ที่อยู่ตรงหน้าจะเป็ความจริงก็ยังยากที่จะยอมรับได้ เซี่ยวชิงเฉิน น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เธอรู้สึกสิ้นหวังกับชีวิตที่ผ่านมา
“ข้าขอร้อง... เ้าช่วยสั่งให้ข้าหยุดร้องไห้ทีได้ไหม” เซี่ยวชิงเฉินกล่าวดวยสีหน้าสิ้นหวังดวงตาของเธอแดงก่ำ
เซี่ยวชิงเฉิน เ้าจงหัวเราะซะ
เ้าบ้า ข้าจะหัวเราะทำไม.... จริงด้วยเ้าสั่งข้าไม่ได้ ในที่สุดนางก็สามารถพิสูจน์สิ่งนี้ได้ ร่างกาย จิติญญา ล้วนแล้วแต่เป็นางเองที่ควบคุมมันมีเพียงกฎของโลกที่นางจากมาเท่านั้นที่เขาเป็คนควบคุม
งั้นถ้าเ้าสั่งให้ท่านย่าตายหล่ะ เซี่ยวชิงเฉินไม่ลดละนางพยายามจะพิสูจน์บางอย่าง
เออ...ก็อาจจะ แต่ถ้าย่าเ้าไม่ได้อยู่บนโลกที่ข้าสร้างขึ้นนางอาจจะไม่ตาย
สั่งเดี๋ยวนี้ นางกล่าวตัดบทก่อนที่นางจะหยิบหยกิญญาขึ้นมาในทันที สีของมันยังคงส่องประกายราวกับมรกตชั้นเลิศ มันคือสิ่งเดียวที่จะบ่งบอกได้ว่าย่าของนางนั้นยังมีชีวิตอยู่ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็ตาม ยามนี้มันยังคงส่องแสงสีเขียวบริสุทธิ์ออกมาเป็ระยะ
เซียวเทียนเจ๋อ จะตาย สิ้นเสียงของมู่เฟิง หยกนั้นยังคงส่องประกายอยู่ไม่หายไปไหน นั้นหมายความว่า เซียวเทียนเจ๋อ ยังมีชีวิตอยู่ทั้งยังอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกแห่งนี้หรือไม่ก็โลกเดิมที่นางจากมา
เซี่ยวชิงเฉินยิ้มอย่างดีอกดีใจ อย่างน้อยนางก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้ย่าของนางต้องตาย แต่เพียงไม่นานสีหน้าของนางก็เศร้าลงในทันที เช่นนั้นแปลว่าย่าของนางต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกแห่งนี้หรือไม่ หรือเป็มิติอื่นใดไม่อาจทราบได้ สิ่งนี้เป็เพราะนางผ่ามิติออกเพื่อกำจัด เฉิงเสว่ หายไม่เป็เช่นนั้นแล้ว คงไม่ต้องเกิดหายนะมากมายขนาดนี้
อย่าได้เสียใจไป การที่เ้าฝืนเปิดมิติก็เป็เพราะข้าเขียนมันขึ้นมา มู่เฟิงกล่าวปลอบประโลมนาง นั้นคือตอนล่าสุดที่เขาเขียนมันจริงๆ แทบไม่ใช่ความผิดของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย
งั้น ผู้อื่นเล่า พวกเขาตายใช่หรือไม่ หญิงสาวกล่าว เธอมิอาจรู้ชะตากรรมของเหล่าผู้ร่วมรบได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
มู่เฟิงสายหน้า ชั้นเพียงเขียนไปตาม ทรีตเม้นท์ที่ชั้นวางไว้ก็เท่านั้น มู่เฟิงกล่าว
ทรีตเม้นท์ ... เ้าหมายถึงอะไร
อุ๊บ...เอาเป็ว่ามันเป็ชะตาที่ถูกลิขิตไว้ อะไรประมาณนั้นมั้ง
เ้าไม่ได้ลิขิตมันเองงั้นรึ หญิงสาวกล่าว
ก็ส่วนหนึ่ง ที่เหลือล้วนแล้วแต่เป็ตัวละครที่ดำเนินเื่
มู่เฟิงพูดจากใจจริง เขาเพียงสร้างลักษณะนิสัยของตัวละครแต่ละตัวขึ้นมาก็เท่านั้น แล้วนำพวกเขาไปวางยังสถานการณ์ต่างๆ ก่อนที่จะปล่อยให้ลักษณะนิสัยของตัวละครเป็คนดำเนินเื่ราวของมันเอง
เ้านำพวกเขากลับมาได้หรือไม่ หญิงสาวกล่าวทั้งน้ำตา แม้รู้ดีว่าไม่อาจเป็ไปได้ ผู้คนที่ตายไปแล้วจะกลับไปได้อย่างไรกัน
อาจจะต้องลองดู เขารู้ดีว่าตัวเขานั้นคือต้นเหตุ รู้ว่าเธอสูญเสียอะไรไป จากฝีมือของเขาเอง แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันจะสงผลมาถึงโลกแห่งความจริง ตามแผนที่เขาวางเอาไว้คือนางจะต้องไปติดอยู่กับเฉิงเสว่ในเหวลึกก็เท่านั้น ไม่คิดว่าการที่เขาหยุดเขียนกลางคันจะทำให้เธอกลับมาติดอยู่ในโลกแห่งความเป็จริงซะอย่างนั้น
เขาคุกเข่าลงข้างๆ เธอ ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนแก้มเธออย่างแ่เบา ััอันอ่อนโยนของเขา ช่วยให้เธอกลับมารู้สึกตัว รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่ได้ััมาเนิ่นนาน
“ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญา”
เธอพยักหน้า ซุกหน้าลงบนไหล่เขา ครั้งนี้เธอรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย ราวกับว่าปัญหาทั้งหมดได้มลายหายไป เหลือเพียงความสงบสุขในอ้อมกอดของเขา
15K
