บทที่ 5: เสียงร้องจากซากตึก
ความรู้สึกของพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างเป็สิ่งที่น่าอภิรมย์อย่างยิ่ง หลินเฟิงรู้สึกได้ว่าโลกในสายตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองเห็นรายละเอียดของรอยแตกร้าวบนกำแพงที่อยู่ไกลออกไปได้ชัดเจนขึ้น ได้ยินเสียงลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างของตึกร้างราวกับเสียงกระซิบ
ค่าความว่องไวที่เพิ่มขึ้นไม่ได้ทำให้เขาวิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น แต่ยังยกระดับประสาทััทั้งหมดของเขาด้วย
ตอนนี้เขาไม่ใช่เหยื่อที่รอคอยชะตากรรมอีกต่อไป เขากลายเป็ผู้ล่าที่แท้จริง
ด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น หลินเฟิงเริ่มออกสำรวจลึกเข้าไปในเขตรกร้าง เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่การเลเวลอัปอีกต่อไป แต่คือการทำความเข้าใจโลกใบใหม่นี้ให้มากขึ้น เขาใช้ทักษะ [ประเมิน] กับทุกสิ่งที่น่าสงสัย ทั้งซากพืชประหลาดที่เลื้อยไปตามตึก และร่องรอยของเหลวสีแปลกๆ บนพื้น แต่ข้อมูลส่วนใหญ่ที่ได้กลับมาก็ยังคงเป็ 'ไม่ทราบ'
ดูเหมือนว่าเลเวลของทักษะ [ประเมิน] ของเขายังต่ำเกินไปที่จะไขความลับทั้งหมดของโลกใบนี้ได้
ในขณะที่เขากำลังเคลื่อนที่ผ่านซอยแคบๆ ที่ขนาบข้างด้วยซากตึกสูง หูของเขาก็พลันได้ยินเสียงบางอย่างแว่วมาตามลม
มันไม่ใช่เสียงขู่คำรามของอสูร
"ช... ช่วยด้วย..."
เป็เสียงมนุษย์!
เสียงนั้นขาดห้วงและแ่เบาอย่างยิ่ง หากเป็เขาก่อนที่จะเลเวลอัป คงไม่มีทางได้ยินมันอย่างแน่นอน
หลินเฟิงหยุดชะงักในทันที สัญชาตญาณแรกของเขากรีดร้องให้ออกไปจากที่นี่ นี่อาจเป็กับดัก พวกโจรหรือนักล่ามนุษย์บางกลุ่มอาจใช้เสียงล่อเหยื่อผู้โง่เขลาให้เข้าไปติดกับ ในโลกที่โหดร้ายใบนี้ มนุษย์บางครั้งก็น่ากลัวยิ่งกว่าอสูรเสียอีก
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ภาพของผู้คนในโลกเก่า... ภาพของสังคมที่เคยช่วยเหลือเกื้อกูลกันผุดขึ้นมาในหัว แม้ว่าเขาจะตัดสินใจที่จะเป็นักล่าผู้เืเย็น แต่ลึกๆ แล้ว เขายังคงมีความเป็มนุษย์จากศตวรรษที่ 21 หลงเหลืออยู่
"ให้ตายสิ..." เขาสบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย
หลังจากชั่งใจอย่างหนัก ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะลองดู "แค่ไปดู... ถ้ามันเป็กับดัก ข้าจะหนีทันที ด้วยความเร็วตอนนี้ ไม่น่าจะมีปัญหานัก"
เขาเคลื่อนที่ไปยังต้นตอของเสียงอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม เสียงนั้นดังมาจากภายในซากอาคารพาณิชย์สูงสี่ชั้นที่ด้านหน้าพังทลายลงมาเกือบทั้งหมด เขาไม่ได้เข้าไปทางประตูหน้า แต่เลือกที่จะอ้อมไปด้านหลังและปีนขึ้นไปตามซากบันไดหนีไฟที่ขึ้นสนิมอย่างเงียบเชียบ
เมื่อไปถึงชั้นสอง เขาก็ได้ยินเสียงชัดเจนขึ้นพร้อมกับเสียงขู่แหลมๆ ของหนูเข็มเหล็ก!
หลินเฟิงค่อยๆ โผล่หน้ามองผ่านช่องกำแพงที่แตกเป็รูใหญ่ ภาพที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาบีบรัด
เด็กสาวคนหนึ่ง... อายุคงราวๆ 15-16 ปี อยู่ในสภาพมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง กำลังถูกไล่ต้อนจนไปติดอยู่ที่มุมห้อง ขาข้างหนึ่งของเธอมีรอยเืไหลซึมออกมา ในมือของเธอกำท่อนแป๊บเหล็กสั้นๆ ไว้แน่นเพื่อป้องกันตัว
และเบื้องหน้าของเธอ คือหนูเข็มเหล็กถึงสองตัว!
พวกมันกำลังรุกคืบเข้าไปอย่างช้าๆ แยกเขี้ยวและส่งเสียงขู่คำราม รอคอยจังหวะที่จะกระโจนเข้าฉีกร่างของเหยื่อ
หลินเฟิงใช้ [ประเมิน] ทันที หนูทั้งสองตัวเป็เลเวล 1 เหมือนเดิม แต่การรับมือสองตัวพร้อมกันในขณะที่ต้องปกป้องคนอื่นนั้นเป็อีกเื่หนึ่ง
เด็กสาวคนนั้นเสียขวัญอย่างเห็นได้ชัด แต่แววตาของเธอกลับไม่ได้แสดงความยอมแพ้ มันเป็แววตาของคนที่สู้จนถึงที่สุด
ฉึก!
ในจังหวะที่หนูตัวหนึ่งกำลังจะพุ่งเข้าใส่ เด็กสาวก็ตัดสินใจขว้างท่อนแป๊บในมือออกไปอย่างสุดแรง มันกระแทกเข้าที่หน้าของหนูตัวนั้นอย่างจัง ทำให้มันร้องออกมาด้วยความเ็ปและชะงักไปชั่วครู่
แต่นั่นก็ทำให้เธอไร้อาวุธ และหนูตัวที่สองก็ใช้โอกาสนั้นพุ่งเข้าใส่ทันที!
"แย่แล้ว!"
หลินเฟิงไม่มีเวลาให้คิดอีกต่อไป! เขากระโจนออกจากที่ซ่อนผ่านช่องกำแพง ร่างของเขาพุ่งลงไปยังพื้นห้องชั้นสองราวกับเหยี่ยวที่โฉบลงจับเหยื่อ
ตึง!
เขาร่อนลงพื้นอย่างสวยงามด้วยค่าความว่องไวที่เพิ่มขึ้น และพุ่งเข้าขวางระหว่างเด็กสาวกับหนูเข็มเหล็กตัวที่สองในทันที!
ท่อนเหล็กในมือของเขาถูกเหวี่ยงออกไปปะทะกับกรงเล็บของหนูตัวนั้นอย่างจัง!
เคร้ง!
แรงปะทะทำให้แขนของเขาชาไปเล็กน้อย แต่เขาก็สามารถหยุดมันไว้ได้สำเร็จ หนูตัวแรกที่โดนท่อนแป๊บขว้างใส่ก็เริ่มตั้งหลักได้และหันมาเตรียมจะโจมตีเขาจากด้านหลัง
หนึ่งต่อสอง!
"ถอยไป!" หลินเฟิงะโบอกเด็กสาวโดยไม่หันไปมอง
เขาเตะเข้าที่ท้องของหนูตัวหน้าเพื่อถีบมันให้กระเด็นถอยไป สร้างระยะห่างชั่วครู่ จากนั้นจึงหันกลับไปเผชิญหน้ากับหนูตัวที่สองที่พุ่งเข้ามา เขาย่อตัวหลบการพุ่งชนของมันได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะตวัดท่อนเหล็กฟาดเข้าที่สีข้างของมันเต็มแรง!
โฮก!
มันร้องออกมาด้วยความเ็ป แต่ก็ยังไม่ถึงกับาเ็สาหัส
ในขณะเดียวกัน หนูตัวแรกก็ตั้งหลักได้และพุ่งเข้ามาอีกครั้ง!
นี่คือการทดสอบความสามารถหลังเลเวลอัปอย่างแท้จริง!
หลินเฟิงกัดฟันแน่น เขาไม่ตื่นตระหนกเหมือนครั้งแรกอีกต่อไป เขารู้ว่าต้องจัดการทีละตัว เขาตัดสินใจทิ้งการป้องกันและพุ่งเป้าไปที่หนูตัวที่าเ็ก่อน!
เขาหลบกรงเล็บของหนูตัวแรก ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดหนูตัวที่สองแล้วทุบซ้ำเข้าไปที่แผลเดิมอย่างไม่ยั้ง!
ฉึก! ฉึก!
[ ติ๊ง! ท่านสังหาร หนูเข็มเหล็ก (เลเวล 1) ได้รับ 5 EXP ]
สำเร็จไปหนึ่ง! แต่แผ่นหลังของเขาก็เปิดโล่ง!
กรงเล็บของหนูตัวสุดท้ายตะปบเข้าที่หลังของเขาอย่างจัง!
แคว่ก!
เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นพร้อมกับความเ็ปแสบร้อนที่แล่นปราดขึ้นมา แต่โชคดีที่ค่าความทนทานที่เพิ่มขึ้นช่วยลดความเสียหายไว้ได้มาก มันเป็เพียงแผลถลอกลึกๆ เท่านั้น!
"หนอย!" หลินเฟิงคำรามในลำคอ เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูตัวสุดท้ายด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยโทสะ เขาเหวี่ยงท่อนเหล็กออกไปราวกับพายุ และหลังจากแลกหมัดกันอีกสองสามครั้ง เขาก็จังหวะทุบเข้าที่หัวของมันได้สำเร็จ
ผลัวะ!
ร่างของหนูตัวสุดท้ายล้มฟุบลงแน่นิ่งไป
[ ติ๊ง! ท่านสังหาร หนูเข็มเหล็ก (เลเวล 1) ได้รับ 5 EXP ]
...
ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของหลินเฟิงเท่านั้น
เขายืนนิ่งอยู่กลางห้อง มองซากอสูรสองตัวที่นอนจมกองเือยู่แทบเท้า ก่อนจะหันกลับไปมองเด็กสาวที่เขากรุณาช่วยชีวิตไว้
เขาคิดว่าจะได้เห็นแววตาแห่งความขอบคุณหรือความโล่งใจ...
แต่สิ่งที่เขาััได้กลับเป็อย่างอื่นโดยสิ้นเชิง
เด็กสาวคนนั้นยังคงยืนอยู่ที่มุมห้อง แม้จะอยู่ในสภาพอิดโรยและาเ็ แต่สายตาที่เธอมองมาที่เขานั้น... กลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ความไม่ไว้วางใจ และความแข็งกร้าวที่ถูกขัดเกลาจากโลกใบนี้ เธอกำลังมองเขาไม่ต่างจากที่เธอมองอสูรเ่าั้...
...ในฐานะภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
343
