คลิก คลุก คลุก ตริงยินดีด้วยท่านได้ทักษะของเ้าหญิงสโนไวท์
“ไอ้ทักษะเ้าหญิงสโนไวท์นี้คืออะไร”ซิ่นหลิงเอ่ยถามตนเองเบาๆ คงไม่ใช่การเดินไปร้องเพลงในป่ากับหมู่สัตว์ทั้งหลายหรอกนะซิ่นหลิงคิดกับตนเองเบาๆและเมื่อนางกวาดตาอ่านรายละเอียดของทักษะนางจึงเข้าใจทันทีว่าทักษะที่นางได้รับนั้นมีประโยชน์ต่อกิจการของนางเป็อย่างมากเพราะมันทำให้นางสามารถฟังภาษาสัตว์ได้แสดงว่าต่อไปหากนางอยากรู้ต่อให้เป็วังหลวงนางก็สามารถหาข่าวได้ซิ่นหลิงยกยิ้มอย่างดีใจ
“ช่างเป็ทักษะที่ดีจริงๆขอรับ” ชินอ้ายเอ่ยกับนายของตน
“ใช่ช่างเป็ทักษะที่ดีจริงๆ”ซิ่นหลิงเอ่ยเห็นด้วยกับเ้าแมวตัวกลม
“ไปกันเถอะข้าได้ทักษะดีๆมาทั้งทีเราออกไปลองคุยกับสัตว์ดูสักครั้งเถอะ” ซิ่นหลิงเอ่ยพร้อมกับอุ้มชินอ้ายออกไปที่สวนข้างเรือนอย่างตื่นเต้น
“ฮูก ฮูก มืดค่ำแล้วจร้าจวนนี้คืออาณาเขตของข้าใครบังอาจล่วงล้ำมันต้องตาย” เสียงนกฮูกเอ่ยประกาศศักดิ์ดาของตนอยู่เหนือหัวซิ่นหลิง
“เ้าตัวเหม็นตามข้ามาไวๆวันนี้ที่โรงครัวเอาอาหารมาใหม่ ข้าจะพาเ้าไปลิ้มลองรสชาติอาหารแห่ง์เร็วเข้าชักช้าจริง”เ้าหนูตัวอ้วนเอ่ยชวนสหายของตนไปขโมยอาหารที่โรงครัวอย่างไม่กลัวเกรงคนเฝ้าโรงครัวเลย
“เ้าอ้วนรอข้าด้วยสิตัวก็อ้วนเหตุใดจริงวิ่งเร็วนัก” เ้าตัวเหม็นเอ่ยพร้อมกับรีบวิ่งตามสหายของตนไปที่โรงครัวโดยเร็ว
“อูย เนื้อขาวเนียนเช่นนี้น่ากินอย่างยิ่ง”เสียงยุงที่บินข้างๆตัวของซิ่นเอ่ยกับสหายที่บินอยู่ข้างๆกัน
“จะรอช้าอยู่ใยก็เข้าไปกินเืของนางเสียสิอ่ากลิ่นเืของนางหอมเป็อย่างยิ่ง” ยุงอีกตัวเอ่ยพร้อมกับบินเข้ามาใกล้ๆซิ่นเอ่ย
“ข้าขอเตือนหากพวกเ้าเข้ามากินเืข้าข้าจะตบพวกเ้าให้ตายทั้งฝูงเลย” ซิ่นหลิงที่ได้ยินยุงทั้งหลายเอ่ยพร้อมกับบินเข้ามาใกล้ตนก็เอ่ยเตือนออกไปเบาๆ
“ลูกพี่เหตุใดข้าจึงรู้สึกเหมือนนางฟังพวกเราออกเลยละ”ยุงในฝูงเอ่ยถามลูกพี่ของตนอย่างใ
“เ้าจะบ้าหรืุ์จะมาฟังภาษาของพวกเราออกได้อย่างไร ไปๆรีบกินจะได้รีบกลับไปนอน” หัวหน้าฝูงเอ่ยตอบพร้อมกับบินกลับเข้าไปใกล้ซิ่นหลิงเรื่อยๆ
“หากข้าฟังพวกเ้าออกละพวกเ้าจะทำเช่นไรหรือ”ซิ่นหลิงเอ่ยพร้อมกับจ้องไปที่หัวหน้ายุงตรงหน้า
“ปะ ปะปีศาจหนีเร็วปีศาจ”ยุงตรงหน้าซิ่นหลิงใเป็อย่างมากพร้อมกับบินหายไปทันทีเมื่อยุงตัวอื่นๆเห็นดังนั้นจึงได้รีบบินหายไปทันทีและในวันต่อๆมาก็ไม่มียุงมากวนใจภายในเรือนของซิ่นหลิงอีกเลย
“ฮ่าๆช่างเป็ทักษะที่ดีจริงๆ ”ซิ่นหลิงเอ่ยอย่างดีใจ
“ฮูหยินท่านมาทำอะไรตรงนี้หรือเ้าคะบ่าวตามหาเสียตั้งนานใแทบแย่นึกว่าท่านจะหนีบ่าวไปเสียแล้ว”เพ่ยเพ่ยเอ่ยถามเสียงหอบ
“เ้าอย่าใไปเลยข้าไม่เคยคิดจะทิ้งเ้าข้าเพียงเดินเล่นเพียงเท่านั้น”ซิ่นหลิงเอ่ยพร้อมกับเดินเข้าเรือนของตนอย่างอารมณ์ดี
ยามเว่ย (13.00 -14.59) ซิ่นหลิงได้หลบออกจากจวนพร้อมกับอาฮ่าวหรือองครักษ์หน้าบากของนางนั้นเอง
“พี่สาวซือ”ิเจ๋อที่มาช่วยงานพี่ชายของตนที่โรงเตียมเอ่ยอย่างดีใจที่เห็นผู้ให้ชีวิตที่สองกับตนพร้อมกับวิ่งเข้ามากอดอย่างดีใจ
อะแฮ่ม
“ฮิฮิ ข้าลืมตัวขอรับ”ิเจ๋อเอ่ยกับพี่ชายตนเองเบาๆ
“ไม่เห็นเป็อะไรเลยอาหวั่นอาิยังเด็กนักข้าไม่ถือหรอกเขากับเ้าก็เหมือนกับน้องชายของข้า”ซิ่นหลิงเอ่ยพร้อมกับลูบหัวิเจ๋อเบาๆ อย่างเอ็นดู
“พี่สาวซือไม่มาหาข้าเลยข้าคิดถึงท่านอย่างยิ่งขอรับ”ิเจ๋อเอ่ยกับซิ่นหลิงอย่างออดอ้อน
“อ้อนเช่นนี้จะเอาอะไรหรือ”ซิ่นหลิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มขำ
“ข้าเพียงอยากให้พี่สาวซือมาหาข้ากับพี่หวั่นบ่อยๆขอรับ” ิเจ๋อเอ่ยเพราะเขาถือว่าซิ่นหลิงคือพี่ใหญ่ของตนจริงๆและตอนนี้ครอบครัวของเขามีเพื่อิหวั่นและซือซิ่นหลิงเท่านั้นดังนั้นข้าจะตั้งใจเรียนเพื่อปกป้องครอบครัวของเขาให้ได้ิเจ๋อคิดอย่างมาดมั่นในใจ
“อาเจ๋อต้องรอให้พี่สาวจัดการเื่คนไม่ดีให้แล้วเสร็จก่อนเพราะถ้าหากพี่เปิดเผยตัวตอนนี้คนไม่ดีอาจมาระรานพวกเราเอาได้”ซิ่นหลิงเอ่ยอธิบายพร้อมกับลูบหัวิเจ๋ออย่างเอ็นดู
“ท่านสัญญาแล้วนะขอรับ”ิเจ๋อเอ่ยอย่างดีใจ
“อาเจ๋อมีอะไรทำก็ไปทำเถอะพี่กับพี่ซือมีเื่จะคุยกันเล็กน้อย”ิหวั่งเอ่ยพร้อมกับหันไปสบตากับซิ่นหลิงพร้อมกับมองมาที่นางอย่างสงสัยเหตุใดวันนี้นางจึงดูอารมณ์ดีนักหวังว่าวันนี้นางคงไม่มีงานมาให้ข้าทำเพิ่มหรอกนะิหวั่งคิดกับตนเองพร้อมกับมองซิ่นหลิงอย่างหวาดๆ
1K
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
