บทที่ 13 สวมกางเกงเสร็จก็แสร้งทำเป็ไม่รู้จักกัน
ร่างกายของเวิงชิวฉานแข็งทื่อ สมองพลันว่างเปล่าราวกับถูกค้อนทุบอย่างแรง
นางอยากจะกรีดร้องตามสัญชาตญาณ แต่พลันตั้งสติได้ขึ้นมา
หากกรีดร้องในค่ำคืนอันเงียบสงบเช่นนี้ย่อมได้ยินไปไกล จากนั้นพวกโจรก็จะตื่นขึ้นมา แล้วผู้คนก็จะมามุงดู ทำให้ความบริสุทธิ์ของนางต้องมัวหมอง
ดังนั้นนางจึงกำหมัดแน่นพร้อมเงื้อมมือจะชกเนี่ยเฉิน แต่คิดอีกทีก็ไม่ได้ หากคนผู้นี้ร้องเสียงดังขึ้นมา ผู้คนก็จะต้องกรูกันเข้ามาอีก
เวิงชิวฉานยิ่งคิดยิ่งโมโห ทำเช่นนี้ก็ไม่ได้ เช่นนั้นก็ไม่น่าพอใจ จึงทำได้เพียงเขย่าแขนเนี่ยเฉินเบา ๆ
"เฮ้! ตื่นสิ! ไอ้คนหื่นกาม! ไอ้โรคจิต! ตื่น!"
เนี่ยเฉินงัวเงีย ปากบ่นพึมพำคำพูดที่จับใจความไม่ได้ มือยกขึ้นปัดไปมา
เอ๊ะ? นี่คือสิ่งใดกัน นุ่มหยุ่นเหลือเกิน ช่างน่าเล่นนัก
เขาไม่เห็นสีหน้าแดงก่ำของเวิงชิวฉาน จึงบีบไปอีกหลายที
เหมือนของสตรี หรือไม่ใช่? ที่นอนของข้าไยมีสตรี?
แย่แล้ว!
เนี่ยเฉินเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เขาเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
"เนี่ย! เฉิน!"
เวิงชิวฉานกัดฟันผลักเนี่ยเฉินออกแล้วลุกขึ้นยืน ใช้หมัดเท้าต่อยตีเขา
“โอ๊ย อย่าตี! อย่าตี เจ็บ!"
เนี่ยเฉินขดตัวและกุมหัว ปล่อยให้ตนเองโดนทำร้ายฝ่ายเดียว
เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้คงตีแค่ไม่กี่ครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับไม่หยุดเสียที จึงได้ยกมือขึ้นคว้าเท้าเล็ก ๆ นั้นไว้
พอถูกจับที่ฝ่าเท้า เวิงชิวฉานก็รู้สึกคันแปลก ๆ ทันที นางทรงตัวไม่อยู่ จึงล้มลงไปโดยที่เนี่ยเฉินไม่ต้องออกแรง
เนี่ยเฉินคว้าตัวนางไว้และกลิ้งทับลงไป
“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ! เ้าคนหื่นกาม! เ้าคนโรคจิต!”
"เงียบ! อย่าร้อง!"
เนี่ยเฉินเองก็กลัวคนอื่นจะจับได้ เขาอยู่ในห้องของเวิงชิวฉานยามวิกาล ถ้าหัวหน้าใหญ่รู้เข้า ต่อให้เขามีความดีความชอบใหญ่หลวงเพียงใดก็คงถูกหั่นเป็ชิ้น ๆ
"ข้าจะร้อง! ปล่อยข้า เ้าคนโรคจิต!"
เนี่ยเฉินเห็นว่านางเริ่มหัวเสีย จึงจะเอื้อมไปปิดปากนาง ทว่าสองมือของตนกดข้อมือของนางเอาไว้ ส่วนขาก็กดขาของนางอยู่ ทำให้ไม่มีมือว่าง จึงจำเป็ต้องจูบปากนาง
"อื้อ!..."
เวิงชิวฉานถูกปิดปาก นางเบิกตากว้างราวกับคนไร้สติ
แม้ว่านางจะอายุยี่สิบแล้ว แต่ด้วยเหตุที่ต้องเป็โจร จึงยังไม่ได้แต่งงาน ในยุคสมัยที่ยึดถือเื่ขนบธรรมเนียมยิ่งกว่าสิ่งใด นางไม่แม้แต่จะเคยแตะต้องบุรุษ นับประสาอะไรกับการถูกจูบอย่างกะทันหัน
ความตึงเครียด ความโกรธแค้น และความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยผสมปนเปกัน ทำให้ร่างกายของเวิงชิวฉานพลันอ่อนยวบ ไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน
หลังจากเนี่ยเฉินจูบลงไปแล้วก็สอดลิ้นเข้ามาตามความเคยชิน เพื่อลิ้มรสชาติอันหอมหวานของนางโดยไม่ตัว
อืม หอมหวานชวนลิ้มลอง…
ความเ็ปแสนสาหัสแล่นมาที่ปลายลิ้นของเนี่ยเฉิน ทำให้เขารู้สึกตัวทันที
และมันทำให้เขารู้ว่าใต้ร่างของตนไม่ใช่เด็กสาวตัวเล็ก อ่อนแอ และล้มง่าย แต่เป็แม่เสือสาวที่พร้อมจะชักดาบออกมาทุกเมื่อ
"เ้าทำอะไร?!"
"ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้" เสียงของเวิงชิวฉานแ่เบายิ่งกว่ายุง
"ตกลงกันก่อนนะ เ้าห้ามร้อง ถ้าร้องให้ใครได้ยินจะไม่เป็ผลดีต่อพวกเราทั้งสองคน"
"ได้"
เนี่ยเฉินจึงลุกขึ้นและนั่งอยู่บนเตียง
เวิงชิวฉานเองก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น นางนั่งขดตัวอยู่ที่มุมเตียง มีน้ำตาคลอในดวงตากลมโต
ั้แ่เล็กจนโต นางไม่เคยถูกรังแกแบบนี้มาก่อน!
ไม่ว่านางจะมีนิสัยร่าเริงเหมือนผู้ชายมากแค่ไหน ทว่าการถูกผู้ชายคนหนึ่งจับกดลงบนเตียงในยามดึก ก็ยังทำให้นางรู้สึกกลัว
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจะร้องไห้ เนี่ยเฉินจึงรีบพูดว่า
"เ้าต้องรับผิดชอบความบริสุทธิ์ของข้า"
ได้ยินเช่นนั้น เวิงชิวฉานก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที
"อะไรนะ? เ้าจะให้ข้ารับผิดชอบความบริสุทธิ์ของเ้า? เ้าเป็ฝ่ายวิ่งมาอยู่บนเตียงข้า จูบข้า ลวนลามข้า แล้วข้ายังต้องชดใช้ความบริสุทธิ์ให้เ้าอีกหรือ!?"
เวิงชิวฉานโกรธจนลืมความคับข้องใจ น้ำตาที่เอ่อคลอเหือดหาย นางนั่งตัวตรงขึ้นมาในทันที พร้อมเอามือเท้าเอวและแสดงท่าทีดุดัน
เนี่ยเฉินรู้สึกน้อยใจเป็อย่างมาก เขาเลียนแบบท่าทางของเวิงชิวฉานเมื่อครู่ ขดตัวและร้องไห้สะอื้น
"ข้าเป็บุตรชายผู้บริสุทธิ์ดุจหยกของตระกูลร่ำรวย ทว่ากลับถูกโจรหญิงชั่วช้าลักพาตัวขึ้นูเา แล้วยังกรอกสุราจนข้าเมามาย ข้าใจดีมาส่งเ้ากลับห้อง แต่เ้ากลับใจดำราวสัตว์ป่า หมายจะทำเื่น่าละอายต่อข้า กักขังข้าไม่ให้ไปไหน แล้วยังจะกอดข้าเข้านอนอีก ฮือ ๆๆ ...ความบริสุทธิ์ของข้าจบสิ้นลงเพราะเ้า เ้าต้องรับผิดชอบข้า"
เวิงชิวฉานอ้าปากค้างและตะลึงงัน นางพูดไม่ออกชั่วขณะ ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร
อีกฝ่ายหน้าด้านเกินไปจริง ๆ นางสู้ไม่ได้เลย!
"เ้า …เ้า ...เ้าหน้าด้านมาก กล้ากล่าวหาว่าข้าเป็ฝ่ายลงมือก่อน!"
"เ้าต่างหากที่พยายามจะมาเป็พี่น้องกับข้า เ้าอ้างเื่เป็พี่น้อง แต่ความจริงหมายจะข่มเหงรังแกข้าต่างหาก!"
"เ้า... เ้าออกไปให้พ้นหน้าข้า!"
"ฮึ่ม! เล่นสนุกกับร่างกายของข้าแล้วคิดจะไม่รับผิดชอบอย่างนั้นหรือ หญิงสาวในโลกนี้ช่างใจร้ายและเ็าจริง ๆ..."
"เ้าจะออกไปหรือไม่!"
"แฮะ ๆ ได้เลย"
เนี่ยเฉินรีบสวมกางเกงและรองเท้า แล้วลุกออกไปทันที
เมื่อคืนคงนอนไม่สบายเลยดิ้นไปมา จนกางเกงและรองเท้าหลุดไปั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เวิงชิวฉานมองตามร่างของเนี่ยเฉินที่สวมกางเกงเดินออกไปอย่างสบายใจ นางรู้สึกราวกับว่าตนเองถูกหยอกล้อแล้วทอดทิ้ง
หญิงสาวยืนอยู่หน้าประตูอย่างใจลอย ราวกับว่ายังคงมีกลิ่นหอมของอีกฝ่ายอยู่ในปาก ทำให้นางรู้สึกหวนคิดและโศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
ทันใดนั้นเวิงชิวฉานก็ดึงผ้าห่มออก แล้วก้มลงมองกางเกงของตนเอง จากนั้นก็จับบริเวณจุดซ่อนเร้น พบว่าไม่มีความเ็ป จึงวางใจได้
สีหน้าของนางแดงซ่าน นางยังคงผิดหวังและคิดถึงเขาอยู่…
เนี่ยเฉินค่อย ๆ เดินออกไป เมื่อเห็นว่าโดยรอบไม่มีผู้ใดและยังคงมืดอยู่ เขาจึงเดินกลับที่พักของตนเองอย่างสบายใจเพื่อเข้านอนอีกครั้ง
เขาไม่เป็ห่วงว่าเวิงชิวฉานจะเล่าเื่นี้ให้หัวหน้าใหญ่ฟัง หญิงสาวเ้าเล่ห์คนนี้ขี้ขลาดมาก เื่นี้คงจะทำให้นางไม่สบายใจไปจนตาย
หึ! กล้าตีข้างั้นหรือ สักวันข้าจะทำให้เ้าได้รู้จักฝีมือของพี่ชายตระกูลเนี่ยคนนี้
เมื่อฟ้าเริ่มสาง ต้าจ้วงก็ตื่นขึ้นพร้อมกับอาการปวดหัวรุนแรง ในฐานะคนสนิทที่หัวหน้าใหญ่ไว้ใจมากที่สุด ที่พักของเขาจึงอยู่ข้างห้องนอนของหัวหน้าใหญ่ เป็ห้องเดี่ยวที่แยกออกมา
ด้วยความกระหายน้ำสุดชีวิต เขาคว้าเหยือกน้ำขึ้นมาแล้วเทกรอกลงคอไปหลายอึก
เมื่อรู้สึกตัวแล้วก็คิดเื่เมื่อคืน
เขาพลันนึกถึงเวิงชิวฉานที่เมามายจนจะลากเนี่ยเฉินไปสาบานเป็พี่น้องกัน ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาแล้วส่ายหน้า
เดี๋ยวก่อน!
เมื่อคืนทุกคนเมากันหมด แล้วเนี่ยเฉินก็เป็คนพาคุณหนูใหญ่กลับไป
เ้าเด็กนั้นคงจะไม่...
หลังคิดได้ดังนี้ต้าจ้วงก็รู้สึกเย็นวูบไปทั้งร่างราวกับจะมีหายนะใหญ่ เขาผละตัวออกไปทันที แล้วเดินไปยังที่พักของเวิงชิวฉาน
หลังจากเดินไปได้สองสามก้าวก็คิดขึ้นมาได้อีกครั้ง เขาเป็บุรุษ การไปที่ห้องนอนของคุณหนูใหญ่คงจะไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงหันหลังกลับไปยังที่พักของเนี่ยเฉิน
ไปดูว่าเ้าเด็กนั่นอยู่ในห้องหรือไม่ก็พอ
หลังไปถึงที่พักของเนี่ยเฉิน ต้าจ้วงก็ผลักหน้าต่างให้เปิดออก เมื่อเห็นเนี่ยเฉินกำลังนอนกรนก็โล่งใจ
โชคดีที่เด็กคนนี้ยังซื่อตรง ไม่คิดฉวยโอกาสไปรังแกคุณหนูใหญ่ เห็นทีว่าก่อนหน้านี้คงเข้าใจเขาผิดไปเสียแล้ว
ต้าจ้วงพยักหน้าอย่างพอใจ เขารู้สึกว่าเนี่ยเฉินช่างเป็คนดีมีคุณธรรมจริง ๆ
14K
