ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        แววตาของอี้เหวินฉวินติดหนึบอยู่กับบ่อปลามานานแล้วเขาไม่รังเกียจความสกปรก ซ้ำยังก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        “อุ๊ย นั่นมีกุ้งด้วย!” เพียงแค่เห็นยังไม่พอเขายังผายมือไม้ไม่หยุด ราวกับอยากจะลงไปกลิ้งเกลือกในนั้นเสียเอง

        พี่หงที่อยู่ไม่ไกลเห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาทักทาย นางหัวเราะก่อนจะถามว่า“ชิงชิง นี่คือคุณชายที่ทำการค้าขายกับบ้านเจ้าหรือ?”

        เย่ชิงชิงพยักหน้าพลางกล่าวว่า“พวกเขาแค่มาดูความแปลกใหม่เจ้าค่ะ”

        “ไอ๊หยา ช่างรูปงามเสียจริง! ระวังจะทำให้หัวใจของสาวๆและสะใภ้ในหมู่บ้านเถียนซินต้องไขว้เขวน่ะ” พี่หงยกมือปิดปากกล่าวติดตลกพลางเสริมว่า “หากพวกเจ้าไม่รังเกียจโคลนสกปรกอยากลงไปเล่นบ้างก็ได้นะ”

        “จริงหรือ!” อี้เหวินฉวินและเผยฉางสี่มองนางด้วยความคาดหวัง

        พี่หงพยักหน้าพวกเขาก็เพิ่งจับปลาเสร็จพอดี หลังจากผู้ใหญ่ขึ้นจากบ่อปลาแล้วที่นั่นก็กลายเป็นอาณาจักรของเด็กๆ ที่จะลงไปจับกุ้งตัวเล็ก ปูตัวน้อยรวมถึงการเล่นโคลน

        ทั้งสามคนเติบโตมาในคฤหาสน์ใหญ่ตั้งแต่เด็กไม่เคยได้ไปชนบทเลยสักครั้ง จึงไม่เคยได้สัมผัสสิ่งเหล่านี้อี้เหวินฉวินพลันอยากลองทำบ้างในทันที

        “ในนี้ยังมีปลาอีกหรือขอรับ?”

        “พวกเราไหนเลยจะมีปัญญาทำให้บ่อแห้งเหือดไปได้เล่า ปลา กุ้ง ปูย่อมมีอยู่เป็นธรรมดา และยังมีหอยกาบอีกมากมายก้นบ่อเพียงแต่การคลำหามันช่างยากเย็นนัก” พี่หงอธิบายให้เขาฟัง

        เผยฉางสี่มองตาปริบๆเห็นเด็กๆ บางคนม้วนขากางเกงลงไปในน้ำ ก็รีบยุยงอี้เหวินฉวินว่า“เจ้าไปเร็วเข้า! ข้าเพิ่งเห็นหางปลาอยู่ตรงนั้นพอดี!” นางเป็นบุตรสาวของบ้านจึงไม่มีโอกาสลงไปและก็ไม่กล้าให้พี่รองของตนลงไปในบ่อโคลนเช่นกัน

        อี้เหวินฉวินเป็นคนขี้เล่นอยู่แล้วเขาใจร้อนอยากจะลงไปเต็มที่ เมื่อถูกยุยงก็รีบลงมือในทันทีอย่างไรเสียเด็กรับใช้ก็ไม่ได้ตามมาด้วยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกเอาเรื่องกลับไปฟ้องผู้ใหญ่ที่ชนบทแห่งนี้ละทิ้งกฎเกณฑ์และภาพลักษณ์ เขาปล่อยตัวได้ตามสบาย!

        เผยรุ่นจือส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆแล้วเรียกเย่ชิงชิงเข้ามากระซิบว่า “อีกสักครู่คงต้องยืมเสื้อผ้าจากพี่ชายของเจ้าแล้ว”

        เย่ชิงชิงเข้าใจในทันทีเล่นโคลนไหนเลยจะไม่เปื้อน หากกลับไปในสภาพมอมแมมเช่นนั้นอี้เหวินฉวินได้ถูกลงโทษเป็นแน่

        มีคนรู้จักอยู่ด้านล่างเผยฉางสี่จึงสั่งการอย่างกระตือรือร้น เดี๋ยวซ้าย เดี๋ยวขวา ทำให้คนหมุนไปมาสุดท้ายจับได้เพียงปูตัวเล็กขนาดเท่าหัวแม่มือเท่านั้น

        อี้เหวินฉวินถือปูตัวเล็กขึ้นมายังฝั่งอย่างระมัดระวังแล้วส่งให้เผยฉางสี่อย่างจริงจัง “เจ้าจงดูแลมันให้ดีนี่คือสัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่คุณชายผู้นี้จับมาด้วยตนเองเชียวนะ!ข้าจะเลี้ยงดูมันให้เติบใหญ่!”

        การที่คุณชายตระกูลร่ำรวยจะลงบ่อปลานับเป็นเรื่องที่หาดูได้ยากนัก ผู้คนมากมายพากันหัวเราะพลางเข้ามาชมดูเมื่อเห็นพวกเขาเป็นกันเอง ก็เข้ามาสนทนาเล็กน้อย บรรยากาศจึงค่อนข้างกลมกลืน

        สุดท้ายอี้เหวินฉวินก็เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนจนได้และเจ้าคนผู้นี้ก็ยังไม่ยอมแพ้ ได้นำโคลนในมือสองข้างป้ายเผยรุ่นจือเสียด้วยเมื่อเห็นชุดขาวนวลราวแสงจันทร์เปรอะเปื้อนเช่นกัน แค่นี้ก็พอใจแล้วเขาช่างดูไร้เดียงสาอย่างยิ่ง

        ทุกคนกลับมาที่เรือนของเย่ชิงชิงนำหม้อดินมาใส่น้ำสะอาดไว้สำหรับของมีค่าสองชิ้นของอี้เหวินฉวินซึ่งมีทั้งหอยกาบขนาดเท่าฝ่ามือ และปูน้อยตัวจิ๋วตัวนั้น

        นางซูนำเสื้อผ้าสองชุดของเย่จื้อเฟิงมาให้ทั้งสองเปลี่ยนแม้ผ้าจะไม่ได้ดีเท่าเสื้อผ้าของพวกเขา แต่ก็สะอาดสะอ้านโชคดีที่เย่จื้อเฟิงตัวสูงขึ้นเร็ว รูปร่างจึงไม่ต่างกันมากนัก

        อี้เหวินฉวินเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปนั่งรวมกับเผยฉางสี่เพื่อดูแลปูตัวน้อยของตน นางซูลากหยางหลิ่วเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็นไม่มีใครรู้เลยว่าเหตุการณ์ความเข้าใจผิดจะขึ้นภายในห้องของเย่ชิงชิง

        ไม่ว่าใครก็ตามที่ผลักประตูห้องเปิดออกแล้วเห็นเนื้อหนังขาวนวลของผู้อื่น ย่อมต้องตกใจ เย่ชิงชิงอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัวเผยรุ่นจือเคลื่อนไหวว่องไว พุ่งเข้ามาปิดปากนางอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ผู้อื่นตกใจ

        เห็นเพียงเผยรุ่นจือที่นุ่งเพียงกางเกงชั้นในเผยให้เห็นเรือนร่างที่แข็งแกร่งและกล้ามเนื้อที่ชัดเจนเมื่อรวมกับความเร็วในการเคลื่อนไหวของเขาเมื่อครู่แล้ว ไม่ต้องสงสัยเลยเขาเป็นผู้ที่ฝึกฝนมาอย่างดีแน่นอน

        ภายใต้ใบหน้าอันอ่อนโยนนั้นเก็บซ่อนไว้ซึ่งความมุ่งร้าย...เย่ชิงชิงปัดมือเขาออกพลางกล่าวว่า“ตกใจหมด นึกว่ามีโจรเข้าบ้านเสียอีก ห้องของพี่ชายข้าอยู่ข้างๆท่านเข้าผิดห้องแล้ว!”

        “ต้องขออภัยด้วย” เผยรุ่นจือคงไม่เคยอับอายเช่นนี้มาก่อนรีบสวมเสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว

        ตามธรรมเนียมโบราณเรื่องความแตกต่างระหว่างชายหญิงนั้นเข้มงวดนักหากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้แพร่งพรายออกไป นางคงเสียชื่อเสียงหมดแม้ว่านางจะเพิ่งอายุแปดขวบก็ตาม

        เขาเองก็ยังเป็นเด็กตัวเล็กๆอยู่เลยนะ เย่ชิงชิงยิ่งคิดยิ่งหวาดกลัว โชคดีที่เผยรุ่นจือตอบสนองรวดเร็วนางกระแอมไอเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “เรื่องนี้ฟ้าดินรู้ท่านรู้ ข้ารู้...จงลืมมันไปเสียเถิด!”

        คราวนี้เผยรุ่นจือกลับสงบนิ่งลงได้ถึงกับมีอารมณ์ขันและเอ่ยว่า “เสี่ยวชิงชิงเจ้าเอาเปรียบข้าครั้งแล้วครั้งเล่าในภายภาคหน้าเจ้าคงต้องเป็นผู้รับผิดชอบแล้ว~”

        “รับผิดชอบ?”

        เย่ชิงชิงสำรวจเขาขึ้นลงด้วยสีหน้าเรียบเฉยนางยกแขนขึ้นกอดอกพลางกล่าวว่า “คุณชายเผยขึ้นชื่อเรื่องความงดงามในเมืองสืออันข้าคงได้กำไรมากกว่าเจ้าค่ะ”

        งด...งาม?

        เผยรุ่นจือขมวดคิ้วเล็กน้อยยกมือยอมแพ้ “เอาละ ข้าแพ้แล้ว”

        อาหารเย็นเป็นไปตามคาดทั้งหมดปรุงขึ้นด้วยปลา ตลอดฤดูหนาวอันเงียบสงบ ปลาได้สะสมไขมันไว้มากมายแกงปลาเต้าหู้นุ่มลื่น ปลาต้มรสเผ็ดที่หอมมันปลาเปรี้ยวหวานที่น่ารับประทาน...ล้วนมีรสชาติที่แตกต่างกันตามสูตร!

        น้ำดื่มล้วนมาจากมิติของเย่ชิงชิงอาหารที่ปรุงออกมาจึงมีรสชาติที่อร่อยเลิศ เจ็ดคนล้อมวงกันเต็มโต๊ะ อาหารมากมายพวกเขากินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ เต็มไปด้วยความกลมเกลียว!

        เผยฉางสี่และอี้เหวินฉวินมาที่นี่แล้วได้เก็บเกี่ยวอย่างเต็มที่ได้เล่นอย่างสนุกสนานและกินอย่างมีความสุขเผยรุ่นจือก็ได้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการแล้ว พวกเขากลับไปอย่างมีความสุข

        นางซูตกลงที่จะรับซื้อปลาแดงตัวเล็กทั้งหมดในบ่อปลาในราคาหกอีแปะต่อชั่งเรื่องนี้ได้ตกลงกับคนขายเนื้อสกุลหูที่เป็นญาติเจ้าของบ่อเรียบร้อยแล้วเพื่อความร่วมมือในระยะยาวคนขายเนื้อสกุลหูได้แสดงเจตนาตั้งแต่แรกว่าจะไม่ให้ป้าซิ่วเข้ามาเกี่ยวข้องใดๆทั้งสิ้น

        เชิงอรรถ

        [*]จื่อยวน (纸鸢) แปลว่าเหยี่ยวกระดาษคือว่าวประดิษฐ์จากกระดาษในยุคห้าราชวงค์