ไอยวริญที่กำลังสะลึมสะลือได้ที่ใตาลีตาเหลือก เมื่อโดนคนแปลกหน้าจู่โจมด้วยจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว มือเล็กพยายามผลักดันร่างสูงในคราแรก แต่ริมฝีปากเ้ากรรมดันไม่รักดีเผลอจูบตอบอย่างกึ่งรับกึ่งสู้ ประหนึ่งโดนผีอำควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างไงอย่างงั้น
ความรู้สึกมันสะเปะสะปะไปหมด ใครใช้ให้อัลฟ่าหนุ่มตรงหน้ามีฟีโรโมนหอมเย็นจนเขาระทวยกันล่ะ บ้าไปแล้ว ไอยรู้ตัวดีว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ เขากำลังจูบกับผู้ชายแปลกหน้าบนลิฟต์สาธารณะ! ซึ่งลิฟต์นี่คงจะเคลื่อนไปจ๊ะเอ๋ผู้คนที่ชั้นไหนสักชั้นหนึ่งในอีกไม่กี่นาทีนี้แน่
ให้ตายสิ ชอบกลิ่นของคุณคนนี้จัง ไม่อยากละไปเลย นี่เขาเลือกที่จะปล่อยใจเอง หรือควบคุมตัวเองไม่ได้กันแน่นะ แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้คงต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่ลิฟต์นี่จะไปจ๊ะเอ๋คนข้างล่าง แล้วหายนะจะเกิดขึ้นจริง ๆ
“คะ..คุณครับ ตรงนี้ไม่ได้นะ”
เมื่อร่างสูงยินยอมให้คนตรงหน้าได้กอบโกยอากาศเพื่อหายใจในคราแรก ร่างบางไม่รอช้าที่จะบอกความ้าของตนในทันที
ยังไงดี ไอยชอบจูบของคุณคนนี้หนิ ชอบกลิ่นของเขาด้วย ชอบจนอยากจะได้มากกว่านี้เหมือนกัน
“...”
รู้ตัวอีกทีลิฟต์เ้ากรรมที่ควรจะเลื่อนลงไปชั้นล่างในคราแรก กลับทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุด จิรภัทรที่แม้จะสูญเสียความทรงจำไปชั่วขณะ แต่สัญชาตญาณดิบกลับไม่ได้ครอบงำเขาไปเสียทั้งหมด อาจเป็เพราะความเคยชิน หรือความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอะไรบางอย่างที่สั่งให้อัลฟ่าหนุ่มไม่กระทำการประเจิดประเจ้อจนเลยเถิดในลิฟต์สาธารณะ
จิรภัทรวางร่างหอมกรุ่น กลิ่นคล้ายดอกไม้ชนิดหนึ่งลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าดอกไม้หอมนี้จะช้ำเป็รอยเสียก่อน
ในใจอัลฟ่าหนุ่มรู้สึกขอบคุณเ้าของกลิ่นหอมตรงหน้าอย่างเหลือล้นที่ทลายกำแพงความเ็ปของเขาในคราแรก จนแทบหายเป็ปลิดทิ้ง แม้รู้ตัวดีว่าไฟราคะในกายยังคงโหมกระหน่ำอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรก็สัญญากับตัวเองว่าจะต้องถนอมร่างบางตรงหน้าให้เ็ปน้อยที่สุด
ั์ตาคมพิศดูใบหน้าหวานตรงหน้าอย่างพยายามที่จะประทับภาพพิมพ์นี้ไว้ในความทรงจำ พยายามอย่างมากที่จะจดจำััและกลิ่นหอมนี้ไว้ เพราะเขาเองมั่นใจแล้วว่า ในตอนนี้จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็ใคร
มือคู่ที่ใหญ่กว่าสอดประสานลงบนมือเล็กน่ารักใต้ร่าง ยามคร่อมกายหนาเพื่อแนบจมูกโด่งลงซุกไซ้บนคอขาว
จิรภัทรรู้สึกเหมือนจะคลั่งขึ้นมาอีกรอบ เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมหวาน หอมไม่ร้อนแรง แต่ก็เย้ายวนถึงที่สุด ช่างที่ยากจะลืมเลือน...เป็ครั้งแรกที่เขารู้สึก้ามากขนาดนี้ ยามมองกรอบหน้าหวานของโอเมก้าร่างเล็กตรงหน้า แววตาของอัลฟ่าหนุ่มฉายแววปรารถนาอย่างปิดไม่มิด
“ขอได้มั้ยครับ คุณหอมจนผมทนแทบไม่ไหว” ทำไมน่ารักขนาดนี้นะ ถึงคุณไม่ยอม ผมคงห้ามความปรารถนาของตัวเองไม่ได้อยู่ดี
“ถ้..ถ้าไม่ให้ คงไม่ยอมให้คุณอุ้มมาถึงนี่หรอกมั้ง”
พลันแก้มใสที่แดงระเรื่ออยู่แล้วเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ยิ่งแดงซ่านเด่นชัดไปถึงใบหู แดงเสียยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก แน่นอนว่าภาพน่ารักนี้กำลังถูกบันทึกลงในความทรงจำด้วยสายตาของอัลฟ่าหนุ่มเช่นกัน
“ (.◜◡◝) ”
TBC.
11K
