"เดี๋ยวสิ .... "เว่ยซินเหลียนเรียกระบบก่อนที่มันจะปิดตัวเอง
"ไม่ทราบว่าท่าน้าสิ่งใด"ระบบขานรับ
"จะไปแล้วเหรอ? นายยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าภารกิจที่ 2 คืออะไร? " เว่ยซินเหลียน ถามหาภารกิจที่ 2 ของเขา
"ตอนนี้ระบบยังไม่ได้ทำการประมวลภารกิจของท่านท่านโปรดรอไปก่อน หากระบบประมวลผลเสร็จแล้ว ทางเราจะแจ้งให้ท่านทราบในภายหลัง..." พูดเสร็จระบบก็รีบปิดตัวลงทันที โดยที่เว่ยซินเหลียนยังอ้าปากค้าง
ดูเหมือนไอ้เ้าระบบบ้านี่ กะจะไม่อยากตอบคำถามอะไรของเขาเลย"อะ ... นี่! นี่! อะกันละเนี่ย มีอย่างนี้ด้วยเหรอ แม้งเอ้ย ...รีบไปฉิบหาย เหมือนไม่อยากบอกอะไรเราซะงั้น"
หลังจากที่ระบบปิดตัวลง
ระบบไอเทมของเว่ยซินเหลียนก็เปิดตัวขึ้นมันเป็หน้าจอมอนิเตอร์ ที่อยู่ตรงด้านหน้าของเขา
หน้าจอที่กำลังโชว์ รูปพู่กันจีนแบบโบราณมีชื่อไอเทม้า ที่เขียนว่า พู่กันวิเศษ (ไม่มีคำว่าเขียนยันต์ซะหน่อย)มีปุ่มอยู่ข้างๆ ภาพพู่กัน เขียนไว้ว่า เปิดใช้งาน ปิดใช้งาน และคู่มือการใช้งาน
เว่ยซินเหลียนหยิบพู่กันออกมาเขาดูที่ด้ามจับ และเอามือรูปมันเบาๆ ด้ามของพู่กันทำจากไม้ไผ่เนื้อดีเนียนสีเหลืองอมทอง
เขามองเห็นอักษรที่พอจะอ่านออกมันเขียนด้วยอักษรสีทองวิจิตรงดงามว่า -เทียนฮวา[1]
"เอ๋ ... แล้วนี่มันจะใช้ทำอะไรได้บ้างละเนี่ยเขียนเอาไว้ซะยังกะ์ส่งมาซะอย่างงั้น"เว่ยซินเหลียนอ่านข้อความที่สลักบนด้ามพู่กัน จากนั้นก็ยื่นมือไปกดปุ่มคู่มือการใช้งาน มันถูกเขียนไว้อย่างสั้น ๆ ว่า "ใช้เขียนเท่านั้น"
"วอท? ... แค่เนี่ย ...แล้วไม่บอกอะไร ยังไง ... มีแค่นี้ แล้วจะรู้ได้ไงว่าไอ้เ้านี้มันมีความวิเศษยังไงเฮ้ย ..." เว่ยซินเหลียนพลิกซ้าย พลิกขาว พู่กันจีนไปมา หาความวิเศษของมัน
"เอาวะ ให้อะไรมาก็รับ ๆ ไปเหอะ ... เดียวมันก็ได้ใช้ประโยชน์เข้าสักวัน"จากนั้นเขาก็ทำการเก็บพู่กันกลับเข้าที่ และกดปุ่มปิดการใช้งาน
หลังจากที่เขากดปุ่มปิดการใช้งาน บรรยากาศรอบๆตัวเว่ยซินเหลียนก็กลับมาเป็ปกติอีกครั้ง
โดยเริ่มจากขณะที่
เฉินิมีสีหน้าที่ดีใจที่ได้รู้ว่าเข้าจะได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกับพี่ชาย เขาก็ยิ้มจนแก้มปริและกำลังจะพูด "พี่ .... ช...ชา....ชาย....ขะ...... " เสียงที่กำลังจะหยุดลงก็กลับมาเป็ปกติอีกครั้ง
"พี่ชาย ...ท่านเป็อะไรหรือเปล่าขอรับ" เฉินิ มองดูใบหน้าของเว่ยซินเหลียน
"ฮะ! นายว่าไงนะ?"เว่ยซินเหลียนยังคงเหม่อลอยอยู่เกี่ยวกับเื่ของระบบเขาเลยไม่ได้ยินที่เฉินิเรียก กว่าจะขานรับได้ ก็ถูกเรียกไปหลายครั้งแล้ว และเว่ยซินเหลียนไม่รู้ว่าเขาถูกเรียกไปกี่ครั้งเช่นกัน
"พี่ไม่เป็ไร ... อ่าว แล้วนี่คนพวกนั้นหายไปไหนหมดแล้วละ?"
"เอ่อ...ข้าเรียกท่านพี่ตั้งนานกว่าท่านพี่จะรู้สึกตัว ตอนนั้นเหล่าศิษย์ใหม่ต่างก็พากันทยอยกลับที่พักหมดแล้วขอรับเหลือแค่ข้า และท่านพี่นี้ล่ะ ขอรับ"
"อา ... ข้าคิดอะไรเพลินๆ น่ะปะเรากลับกันเถอะ"
ทั้งสองคนจึงเดินกลับที่พัก่ที่กำลังเดิน เว่ยซินเหลียนพลันนึกขึ้นได้เกี่ยวกับเื่ของเฉินิ
"เอ่อ .. นายยังพักที่เื่เก็บฟืนอยู่ใช่ปะ?"
"ขอรับ ... " เด็กน้อยตอบกลับ
"ข้าว่า ที่นั่นไม่เหมาะที่เป็ที่หลับที่นอนเ้าไปนอนกับข้าละกัน"
"ที่หลับที่นอน คืออะไรขอรับ? "เฉินิไม่เข้าใจความหมายที่เว่ยซินเหลียนพูด (ท่านพี่ชอบพูดอะไรแปลกๆ แต่ทุกครั้งก็พอจะเข้าใจได้แต่ครั้งนี้?)
"เอ้อ ... พี่หมายถึงที่สำหรับนอนนะเรือนเก็บฟืนจะเอามาเป็เรือนนอนได้ไง ว่ามะ" เว่ยซินเหลียนตอบคำถาม
"ไม่เป็ไรขอรับศิษย์พี่ได้แจ้งไว้แล้วว่า ทางสำนักมีการจัดห้องพักให้แต่ละกลุ่มใหม่นะขอรับ ...เดี๋ยวกับถึงเรือน คงทราบนะขอรับว่าข้าจะได้พักที่เรือนใด?" เฉินิ บอกกล่าว
"ถ้าอย่างงั้น ข้าไปที่เรือนเก็บฟืนเป็เพื่อนเ้าดีกว่า"เว่ยซินเหลียน กล่าวออกมา มันทำให้เด็กน้อยหน้าบาน ยิ้มแฉ่ง พร้อมกับตอบรับด้วยความดีใจ"ขอรับท่านพี่"
เว่ยซินเหลียนเดินนำหน้าเฉินิไปยังเรือนเก็บฟืน
บนเตียงไม้ของเฉินิมีป้ายเรือนนอนวางอยู่้าของชุดสำหรับศิษย์ใหม่
"เรือนนอนหลอมรวมลมปราณขั้นต้น"เฉินิ อ่านป้ายที่ได้รับ แล้ววางมันคืนลงที่เดิม
"เ้าได้ที่พักใหม่ อะไรๆก็คงจะดีขึ้น ... ถ้างั้นเ้าเก็บขอเถอะ เดี๋ยวพี่จะไปเก็บของเราน่าจะได้พักที่เดียวกัน แล้วเดี๋ยวเจอกันนะ" เว่ยซินเหลียนเอ่ยบอกกับเฉินิ
"ขอรับท่านพี่เดี๋ยวข้าเก็บของเหล่านี้เสร็จ จะตามท่านพี่ไปที่เรือนนะขอรับ"เฉินิตอบรับ
"อือ ... แล้วเดียวเจอกันพี่ไปก่อนนะ" เว่ยซินเหลียนพูดเสร็จก็เดินไปยังเรือนนอนของตนเองเมื่อคืนนี้เพื่อเก็บสัมภาระ
หลังจากเว่ยซินเหลียนออกไปจากเรือนเก็บฟืนภายในห้องตอนนี้มีเพียงเฉินิ อยู่เพียงลำพัง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง
เขายื่นมือออกไป แสงแดดที่ลอดผ่านช่องลม กระทบมือขาวซีดของเขาทันใดนั้น ลูกไฟสีนิล ก็ปะทุขึ้นเป็ลูกเล็กๆ ที่กลางฝ่ามือของเขา
เฉินิมองดูมันที่กำลังวูบไวไปมาตามความคิดของเขา
"ท่านแม่ ... ท่านรู้ว่าข้าเป็ใคร ไยท่านไม่บอกอะไรข้าเลย... ตำราที่ท่านให้ข้าไว้ ข้าพอที่จะทราบแล้ว ... ข้าจะพยายามฝึกฝนตามที่ท่านบอกสักวันข้าจะควบคุมมันให้ได้ สีนิลนี้ข้าจะเปลี่ยนให้มันเป็สีฟ้าได้อย่างแน่นอน..." เฉินิหยุดพูดชั่วขณะ
"... ข้า ...ข้าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์อย่างวันนั้นแน่นอน"เฉินิ คิดย้อนกลับไปยัง่เวลาสุดท้ายของมารดา
"เ้าไม่ต้องโทษตัวเองลูกแม่...แม่รู้ เ้าพยายามแล้ว และทำดีที่สุดแล้ว.... อัก!!! ... "เืที่ไหลออกจากปากมารดาที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ภายในบ้านไม้เก่าๆ เืที่ไหลออกมามันมากจนเลอะไปที่สาบเสื้อของลูกชายที่อยู่ข้างๆนางด้วย
"อาิ หากแม่ไม่สามารถอยู่กับเ้าได้เ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี ตั้งใจฝึกฝนเคล็ดวิชาในตำรา และเรียนรู้เื่ยามันจะช่วยเ้าได้ เมื่อเ้าถึงระดับหนึ่งที่สามารถควบคุมปราณสีดำของเ้าได้เ้าจะควบคุมตัวเองได้ เมื่อนั้นเ้าจะรู้ด้วยตัวเ้าเอง....วะ ว่า เ้า ...คือ....." เสียงมารดา ที่อ่อนแรงและขาดหายไปในที่สุด
"ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านแม่!!!" เสียงเด็กน้อยที่เรียกขานมารดา แต่รอบนี้กลับไม่มีเสียงใดตอบกลับมาเด็กน้อยปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั่น เขาไม่เหลือใครแล้วจริงๆ
เฉินิ กลับเข้ามาสู่โลกของตัวเองอีกครั้งเขามองดูร่างกายของตัวเองที่แลดูเหมือนเด็กน้อยอยู่
"ข้าจักต้องแข็งแกร่งขึ้น ท่านแม่อาจารย์หญิง ข้าสัญญา ข้าจะต้องปกป้องคนที่ข้ารักให้ได้ข้าจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังในตัวข้าอย่างแน่นอน"
"ร่างกายนี้ดูเด็กและอ่อนแอเกินไปข้าต้องปรับมันสักหน่อย ... เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยปรับเปลี่ยนเดี๋ยวท่านพี่สงสัย" เฉินิพูดกับตัวเองเสร็จ ก็รีบเก็บข้าวของเมื่อเขานึกถึงพี่ชาย เว่ยซินเหลียน เขาก็อดที่อมยิ้มไม่ได้
ณเรือนนอนหลอมรวมลมปราณขั้นต้น
เฉินิ เปิดประตู เขามองเข้าไปภายในห้องเห็นศิษย์ใหม่ที่น่าจะเป็เพื่อนร่วมห้อง แต่เขาเป็ใครก็ไม่รู้
(แล้วพี่ชายละพี่ชายกับข้าไม่ได้พักห้องเดียวกันหรอกหรือ?)
ทางด้านเฉินิเมื่อจัดเก็บข้าวของส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว และรู้ว่าเพื่อนร่วมห้องของเขา ชื่อ โม้หยาง พวกเขาทำความรู้จักกันนิดหน่อยเฉินิก็ขอตัว เพื่อไปตามหาพี่ชายของเขาว่าพักอยู่กับใคร
ส่วนทางด้านเว่ยซินเหลียนเมื่อรู้ว่าเพื่อนร่วมห้องของเขาว่าคือใคร เขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไรจะให้เขานอนกับใครมันก็ไม่ใช่เื่สำคัญ จู่ๆ เสียงประตูห้องก็ถูกเคาะ เว่ยซินเหลียนที่กำลังจะเดินไปเปิด
"ไม่ต้อง ข้าเปิดเองท่านเก็บของเถอะ" เสียงของเพื่อนร่วมห้องของเว่ยซินเหลียนดังขึ้นจากนั้นเขาก็ทำหน้าที่เปิดประตูให้กับคนที่มาเคาะเรียก
หลังประตูถูกเปิดเสียงดังที่เกิดจากประตูเงียบลง แต่กลับไม่มีเสียงของคนทั้งสองพูดทักทายกันเลยเมื่อต้องประจันหน้ากัน
"นี้ใครมานะ ... "เว่ยซินเหลียนถามไปยังเพื่อนร่วมห้อง
"เขามาสิ ... " เฉินเจียลี่ที่เป็คนเปิดประตู ใแต่ก็เก็บอาการไว้อยู่ สีหน้าเรียบเฉยไม่พูดอะไรก่อนหน้าที่พูดเชิญให้คนที่มาแคะเข้ามาภายในห้อง
"อ้าว ... อาิเองเหรอ ...มาเข้ามานั่งก่อน พี่ยังเก็บของไม่เสร็จเลย นายรอแป๊บนะ"
หมายเหตุ
[1] เทียนฮวา 天画 (Tiān huà) แปลว่า จิตรกรรม์
516
