ชิงเหมย เกิดใหม่มาขายในยุค70s

          ก่อนจะกลับมาจากบ้านโจว  ทีแรกโจวชิงหลานจะเอาเงินค่าผ้าให้กับแม่ตัวเองอีก  แต่ยายโจวบอกว่า   ยังพอมีผ้าเหลืออยู่ใช้ป้าที่บ้านนี่แหละ   นี่แหละหนอ ยายโจวผู้แสนใจดี  แบบนี้จะไม่ให้ลูกๆรักได้ยังไง

         ส่วนชิงเหมยตอนนี้หัวสมองกำลังแล่นอยู่  ชิงเหมยคิดถึงว่าจะเอาไปขายตรงใหนแล้ว  ขนาดว่าตอนนี้ยังไม่ได้ตัดเย็บเลยซักตัวเลยนะ

          พอบ่ายคล้อย ทั้งหมดก็ลายายโจว  พากันนั่งรถประจำทางกลับไปยังเมืองเจิ้งโจว

          กว่าจะมาถึงบ้านก็เกือบจะเย็นแล้ว  โจวชิงเทียนกับเหลียนอี้เฟย  ต้องรีบไปตลาดเพื่อซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารในวันพรุ่งนี้  และต้องซื้อมากหน่อย  เพราะพรุ่งนี้จะเป็๞วันแรกที่จะทำปิ่นโตอาหารกลางวัน

ก่อนจะนอนชิงเหมยคิดจะทดสอบหลี่หลิง  โดยการเอาแบบเรียนของตน  คือชั้นมัธยมปลายปีที่สอง  มาสอนให้หลี่หลิง  แล้วก็เป็๲ไปตามที่คิด  หลี่หลิงเรียนรู้ได้เร็วมาก  ทั้งที่ชิงเหมยแน่ใจว่าน้องสาวตนไม่เคยเรียนแบบเรียนพวกนี้มาก่อนแน่นอน  แต่นี่ก็แค่วันแรก  ต้องดูกันไปอีกสักพักหนึ่ง   ว่าหลี่หลิงจะเรียนรู้ได้เร็วแบบนี้ทุกวิชาหรือเปล่า

   ............................................

      วันนี้เป็๲วันจันทร์ เป็๲วันที่จะต้องทำปิ่นโตมื้อกลางวันเป็๲วันแรก

สรุปได้ลูกค้าปิ่นโตทั้งหมด 73คน โจวชิงเทียนเลยต้องไปซื่อปิ่นโตมาเพิ่มเป็๞150เถาเพื่อเอาไว้สลับใช้  ส่วนมากลูกค้าเป็๞คนที่ทำงานอยู่ที่โรงงานนั่นแหละ วันนี้โจวชิงเหมยจึงไม่ได้ไปขายอาหารเช้า แต่เหลียนอี้เฟยจะไปเป็๞คนตักอาหารแทน

ปิ่นโต4ชั้น1เถา ขายเถาละ30 เฟิน อาหารเป็๲น้ำแกงใส่เนื้อ1อย่าง จานผัดสองอย่าง พร้อมด้วยข้าวสวยพูนๆ ลูกค้า1คนต้องสั่ง6วันเป็๲อย่างต่ำ วันนี้จะเริ่มส่งเป็๲วันแรก

โจวชิงเทียน เหลียนอี้เฟย กับหลี่เฟิง เป็๞คนเข็นรถไปขายในมื้อเช้านี้ ส่วนโจวชิงหลาน อยู่ที่บ้าน ทำอาหารใส่ปิ่นโตต่อ  

ทั้งสามคนออกไปขายเวลาเดิมออกบ้านตอน6โมงเช้า  และพอ10โมงเช้า  ทั้งสามคนก็เข็นรถเข็นกลับมาที่บ้าน   

"เป็๞ยังไงบ้างจ้ะ อี้เฟย  เหนื่อยไหม" 

วันนี้เหลียนอี้เฟยเป็๲คนตักอาหาร  โจวชิงหลานรู้ดีว่าเหนื่อย  ถึงไม่ใช่งานหนัก  แต่ก็แทบไม่ได้พักเลย  

"ไม่เหนื่อยค่ะพี่ แค่นี้สบายมากเลยค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยใส่ปิ่นโตต่อเลยนะคะ" 

พลังอำนาจของเงินที่จะเพิ่มมาอีกวันละ3หยวน  เหลียนอี้เฟย สู้ขาดใจ  ตอนนี้ทั้งสามคนที่เพิ่งทำงานเสร็จก็มาช่วยกันจัดปิ่นโตต่อ   

"พี่เฟิง เหนื่อยไหมคะ"โจวชิงหลานถามสามีตน

"ถามชิงเทียนนู้น พี่รับเงิน  ทอนเงินอย่างเดียวเลย  นอกนั้น ชิงเทียนกับอี้เฟยเป็๲คนทำหมดเลยจ้ะ" 

"พี่เขย คิดเงินนั้นแหละสำคัญ พวกผมไม่เก่งเ๹ื่๪๫พวกนี้หรอก บางคนซื้อสองชาม สามชาม  ผมคิดไม่ออกหรอกว่าเท่าไหร่"

โจวชิงเทียนบอกพี่เขยตน  เพราะไม่อยากให้เขาคิดมาก  งานดีๆพวกนี้  ก็เป็๲ครอบครัวหลี่เฟิงที่ให้โอกาส

"ใช่จ้ะพี่  คิดเงินนี่แหละสำคัญ  ปิ่นโตนี่ด้วยนะจ้ะพี่เฟิง วันนี้ทั้งหมด73เถา  นี่จ้ะรายชื่อลูกค้า "โจวชิงหลานหยิบกระดาษที่ชิงเหมยจดรายชื่อของลูกค้าไว้ยื่นให้หลี่เฟิง

 "วันนี้วันแรกนะจ้ะพี่เฟิง พี่ต้องเก็บเงินมาคนละ1หยวน80เฟินเป็๲ค่าอาหาร6วัน รวมกับค่ามัดจำปิ่นโตอีก 1หยวน  วันนี้พี่ต้องเก็บมาคนละ2หยวน 80เฟิน  เก็บวันนี้วันเดียวนะจ้ะ  และไปเก็บอีกทีก็วันจันทร์หน้าจ้ะ พอคนมารับปิ่นโตหมด ก็กลับกันได้เลยจ้ะ ชิงเหมยบอกรายละเอียดกับลูกค้าไว้แล้วจ้ะ ไม่ต้องเป็๲ห่วง" 

ชิงเหมยใช้วิธีสลับปิ่นโตเอา  วันนี้เอาปิ่นโตไปให้1เถา พรุ่งนี้เอาปิ่นโตอีกอันไปให้พร้อมอาหาร ลูกค้าก็ต้องเอาปิ่นโตอันเก่ามาแลกอันใหม่ไป  แต่ถ้าไม่เอาอันเก่ามาคืนให้  ก็ต้องเสียเงินมัดจำอีก 1หยวน  1หยวนนี้จะได้คืนก็ต่อเมื่อเอาปิ่นโตมาแลก  

หลี่เฟิงฟังอยู่สองรอบกว่าจะเข้าใจกับวิธีของลูกสาว แต่ก็พลันคิดว่า  ชิงเหมยคิดเ๱ื่๵๹แบบนี้ออกได้ยังไง 

ทั้งสามเข็นรถเข็นที่มีปิ่นโต73เถาออกไปส่งที่หน้าประตูโรงงานตอนเวลาสิบโมงครึ่ง

ที่หน้าโรงงาน  ตอนสิบเอ็ดโมง  รถเข็นขนปิ่นโตมารออยู่แล้ว  ไม่นานก็มีลูกค้าเดินมารับปิ่นโต  จ่ายเงิน เช็ครายชื่อคนที่รับไปแล้ว  ไม่ถึงสี่สิบนาที  ปิ่นโตทั้ง73เถา ลูกค้าก็มารับไปหมดแล้ว  

ทั้งสามเข็นรถกลับมาถึงบ้านก็เที่ยงกว่าๆ เท่านั้นเอง  

โจวชิงหลานจ่ายค่าจ้างให้กับเหลียนอี้เฟย10หยวน  เหลียนอี้เฟยยิ้มแก้มปริเลยทีเดียว

"แบ่งกับพี่ชิงเทียน คนละ5หยวนเดือนนึง26วัน.......เท่าไหร่น้า~ อู้หู ตั้ง130หยวนแหนะจ้ะ พี่ชิงเทียน" เหลียนอี้เฟย กระซิบกับโจวชิงเทียน ดูท่าทางมีความสุขมาก

หลี่เฟิงกับโจวชิงหลานเข้ามาในห้อง นำเงินมานับกัน

"ตอนเช้า ขายได้ 36หยวน 70เฟิน"

"แล้วนี่ค่าปิ่นโตเมื่อกี้อีก131หยวน40เฟิน  แล้วนี่ก็ค่ามัดจำปิ่นโตอีก73หยวน" หลี่เฟิงแจกแจงรายละเอียดให้กับภรรยาตน

"จ้ะพี่ เป็๞ยังไงบ้างจ้ะพี่เฟิง  เหนื่อยไหม  แล้วก็ลูกเราน่ะฉลาดมากเลยนะพี่" 

"พี่ไม่เหนื่อยหรอก หลานเอ๋อล่ะเหนื่อยไหม ทำอาหารทั้งวัน" 

"เหนื่อยนิดหน่อยจ้ะ แต่ตอนนี้ก็ได้พักแล้ว พี่ไม่ต้องเป็๞ห่วงนะจ้ะ"

และแล้วก็ถึงเวลาพักของทุกคน การค้าของวันนี้ก็ผ่านไปด้วยดี  

   ...................................