ยอดเชฟกระทะเหล็กผจญภัยต่างโลก The Crescent Moon Cafe

อลันนึกถึงเรื่องการเปิดร้านอาหารขึ้นมา ไม่รู้ว่าต้องมี'ขั้นตอน'อะไรหรือเปล่า เห็นกลออินเป็นพ่อค้าและมีร้านของตัวเอง จึงเอ่ยถามว่า"ผมขอถามคำถามสักหน่อย หากต้องการเปิดที่นี่เป็น'ร้านอาหาร' ผมต้องทำอย่างไรบ้าง""ข้าแปลกใจที่ท่านไม่รู้เรื่องนี้ ท่านไม่เคยไปที่กิลด์พ่อค้าเลยหรือ"ตั้งแต่เกิดมาอลันก็เป็นความหวังที่จะฟื้นฟูตระกูลโมว์เบรย์ ปู่ของเขาสอนให้รู้จักแต่เรื่องการทหารและการต่อสู้ เขาไม่เคยรู้จัก'ชีวิต'ในรูปแบบอื่นเลย"ผมต้องไปด้วยหรือ? ""ที่ผ่านมาท่านใช้ชีวิตยังไงนี่? ข้านึกว่าท่านมีอาชีพเป็นพ่อครัวเสียอีก หากมีเวลาก็ไปตรวจดูที่กิลด์พ่อค้า เขาจะบอกได้ว่าตัวท่านมี'สกิลวิชาชีพ' อะไรบ้าง แล้วก็ลงทะเบียน'อาชีพ'เสียด้วยเลย หากท่านไม่ลงทะเบียนเป็น'พ่อครัว'ก็เปิดร้านอาหารไม่ได้" กลออินตกใจที่อลันไม่รู้แม้แต่เรื่องนี้อลันตกลงใจที่จะไปกิลด์พรุ่งนี้ ที่ผ่านมา 5 ปี ตัวเขายังติดอยู่กับการเป็นอัศวินที่'รุ่งโรจน์'จึงไม่ยอมลงทะเบียนอาชีพอื่น และไม่เคยสนใจแม้แต่นิดเดียว"ข้ากลับล่ะ พรุ่งนี้ข้ายังต้องนำของไปส่งที่ปราสาทแต่เช้า ขอดูรินรักษาท่าน" กลออิน'กล่าวลา'อย่างมีมารยาท หลังจากส่งคนแคระกลับไปแล้ว อลันก็เก็บกวาดทำความสะอาดครัว แล้วก็นึกขึ้นได้ถามเอลิน่าอีกครั้งว่า"เอลิน่า หลังจากที่ลูกกินขนมซูเฟล่แล้ว รู้สึกผิดปรกติตรงไหนบ้างมั้ย"เอลิน่าคิดอยู่ครู่หนึ่งส่ายหัว แต่หลังจากนั้นสักครู่ก็พยักหน้าอีกครั้ง“ลูกไม่สบายตรงไหนเหรอ” อลันลุกขึ้นจากเก้าอี้ และชะโงกหน้าไปมองเอลิน่า สีหน้าของเขาตกใจเล็กน้อย"อือ... คือ ... เอลิน่ารู้สึกเหมือนร้อนๆ ในร่างกาย มันเคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่มันไม่ร้อนเท่าตอนนี้ ไม่สบายนิดหน่อย แต่รู้สึกมีความสุขมาก ป๊ะป๋าเกิดอะไรขึ้นเหรอ? " เอลิน่าดูเหมือนจะอายที่ถูกจ้อง ใบหน้าเล็กๆ นั้น กลายเป็นสีแดงขึ้นเล็กน้อย ทันใดนั้นร่างกายของเธอก็เปล่งแสงขึ้นเล็กน้อย แต่ครู่เดียวก็หายไปอลันตื่นตระหนกเล็กน้อย เอลิน่ามีสายเลือดเจ้าหญิงเผ่า'ซิลเวอร์มูน' (Silvermoon The Wolf Clan) จากความทรงจำของเขาพวกนั้นมีการ'เติบโต'อย่างรวดเร็วชนิดหนึ่ง ที่ดูดกลืนพลังเวทสิ่งมีชีวิตที่กินเข้าไป ความเร็วในการ'เติบโต' ขึ้นอยู่กับปริมาณพลังเวทที่ได้กินเข้าไป หรือที่เรียกว่าการ'วิวัฒน์' (Evolve) เขาจำได้ว่า'ราชา' (Beast King) ของเผ่ามนุษย์สัตว์คนปัจจุบันเมื่อตอนอายุแค่ 6 ขวบก็'วิวัฒน์'จนออกรบได้แล้ว ในกรณีของเอลิน่าที่การเติบโตเกือบเท่ามนุษย์ธรรมดาถือว่าช้ามากเพราะไม่ค่อยได้กินอาหารดีๆ เลยแต่เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรเพื่อให้การพัฒนานั้นเกิดขึ้น เพราะว่าไม่เคยเลี้ยงเด็กเผ่ามนุษย์สัตว์มาก่อน ใจหนึ่งเขาตอนนี้อยากพาเอลิน่าไปที่เผ่าของเธอ แต่ก็รู้ว่าหากเขาพาเธอไป ก็อาจจะต้องเสียเธอไปตลอดกาล เพราะทันทีที่รู้เรื่องราวของเอลิน่า พวกนั้นจะต้องไม่ยอมให้เธออยู่กับเขาอีกต่อไป ในใจเขาก็รู้สึกผิดกับลูกสาวอีกครั้ง ทุกวันนี้เมื่อเอลิน่าออกไปข้างนอกเธอต้องสวมชุดคลุมที่ปิดหูและหางเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเธอเป็นเผ่าครึ่งมนุษย์เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่จะตามมา อลันรู้ดีว่าเธออยากมีเพื่อนและอยากไปโรงเรียนเหมือนคนอื่น รู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเกินไปที่ทำให้เธอต้องอยู่ใน'สภาพ'แบบนี้เขาอยากให้ลูกสาวได้ทำอะไรก็ได้ที่เธอต้องการ มองไปที่เอลิน่าเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า"เอลิน่า ลูกอยากไปโรงเรียนหรือเปล่า""ป๊ะป๋า... เอลิน่า... ไม่อยากเรียน... " เอลิน่าพูดอ้อมแอ้มอย่างลังเล เงยหน้าขึ้นมองอลัน แม้ว่าป๊ะป๋าในวันนี้เปลี่ยนไปและใจดีมาก แต่เธอก็ยังจำได้เมื่อเธอบอกว่าเธออยากไปเรียนเวทย์มนต์ครั้งสุดท้ายป๊ะป๋าโกรธเธอมาก เธอไม่อยากให้เขาโกรธ"ไม่เป็นไรหรอก เอลิน่า ตั้งแต่วันนี้พ่อจะไม่ห้ามเรื่องที่ลูกจะไปโรงเรียน ถ้าพวกเราเปิดร้านอาหารแล้ว หลังจากเราทำเงินได้มากพอ พ่อจะส่งลูกไปเรียนที่'ฟอลเทรียนท์' (Falthrien Academy) "เอลิน่ายิ้มหน้าบานขึ้นทันทีนั่นเป็น'โรงเรียน'ที่เธออยากไปมากที่สุด 'ฟอลเทรียนท์'เป็นโรงเรียนเวทมนตร์ที่เป็นกลาง ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ไม่ว่าใครก็สามารถเข้าไปเรียนที่นั่นได้เพียงแค่มีเงินพอจ่ายค่าเทอมที่แพงมหาโหดเท่านั้น ดวงตาของเอลิน่าเป็นประกายตะโกนขึ้นมาอย่างดีใจว่า"จริง ๆ เหรอคะ? " เอลิน่าแทบไม่เชื่อหูตัวเอง“จริงยิ่งกว่าจริงซะอีก” อลันพยักหน้า "แต่อาจจะใช้เวลานานหน่อยเพราะว่าต้องรอเรามีเงินมากพอเสียก่อน และรอให้เอลิน่าโตพอ... ""ป๊ะป๋าดีที่สุดเลย เอลิน่ารักป๊ะป๋าที่สุด! " ยังไม่จบคำพูดของเอลิน่าเอลิน่าก็ปีนขึ้นไปบนเก้าอี้แล้วกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของอลัน และเลียเขาที่แก้มอย่างแรง ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้ม พูดอย่างจริงจังว่า "เอลิน่าจะกลายเป็นจอมเวทที่เก่งที่สุด แล้วจะปกป้องพ่อเอง""ตกลง พ่อเชื่อว่าเอลิน่าคนเก่งของพ่อทำได้" อลันวางมือลงบนหัวของลูกสาว ยิ้มและพูดว่า "งั้นพวกเรามาช่วยกันเปิดร้านอาหารกันดีมั้ย ร้านอาหาร ‘เครสเซนต์มูน’ (Crescent Moon) ของเราไงล่ะ” ใจจริงอลันอยากตั้งชื่อตามลูกสาวแต่ก็คิดว่าแบบนั้นน่าจะทำให้เธอรู้สึกขัดเขินในภายหลังแน่ๆ จึงตั้งตามเผ่าซิลเวอร์มูนของเธอแทน"ได้เลย เอลิน่าจะช่วยพ่อเปิดร้านอาหาร! ร้านอาหาร! " เอลิน่าพยักหน้าอย่างดีใจ แต่ไม่นานก็หยุดชะงักอีกครั้ง ตาค่อยๆ โตขึ้น "พ่อจ๋ากำลังอุ้มเอลิน่า กำลังอุ้มเอลิน่าอยู่จริงๆ ด้วย! " เอลิน่าน้ำตาคลอ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นในความทรงจำของเอลิน่า ป๊ะป๋าไม่เคยอุ้มเธอมาก่อนเลย เธอคิดว่าเป็นเพราะร่างกายของป๊ะป๋าไม่แข็งแรง แต่เธอก็ยังต้องการให้พ่อของเธอกอดเธอไว้ในอ้อมแขนมาตลอด ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้รับมันในวันนี้อลันยิ้มดีดจมูกของเอลิน่าเบาๆ แล้วพยักหน้า "ใช่แล้วพ่อกำลังอุ้มเอลิน่า ต่อไปพ่อจะอุ้มเจ้าหญิงเอลิน่าของพ่อทุกวันเลยดีมั้ย"“ป๊ะป๋าดีจังเลย” เอลิน่าซุกหน้าไว้กับหน้าอกของอลันอย่างมีความสุขเอลิน่ามองไปที่อลันอย่างแปลกใจรู้สึกว่า วันนี้ป๊ะป๋าแตกต่างจากเดิมมากจริงๆ แต่เธอชอบป๊ะป๋าในตอนนี้มากเลย จากนั้นเอลิน่าก็ยื่นนิ้วก้อยเล็ก ๆ ออกมาพูดว่า “ป๊ะป๋า เกี่ยวก้อยสัญญากับเอลิน่าแล้วนะ”“อืม พ่อสัญญา”เอลิน่าเงยหน้าขึ้นมองอลันและยิ้มอย่างมีความสุข แล้วเธอก็หาวยาวออกมาอย่างทนง่วงนอนต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว" เอลิน่า ได้เวลานอนแล้ว ขึ้นไปนอนชั้นบนเถอะ"“เอลิน่ายังไม่ง่วง จะช่วยป๊ะป๋าเก็บของก่อน” เอลิน่าหาวและส่ายหัว“พ่อแค่จะทำความสะอาดอีกครู่เดียว ลูกจะนอนหลับตรงนี้ไม่ได้นะ...” อลันค่อยๆ วางเอลิน่าลงและเขาก็เซไปเล็กน้อยเฮ่อ...ตอนนี้แค่จะอุ้มลูกสาวไปนอนยังทำไม่ได้เลย... ต้องฟื้นฟูร่างกายให้เร็วที่สุด อลันตัดสินใจที่ปลายอีกด้านของห้องครัวมีบันไดขึ้นมีประตูเล็ก ๆ ที่ขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านเด็กผู้หญิงตัวเล็กพยายามจะบอกว่าเธอไม่ง่วง เรียกให้อลันขึ้นมาด้วยกันกับเธอ แต่เธอปีนขึ้นบันไดทั้ง ๆ ที่ตากำลังจะปิดลงอลันจึงต้องเดินขึ้นบันไดตามเธอไปส่งเธอถึงที่นอนเอลิน่าเห็นเตียงแล้ว เธอถอดรองเท้าและปีนขึ้นไปบนเตียงเล็ก ๆ นั้น มือน้อยเกาะกุมนิ้วของอลันอย่างมีความสุข บอกว่า"วันนี้เอลิน่ารักป๊ะป๋าที่สุด... " เอลิน่ากระซิบหลับตาแล้วผล็อยหลับไป“ฝันดีนะ มายสวีทฮาร์ต” อลันเอ่ย พลางโน้มตัวลงและจูบผมของเอลิน่าเบา ๆจากนั้นเขาก็นั่งลงและมองไปที่ประตูอย่างใช้ความคิด เขานั่งทบทวนเรื่องในวันนี้อย่างงุนงง แม้ว่าจะเหมือนว่ากำลังฝันไม่ตื่น ไม่ว่าตัวเขาจะมาที่โลกนี้ด้วยสาเหตุอะไร แต่ชีวิตตอนนี้เป็นชีวิตจริงๆ ที่สุดสำหรับเขา 'ความทรงจำ'ของเขาเป็นของจริง ความรู้สึก'อบอุ่น'ของลูกสาวก็เป็นของจริงเช่นกัน นับแต่พรุ่งนี้ไปจะมีเรื่องที่ต้องทำมากมาย เขาต้องตั้งใจทำร้านอาหารให้ดีที่สุดเพื่อลูกสาวของเขา... ...................................................

Alina Bedroom, Credit trendhunter.com

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8 ความจริงและความฝัน

นิยายแนะนำ

ยอดเชฟกระทะเหล็กผจญภัยต่างโลก The Crescent Moon Cafe

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8 ความจริงและความฝัน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้