“ออกไปไหนแต่เช้ามืดคะเนี่ย” เสียงใสเอ่ยถามพี่ชายตัวเองขึ้นขณะที่เธอเพิ่งจะได้เข้าบ้านแต่พี่ชายของเธอกำลังจะออกจากบ้านเสียอย่างนั้น ไม่ใช่ว่าไม่เคยแต่เธอกลับอดถามเขาไม่ได้ทุกครั้งสิน่า
“งานเข้าน่ะ...ไม่ต้องห่วง พี่จะดูแลตัวเองอย่างดี จะไม่ให้มีแม้แต่รอยขีดข่วน” มือใหญ่เอื้อมมือไปยีผมน้องสาวอย่างเอ็นดู น้องสาวตัวแสบของเขาที่เลือกจะมาเป็หมอใช้ชีวิตท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร ดูแลชาวบ้านในป่าในดอยตามชายแดนแบบที่ไม่สนความสะดวกสบายของตัวเอง ท่ามกลางเสียงคัดค้านจากพ่อและแม่ เธอกลับไม่สนอ้างแต่ว่าจะไปอยู่กับพี่ชายตัวเองตามติดเขาเป็ตังเมเหมือนเด็กที่ไม่ยอมโต แล้วเขาจะทำอย่างไรได้นอกเสียจากบอกพ่อกับแม่ว่าจะดูแลน้องอย่างดีที่สุด จนท่านทั้งสองยอมใจอ่อนแล้วปล่อยให้เธอมา
“ขอให้ปลอดภัยนะคะ” หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ เธอเข้าใจดีว่าภารกิจของพี่ชายแต่ละครั้งต้องเสี่ยงตายขนาดไหน ั้แ่ที่เลือกจะมาทำอาชีพนี้พี่ชายเขาก็เหมือนตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว เธอรู้ดีว่าอาชีพทหารมีหน้าที่ปกป้องรักษาประเทศชาติบ้านเมืองแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็ทหารพรานด้วย ทหารแนวหน้าผู้ปิดทองหลังพระไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริงนอกจากเ้าตัว
“ไม่ต้องมาทำเป็ห่วงพี่หรอก ‘มัน’ ก็ไปนะ” ทีปต์แอบมองปฏิกิริยาของน้องสาวยามเอ่ยถึงใครอีกคน สรรพนามที่เอ่ยถึงบุคคลที่สามนั้นดูสนิทสนมไม่น้อย บ่งบอกว่าเขาคงรู้จักกันเป็อย่างดี
“แล้วมาบอกข้าวทำไมล่ะคะ...ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย”อันนาทำเป็ไม่สนใจในสิ่งที่ทีปต์พูด ความจริงเธอก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าปฏิบัติการเสี่ยงตายแต่ละครั้งที่พี่ชายต้องไปทำ ใครคนนั้นที่เขาพูดถึงต้องไปด้วยอยู่แล้วแต่เธอไม่อยากจะถามถึงแค่นั้นเอง
“อะไรกัน...นี่พี่ยังไม่ทันเอ่ยชื่อเลยนะเราก็รู้แล้วเหรอว่าพี่หมายถึงใครน่ะ...ห่วงก็บอกมาเถอะเดี๋ยวพี่จะไปบอกมันให้” ทีปต์ยังคงแหย่น้องสาวอย่างอารมณ์ดี เขาพอจะดูออกอยู่บ้างว่าเพื่อนรักของเขาคงจะมีใจให้กับน้องสาวตัวแสบ แต่น้องสาวเขานี่สิยังไม่ยอมเปิดใจรับมันสักที สงสัยเขาคงต้องหาทางช่วยเสียแล้วน้องสาวเขาจะได้เป็ฝั่งเป็ฝาเลิกติดเขาเป็เด็กไม่รู้จักโตเสียที คนเดียวที่เขาจะวางใจยอมยกน้องสาวให้ดูแลอย่างไม่ต้องกังวลอะไรและพอจะปราบพยศน้องสาวเขาได้คงจะมีแต่เพื่อนรักของเขาคนเดียวนี่แหละ
“พี่ทีปต์ !! รีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก” เสียงใสสะบัดขึ้นเล็กน้อยยามที่พี่ชายเอ่ยถึง‘เขา’ คนนั้น หญิงสาวหันไปดันตัวพี่ชายให้รีบออกจากบ้าน ใช่ !! เธอยอมรับก็ได้ว่าแอบห่วงเขาอยู่เหมือนกัน คนหน้าั์ตัวโตนั่น แต่อย่าหวังว่าจะให้เธอปริปากบอกเสียให้ยากเลย...ไม่มีวันเสียหรอก
“ก็ได้ๆ…พี่ไปแล้วก็ได้ ไว้พี่จะบอกให้นะ” ทีปต์ยิ้มตาหยีก่อนจะโบกมือลาน้องสาว แต่สิ่งหนึ่งที่ทีปต์ยังไม่รู้คือการบอกกลาครั้งนี้จะเป็การบอกลากันครั้งสุดท้ายแค่นั้นเอง...
90K
