น้ำเสียงเล็กแหลมลอดผ่านฝ่ามือที่ยกขึ้นมาปิดปาก น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มทั้งสองข้างจากความเ็ปที่กำลังกระจายไปทั่วร่าง ต่อให้จะเป็ผู้หญิงตัวเล็กก็ตาม กล้ามเนื้อกลับปูดโปนขึ้นมาราวกับคนที่ออกกำลังกายอย่างหนักมาหลายปี โยฮันมองเห็นท่าทางของน้องสาวเขาทำได้เพียงปลอบอีกฝ่ายให้ปล่อยตัวไปตามสบาย อีกไม่นานมันจะจบลง
“ ทำไมพี่ไม่บอกว่ามันเจ็บขนาดนี้ เจ็บกว่าปวดท้องประจำเดือนอีก ”
“ เดี๋ยวมันก็จบ อยากจะกรีดร้องก็แล้วแต่เลยฉันไม่สนใจอะไรแล้ว ”
“ งั้นหนูไม่ทนแล้วนะ ”
เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วซอย โยฮันที่วิ่งทิ้งระยะห่างออกมาจากบ้านได้มากพอสมควรเริ่มหันกลับไปตัดร่างซอมบี้ที่ไล่ตามมา ในระหว่างนี้เขาพยายามใช้สายตามองจ้องไปยังซอมบี้ตัวสีแดงเป็ระยะๆ หากมันลอบเข้ามาโจมตีอาจจะทำให้เกิดปัญหาได้ สำหรับเขาอาจจะไม่ใช่เื่ใหญ่ น้องสาวของเขาที่อยู่ในขั้นตอนที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้อาจจะาเ็หนัก เขาไม่รู้ว่าถ้าเธอ้ารักษาาแขนาดใหญ่ โรงพยาบาลจะมีหมอรอดชีวิตจากการเป็ซอมบี้อยู่หรือไม่
ภายในใจของโยฮันเริ่มเกิดความคิดหลากหลาย ทุกวินาทีเขาจะต้องมองรอบตัวเพื่อหาจุดที่ทำให้ตนเองไม่เสี่ยงตาย นับว่าโชคดีที่ดวงตาของหอยเชลล์บนศีรษะทำให้เขามองเห็นภาพได้ 360 องศา เมื่อปรับมันเข้ากับดวงตาของมนุษย์เขาไม่จำเป็ต้องหันหน้ามองอันตรายที่พุ่งเข้ามา ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้หันหน้าไปยังจุดที่มีการโจมตีพุ่งเข้ามาในจุดบอดได้ เนื่องจากมันเป็สัญชาตญาณที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเขา แต่ถึงอย่างนั้นการหันหน้าก็ไม่ได้มีผลมากนัก มันแค่ทำให้ศัตรูรู้ว่าเขาจะมองไปทางไหนก็เท่านั้น
เืสีแดงพุ่งออกมาจากร่างของซอมบี้ตัวแล้วตัวเล่า บางตัวที่ไม่ถูกตัดคอหลังจากล้มตัวลงไปนอนบนพื้นพยายามใช้แขนลากตัวเองเข้ามาหาโยฮันเพื่อโจมตีต่อไป เขากลับใช้เท้าที่หุ้มด้วยกระดองปูเหยียบร่างพวกมันจนแบนติดพื้นราวกับกำลังเล่นเกมวิ่งเหยียบหมากฝรั่ง
มีดยาวในมือข้างขวาพยายามโจมตีจุดตาย หากมีตัวใดรอดจากมีดยาวเขาจะใช้มีดบังตอฆ่าตัวที่หลุดเข้ามา จังหวะที่เขากำลังฟาดฟันซอมบี้รอบๆโยฮันก็ััได้ถึงแรงสั่นราวกับมีรถขนาดใหญ่วิ่งใกล้เข้ามา เมื่อหนึ่งในดวงตามองเห็นตัวการที่ทำให้เกิดแรงสั่น เขาจึงใช้มือทั้งสองข้างวางไขว้กันเป็รูปกากบาทด้านหน้า ก่อนจะมีกำปั้นขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาชนร่างส่งเขาให้ลอยไปติดผนังตึกห่างออกไปราว 20 เมตร นับว่าโชคดีที่เขาอ่านทางการเคลื่อนไหวล่วงหน้าจึงทำให้น้องสาวไม่ถูกร่างของเขาบดขยี้แบนติดไปกับผนังตึก
“ แอลลี่ ”
“ พี่หนูยังเจ็บอยู่เลย กรี๊ด! ”
แอลลี่ยังคงร้องต่อไป โยฮันที่เห็นว่าน้องสาวยังปลอดภัย หม้อก๋วยเตี๋ยวมีเพียงรอยบุบเล็กน้อยเขาจึงหันมองไปทางฝั่งซอมบี้ตัวสีแดงที่ยืนนิ่งปล่อยให้ซอมบี้ตัวเล็กๆวิ่งเข้ามาโจมตีเขาต่อไป ดูเหมือนว่ามันจะมีความคิดเป็ของตนเองต่างจากซอมบี้ทั่วไปที่ตอบสนองต่อเสียงเพียงเท่านั้น
หลังจากซอมบี้กรู่เข้ามปิดล้อมเขาที่หันหลังชนผนังตึกที่แตกร้าว สองมือของโยฮันก็เริ่มกวาดออกไปรอบๆอีกครั้ง ในระหว่างนี้เขาพยายามตรวจสอบร่างกายเพื่อหาาแที่เกิดขึ้นหลังจากถูกซอมบี้สีแดงโจมตีไป 2 ครั้งติด
ครั้งแรกเขาหวาดวิตกกับขนาดตัวของมันจนเกินไปจึงไม่ได้สำรวจร่างกายตนเอง ครั้งนี้เขาเริ่มมีสติแล้วหลังจากรู้ว่าตนเองพุ่งติดผนังในท่าป้องกันโดยที่มือทั้งสองข้างไม่ได้คลี่ออก หลังจากที่เขามองตัวเองโดยรอบ บนใบหน้าของโยฮันก็เกิดความรู้สึกฮึกเหิม เนื่องจากเขาไม่มีาแเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความรู้สึกเจ็บจากการกระแทกเพียงเท่านั้น
หากให้เปรียบเทียบขนาดร่างของเขาและซอมบี้ตัวสีแดง เขานั้นมีรูปร่างที่แพ้ทางเป็อย่างมาก นอกจากมันจะมีความสูงมากถึง 3 เมตรแล้ว มวลกล้ามเนื้อของมันยังเยอะกว่าเขามาก ทุกครั้งที่ชกหมัดจึงเหมือนกับมีรถคันใหญ่พุ่งชน
เพียงแต่ว่าเขากลับมีร่างกายผิดปกติ ต่อให้มวลกล้ามเนื้อจะน้อยกว่ามาก เขากลับมีความแข็งแกร่งที่เยอะกว่า โยฮันคิดว่าตนเองมีพลังเยอะกว่าซอมบี้ตัวสีแดงก็เพราะแรงของมันไม่สามารถทำให้การป้องกันของเขาคลายตัวออกจากกันได้ การที่เขาพุ่งออกมาชนกำแพงโดยไม่เป็อะไร เป็เพราะร่างของมันใหญ่กว่าเขาเท่านั้น
หากให้เขาเปรียบเทียบสถานการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างที่ซอมบี้ตัวสีแดงโจมตี เขาเปรียบตัวเองเป็เพชรเม็ดหนึ่งมีขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ ส่วนซอมบี้ตัวสีแดงเป็ลูกเหล็กก้อนหนึ่งขนาดเท่ากำปั้น
น้ำหนักของซอมบี้สีแดงเยอะกว่าเขามาก มันจึงสามารถเหวี่ยงเขาไปที่ไหนก็ได้ตามใจ้า อย่างไรก็ตามต่อให้ลูกเหล็กจะมีน้ำหนักมากกว่าและมีความแข็งไม่น้อย หลังจากที่มันกระแทกเข้ากับเพชรตัวของมันจะต้องเกิดรอยขีดข่วนเช่นกัน
วิธีที่เขาจะรับมือกับสิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่านั้น จึงมีหนึ่งวิธีที่ง่ายมากที่จะทำ นั่นคือพยายามย่อตัวให้ติดพื้นแล้วล่อให้มันโจมตีด้วยการเหวี่ยงหมัดจากบนฟ้าเพื่อบดขยี้เขากับพื้น ไม่ใช่การชกเขาให้ลอยไปติดสิ่งกีดขวางอื่นๆ
หากว่าซอมบี้สีแดงคิดจะบดขยี้เขากับพื้น ด้วยพละกำลังที่มากกว่า เขาสามารถทำให้ตนเองเหมือนตะปูอันหนึ่งที่สามารถแทงล้อรถหนักหลายสิบตันได้
เสียงกรีดร้องของน้องสาวค่อยๆเบาลงไป ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเริ่มกลับมาเป็ปกติราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เส้นเืมากมายปูดโปนไปตามร่างกายหายไป โยฮันจึงร้องเรียกสติน้องสาวให้ตรวจสอบร่างกาย เขา้าให้เธอช่วยเหลือตัวเองเพราะจะหาวิธีฆ่าซอมบี้ตัวสีแดงเื
“ แอลลี่ เป็ยังไงบ้าง ”
“ หนูหายปวดแล้วพี่ รู้สึกได้ว่าตนเองจะมีพละกำลังเพิ่มขึ้น ”
“ มากแค่ไหน ”
“ หนูไม่รู้เหมือนกัน ”
“ งั้นออกมาจากหม้อแล้วลองฆ่าซอมบี้รอบๆดู ”
โยฮันวางหม้อก๋วยเตี๋ยวด้วยความเร็วเพื่อให้น้องสาวออกมาจากนั้นก็ส่งมีดยาวให้เธอถือไว้ มันน่าจะลดระยะห่างระหว่างเธอและซอมบี้ลง
“ พี่ มีบางอย่างที่หนูอยากจะบอก ตัวเลขสีแดงกลายเป็ 0 % แล้ว ”
“ หรือว่ามันจะเป็กลไกการปรับตัวให้เข้ากับเชื้อซอมบี้ ”
“ หนูคิดว่าใช่ ”
“ งั้นเอาไว้คุยทีหลัง ลองฆ่าพวกมันก่อน ”
แอลลี่มองไปยังซอมบี้ เธอยังคงมีความรู้สึกกลัวเช่นเดิม ทุกวันเธอทำเพียงจับปากกาและดินสอ ต่อให้จะเคยถือมีดหมอในคาบเรียนสิ่งที่ทำมีเพียงผ่ากบตายที่แม่ค้าในตลาดฆ่าให้แล้วเท่านั้น สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็มนุษย์ตัวใหญ่เคลื่อนไหวได้ ขณะที่โยฮันใช้มือขวาทุบหัวซอมบี้ตามด้วยใช้มือซ้ายถือมีดบังตอฟันคอพวกมัน เขาเห็นว่าน้องสาวยังคงกล้าๆกลัวๆจึงบอกให้เธอลองฟัน ไม่อย่างนั้นตัวเองจะต้องตาย
แอลลี่ตั้งสติได้แล้วเธอจึงกัดฟันให้แน่นแล้วฟันมีดยาวไปยังคอของซอมบี้ตัวหนึ่ง ด้วยแรงที่ส่งไปยังแขนทำให้มีดยาวตวัดออกไปด้วยความเร็วราวกับว่าเธอเป็นักกีฬาทีมชาติ ทันทีที่มีดยาวฟันลงไปบนคอของซอมบี้มันก็ตัดคออีกฝ่ายทิ้งอย่างง่ายดาย แม้อยากจะกรีดร้องและอ้วกออกมาเธอกลับต้องเตือนสติตัวเองว่าพวกมันไม่ใช่คนจากนั้นก็เริ่มฟันตัวที่อยู่ใกล้ๆต่อไปเพื่อช่วยแบ่งเบาหน้าที่จากพี่ชาย
โยฮันพยายามสังเกตน้องสาว เขาอยากรู้ว่าตัวเลขสีเขียว 100 % ของน้องสาวจะเพิ่มพละกำลังให้ได้มากน้อยแค่ไหน
จากการเหวี่ยงดาบและการหอบหายใจ เขาพบว่าเธอแข็งแกร่งกว่าเดิมมากหลายเท่า แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่มากพอจะฆ่าซอมบี้เป็ร้อยที่พุ่งเข้ามาหา พละกำลังของเธอเพียงพอที่จะฆ่าซอมบี้ที่รุมเข้ามาไม่เกิน 10 ตัวเท่านั้น การต่อสู้จำเป็ต้องพยายามสร้างพื้นที่ต่อสู้เพื่อไม่ให้เธอถูกรุมมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นจะถูกฝูงซอมบี้กลืนกิน
จากกการสังเกตการปรับตัวของน้องสาว ต่างจากเขามากพอสมควร การทำให้ตัวเลขสีเขียวของเขาเต็ม 100 % ในครั้งแรกกลับเป็การเพิ่มพละกำลังมากขึ้นอย่างมหาศาล ซอมบี้รอบๆไม่ใช่สิ่งที่สามารถฆ่าเขาได้ต่อให้เขาจะนอนนิ่งก็ตาม แม้ตัวสีแดงจะมีโอกาสสร้างความเสียหาย มันก็ยังไม่สามารถฆ่าเขาได้เช่นเดิม
“ งั้นให้ซอมบี้ทั่วไปเป็ระดับ 1 ก็แล้วกัน ตัวสีแดงเป็ระดับ 2 ”
โยฮันเริ่มจำแนกระดับของซอมบี้ เพื่อให้ง่ายต่อการรับมือ ซอมบี้ที่เขาเจอตลอดทางมาที่บ้าน จะถูกเหมารวมให้เป็ซอมบี้ระดับ 1 ทั้งหมด
แต่สำหรับซอมบี้ตัวสีแดงที่หลบอยู่ในห้องน้ำภายในบ้านของเขา หลังจากมันรับสารเคมีเข้าไปจนคาดว่าตัวเลขสีเขียวเต็ม 100 % เร็วกว่าตัวอื่นๆ เขาจะให้มันเป็ระดับ 2
“ พี่ตัวใหญ่มันมาแล้ว! ”
แอลลี่กรีดร้องด้วยท่าทางใ เธอออกมาจากหม้อเป็ครั้งแรกแล้วยังต้องมาตัดคอซอมบี้ทำให้เธอตื่นเต้นไม่น้อยจนไม่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวได้เหมือนตอนที่เป็ปกติ ทันใดนั้นพี่ชายของเธอกลับจับคอเสื้อแล้วโยนเธอออกไปจากวงการโจมตี ก่อนที่เขาจะถูกหมัดขนาดใหญ่กว่าร่างพุ่งกระแทกจนติดผนังเกิดเสียงแตกดังออกไปไกล
แอลลี่ที่ตั้งหลักได้รีบหันมองดูพี่ชาย ก่อนจะถอนหายใจเมื่อพบว่าพี่ของเธอยังคงอยู่ในท่าย่อตัวใช้มือทั้งสองข้างป้องกันหมัดจากทางด้านหน้า ต่อให้ด้านหลังผนังจะถล่มลงไปแล้วก็ตาม มันกลับไม่ได้ทำให้พี่ชายของเธอาเ็แม้แต่น้อย
ทว่าฝ่ายที่กรีดร้องออกมากลับเป็ซอมบี้ตัวใหญ่ หลังจากมันชกพี่ชายของเธอเต็มแรงกำปั้นของมันก็เริ่มมีเืไหล เมื่อมองให้ดีเธอเห็นว่ามีาแลึกถึงกระดูกเกิดจากมีดบังตอทำให้เืไหลออกมา
“ แอลลี่ พยายามฆ่าแล้วก็วิ่งเพื่อสร้างจังหวะ ฉันขอฆ่าไอ้ตัวใหญ่ก่อน ”
“ พี่ไม่เป็อะไรแน่นะ ”
“ มั่นใจเลยว่ามันต้องตายไม่ใช่ฉันที่ต้องตาย ”
“ งั้นหนูวิ่งหนีก่อนก็แล้วกัน ”
แอลลี่ถือมีดยาวในมือวิ่งไปให้ห่างจากซอมบี้สีแดง เธอกลัวว่ามันจะพุ่งเข้ามาโจมตีจึงต้องหนีไปให้ไกลแล้วพยายามเอาตัวรอดจากซอมบี้รอบๆ เธอรู้สึกดีกับร่างกายของตนเองในตอนนี้เป็อย่างมาก ราวกับว่าออกกำลังกายมาหลายปี ต่อให้เธอจะวิ่งเร็วแค่ไหนกลับมีอาการเหนื่อยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากเป็เมื่อก่อนเธอจะต้องก้มตัวจับเข่าหอบหายใจเหนื่อยอย่างหนักแน่นอน
“ เป็อย่างที่คิดสินะ ”
โยฮันมองไปยังซอมบี้สีแดงด้วยความรู้สึกยินดี าแที่เกิดขึ้นจากการใช้หลังพิงผนังตึกแล้วรับการโจมตีอีกฝ่ายด้วยการตั้งมีดบังตอขวางเส้นทางหมัด ทำให้เขาเหมือนตะปูดอกเล็กๆตอกลงไปบนกำปั้นของมัน สำหรับร่างกายของเขานั้นนับว่าปกติมาก เขารู้สึกเจ็บเพียงเล็กน้อย ไม่ต่างจากเดินชนขอบโต๊ะเลยสักนิดเดียว
เมื่อมองไปยังมีดบังตอ เขากลับต้องโยนมันทิ้งไป แรงโจมตีเมื่อครู่ทำให้มีดหักไปในทันที เขาจึงต้องพึ่งพลังของสัตว์ที่ตนเองกินเข้าไปเพื่อจะฆ่ามัน ด้วยกระดองปูและมือแข็งๆ เขาคิดว่ามันคงจะกระซวกร่างของอีกฝ่ายได้
หลังจากตัดสินใจได้แล้วว่าเขาจะต้องสู้โดยพยายามหามุมเพื่อใช้พื้นและผนังต้านแรงอีกฝ่ายไม่ให้กระเด็นถอยหลังไปไกล โยฮันจึงเป็ฝ่ายวิ่งเข้าหาซอมบี้ตัวใหญ่ จากนั้นก็ลองตั้งหมัดซัดอีกฝ่ายสุดแรง เพียงแต่ว่าหมัดนี้จะให้ผลดีที่สุด เขาจะต้องปักเท้าลงไปบนพื้นให้ราวกับว่าตัวเองเป็หมุดตัวหนึ่ง แล้วชกหมัดขึ้นไป้า หากเขาชกไปด้านหน้าตรงๆ แรงหมัดอาจจะน้อยเพราะมวลร่างกายเขามีน้อยกว่าอีกฝ่าย.
4K
