อยู่ๆก็เป็นพี่สาวพระรองซะงั้น

        “คุณหนูเ๽้าคะ ถึงเวลาที่ต้องดื่มยาเเล้วเ๽้าค่ะ”

        “ขอบคุณค่- เ๽้าค่ะ”

        สูด ทั้งร้อนทั้งขมทั้งเหม็น ฉันคิดถึงยาเม็ดเหลือเกิน 

        “คุณหนูต้องรักษาตัวเองดีๆนะเ๽้าคะ อีก 2 วันคุณหนูต้องเดินทางเพื่อไปพบนายท่าน คุณหนูตื่นเต้นไหมเ๽้าคะ”

        “อีก 2 วันหรอ”

        “เ๽้าค่ะ”

        ฉันมองดูสาวใช้คนนี้ จากความทรงจำและสังเกตมาตลอด 1 เดือนสาวใช้คนนี้ที่ชื่อว่า ชิงชิง เป็๲คนที่ซื่อสัตย์ต่อร่างนี้มากเเละคอยดูเเลร่างนี้ตั้งเเต่เด็กเหมือนนางจะอายุมากกว่าร่างนี้ 3 ปี

        เเละไม่ใช่เเค่พี่ชิงชิง คนในจวนนี้ก็จงรักภักดีต่อตระกูลมากด้วย ขนาดท่านพ่อไปอยู่นอกเมืองทุกคนในจวนก็ยังคงทำหน้าที่อย่างขะมักเขม้นเสมอ

        ซึ่งดีเเล้วละ ฉันไม่อยากมีปัญหามาก 

        “พี่ชิงชิงปีนี้ข้าอายุเท่าไหร่เเล้วเ๽้าคะ”

        “ปีนี้คุณหนูอายุ 25 ปีเ๽้าค่ะ”

        โห้ อายุมากกว่าร่างเก่าของฉัน 5 ปีเลยหรอ ปกติมันต้องคนอายุมากกว่าเข้ามาในร่างคนอายุน้อยกว่าดิ

        “ละ เเล้วพระ- ฟางไป๋อายุเท่าไหร่เเล้วเ๽้าคะ”

        “คุณชายอายุ 23 ปีเเล้วเ๽้าค่ะ”

        นี้ฉันต้องเป็๲พี่ของคนที่อายุมากกว่า 3 ปีงั้นหรอ ถ้าฉันเจอตัวพระรองนิ ฉันควรปฏิบัติตัวยังไงดี

        ทำตัวเป็๲พี่หรือทำตัวเป็๲น้องดี ยังไงร่างนี้ก็นอนหลับมาตลอด 12 ปีเลยนะ ถ้าไม่นับรวมที่นอนหลับก็อายุ 13 ปีเอง

        “คุณหนูไม่ต้องกังวลหรอกเ๽้าคะ ยังไงนายท่านกับคุณชายก็ยังคงรักคุณหนูเหมือนเดิม”

        ฉันไม่ได้กังวลเ๱ื่๵๹นั้น

        “คุณหนูมาพักผ่อนเถิอเ๽้าคะ อีกไม่นานจะเดินทางเเล้วด้วย คุณหนูต้องรักษาสุขภาพให้ดีนะเ๽้าคะ”

        เเล้วฉันก็โน้มตัวนอนอย่างว่าง่าย การเดินทางไปหาท่านพ่อครั้งนี้เห็นว่าเดินทางตั้ง 1 เดือนเลยนิ เเถมนั่งรถม้าด้วย

        เพราะงั้นตุนการนอนไว้จะดีกว่า ฉันไม่อยากดูถูกการเดินทางสมัยจีนโบราณหรอกนะ เเล้วในนิยายชอบมีเ๱ื่๵๹ตอนเดินทางตลอดหวังว่าจะไม่เกิดเ๱ื่๵๹อะไรกับฉันเเละเดินทางได้อย่างปลอดภัยนะ

        1 เดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก ฉันอยู่โลกนี้มา 2 เดือนเเล้วสินะ เริ่มที่จะปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้พอประมาณเเล้ว

        ส่วนร่างกายก็เเข็งเเรงขึ้นตามเวลา เเต่สิ่งที่ดีใจที่สุดคือได้กินเนื้อเเล้ว น้ำตาจะไหลละ ไม่เคยดีใจอะไรขนาดนี้มาก่อน

        นี้สินะความรู้สึกที่หายป่วยหลังจากที่ทุกทรมานมานาน ถ้าสมมุติฉันมีชีวิตรอดจากชาติก่อน ฉันอาจจะไม่หายเเบบนี้ก็ได้ อาจจะพิการนอนติดเตียงเเทน

        การที่เราตายอาจจะดีที่สุดเเล้วละ พ่อเเม่จะได้ไม่มาดูเเลให้เสียเวลา เดี๋ยวเวลาจะช่วยในการเยียวยาเองเเหละ ฉันก็เหมือนกัน

        “คุณหนูเ๽้าคะ ถึงเวลาเเล้วเ๽้าค่ะ”

        “อืม”

        ฉันได้ลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเดินไปยังหน้าจวน เห็นพี่ชิงชิงบอกว่า ท่านพ่อให้ท่านรองเเม่ทัพมารับฉันเเทน 

        ให้ท่านเเม่ทัพมารับฉันเเทนไม่ได้หรอ เเต่เขาก็มีภารกิจของเขาเเหละจะมาเสียเวลามารับเราก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹มะ

        เเต่ท่านรองเเม่ทัพนี้ ถ้าจำไม่ผิดจะเป็๲พี่ชายของนางร้ายด้วยรึเปล่าน่าจะชื่อ เฉิงเฟยฟา จากความทรงจำร่างนี้เหมือนเเค่ผ่านๆไม่เคยคุยกัน

        ฉันเดินคิดมาเรื่อยๆจนในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูจวน ภาพที่ปรากฏเล่นเอาฉันเหงื่อไหลเลย การที่มารับฉันมันต้องขนาดนี้เลยหรอ

        ทั้งรถม้าที่ใหญ่โต ทั้งทหารที่ดูเหมือนจะมีเกือบ 50 คน เเล้วคนที่ยืนเด่นสง่าอยู่ตรงกลางทหารนั้นไม่บอกก็รู้ ท่านรองเเม่ทัพ อืม หล่อ ไม่ใช่ละ 

        “ข้าขอคารวะท่านรองเเม่ทัพเ๽้าค่ะ”