ฉินหนานออกเดินทางจากตระกูลฉินไปยังหุบเขาพยัคฆ์มังกร เขาพกอาหารแห้งสําหรับพอทานเพียงห้าวันและดาบที่ตีจากหินเหล็กดํา ซึ่งเป็นดาบที่เขาเลือกสรรมาจากตระกูลฉิน
เมืองหลินซุ่ยห่างจากหุบเขาพยัคฆ์มังกรไม่ไกลนัก แค่เพียงเวลาสองชั่วยาม ฉินหนานก็เดินทางมาถึงหุบเขาแล้ว
"วิถีดาบสายฟ้าฟาด มุ่งเน้นในเรื่องความรวดเร็วและแรงปะทุชั่วขณะ... หากจะฝึกปรือวิถีนี้ล่ะก็ ที่ตรงนั้นเหมาะสมเป็นที่สุด"
ฉินหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นค่อย ๆ เดินหน้าต่ออย่างระมัดระวัง
แม้ระยะทางจะเพียงแค่สามลี้ แต่ฉินหนานใช้ เวลาเดินทางกว่าครึ่งชั่วยาม เพราะหุบเขาแห่งนี้ มีสัตว์ดุร้ายหลายหลายชนิดอาศัยอยู่เป็นจํานวนมาก ในเวลานี้ฉินหนานมีเพียงใจที่อยากจะฝึกวิถีอย่างมุ่งมั่น แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการเสียเวลาไปกับเรื่องอื่น ๆ
เวลาผ่านไปชั่วครูหนึ่ง หลังจากที่เดินผ่านออกมาจากป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้เก่าแก่สูงใหญ่ ก็พลันปรากฏน้ําตกอยู่ตรงหน้า
เป็นน้ําตกที่มีความสูงประมาณสิบหมี่ บ่อน้ํากว้างประมาณยี่สิบหมี่ แรงน้ําที่ไหลตกลงมาสู่เบื้องล่างกระจายออกเสมือนกับดอกไม้ขนาดใหญ่
"ตรงนี้เลยละกัน" นัยน์ตาของเขาพลันปรากฏแสงแวบหนึ่ง จากนั้นเขาก็สํารวจรอบด้านอย่างรวดเร็ว
เมื่อไม่พบความผิดปกติใด ฉินหนานจัดแจงวางเสบียงลง จากนั้นถือดาบหินเหล็กดําขึ้นมา แล้วกระโดดลงไปกลางบ่อน้ําทันที
"วิถีดาบสายฟ้าฟาด ตวัดหนึ่งดาบ ดาบนั้นเสมือนสายฟ้าฟาด รวดเร็วประดุจฟ้าแลบ..."
ฉินหนานยืนอยู่บนผิวน้ํา ดวงตาหลับสนิท ในหัวสมองกําลังปรากฏภาพกระบวนท่าของวิถีดาบสายฟ้าฟาดเป็นฉาก ๆ มือข้างที่ถือดาบฟาดฟันลงอย่างแรง ดาบเหล็กดําปลอยลําแสงเยือกเย็นออกมา
แต่สายน้ํามีส่วนช่วยอยู่บ้าง หากว่าฉินหนานมีพลังวัตรขั้นที่สาม ดาบที่ฟาดลงไปนี้มากสุดก็แค่ทําให้ผิวน้ําสะเทือนและแยกออกเล็กน้อย ไม่นานก็กลับสู่สภาพเดิม
จากนั้น ฉินหนานก็ถือดาบฟาดฟันลงบนน้ํา ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่หยุดยั้ง
เวลาผ่านไปสองวันอย่างรวดเร็ว ในสองวันนี้ ฉินหนานตกห้วงภวังค์ เขาไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นรอบข้างและยังคงฟาดดาบลงบนน้ําอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา
"ยังไม่พอ ยังไม่พอ... ยังไม่พอ..." ฉินหนานกระทําซ้ำ ๆ อยู่ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ดวงตาจับจ้องไปยังผิวน้ํา เขามองดูลําแสงที่สะท้อนออกจากดาบแวบหนึ่งแล้วพลันหายไป เขาไม่ลดละความบ้าระห่ำ แลดูบ้าคลั่งราวกับปีศาจก็มิปาน
แต่ละครั้งที่เขาใช้แรงฟาดฟันออกไป นับครั้งก็ยิ่งเร็วและดุเดือดมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ว่าเท่านี้ยังไม่เพียงพอ!
และในเวลานี้เอง ขณะที่ฉินหนานกําลังจมอยู่ในโลกแห่งการฝึกวิถีอย่างมุ่งมั่น เงาคนรูปร่างสูงใหญ่พลันปรากฏขึ้นบริเวณด้านหลังของเขาอย่างช้า ๆ พร้อมแผ่ซ่านพลังกดดันออกมาอย่างน่าหวาดผวา
วิญญาณแห่งเทพเจ้าสงครามกลับมีความสามารถในการปลดปล่อยตนเองให้อิสระได้
ฉินหนานไม่รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ เขายังคงกระทําอย่างเดิมอยู่ซ้ำ ๆ เขาใช้แรงทั้งหมดฟาดฟันลงไป อึดใจหนึ่งก็มีระเบิดปะทุออกมา
ถึงแม้แขนจะด้านชา กล้ามเนื้อจะเป็นตะคริว แต่เขาก็ไม่มีท่าทีจะหยุดยั้งแม้แต่น้อย
และนี่คือนิสัยของฉินหนาน เมื่อเขาจะกระทําการสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ก็จะจมอยู่ในสภาวะนั้นอย่างบ้าคลั่ง ตราบใดที่ยังไม่สําเร็จ ก็จะไม่มีวันยอมแพ้หรือละทิ้งความพยายามกลางคันอย่างแน่นอน
ทันใดนั้น ในหัวสมองของฉินหนานพลันปรากฏลําแสงที่เยือกเย็นขึ้น
ฉินหนานที่กําลังใจจดใจจ่ออยู่กับการฝึกฟันดาบนั้นเกิดชะงักกะทันหัน สีหน้าตกตะลึง
"นี่ มัน..."
ฉินหนานรู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว เขาควบคุมความวิตกในใจ หลับตาสนิท คุมสติมิให้หลุดลอย ในหัวคิดถึงแต่เรื่องลําแสงที่เกิดขึ้นแวบหนึ่งแล้วพลันหายไปเมื่อครู่นี้
เขายืนใช้ความคิดอยู่เช่นนั้นเป็นเวลาสามชั่วยาม "วูบบ!" ฉินหนานลืมตาทั้งสองข้างขึ้น "ข้าเข้าใจแล้ว!"
ทันใดนั้น ดาบเหล็กดําในมือเขาถูกแรงเหวี่ยงฟาดออกไป เกิดเสียงระเบิดดังคล้ายฟ้าคํารามก็มิปาน ลําแสงจากดาบคล้ายฟ้าแลบออกมาแล้วพลันหายไปอีกครั้ง
เมื่อสิ้นเสียงนั้น เผยให้เห็นรอยแยกบนผิวน้ํา กว่ารอยแยกนั้นจะสมานกลับมาเช่นเดิมก็ต้องใช้เวลาหายใจเข้าออกสามครั้งเห็นจะได้
ฟาดดาบแยกน้ํา หนึ่งคราสองส่วน และนี่คือ... เอกลักษณ์ความสําเร็จขั้นแรกของวิถีดาบสายฟ้า
เมื่อฉินหนานเห็นผลลัพธ์เช่นนี้ก็อดปลื้มใจมิ ได้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าการฝึกวิถีดาบสายฟ้าฟาดจะง่ายดายเช่นนี้
แต่เดิมฉินหนานตั้งเป้าไว้ว่า ตนอาจต้องใช้เวลาถึงห้าวันในการฝึกปรือวิถีดาบนี้ได้สําเร็จ
"เยี่ยมไปเลย ในเมื่อสําเร็จแล้ว ข้าขอลองทดสอบพลังของวิถีดาบนี้ดูหน่อยแล้วกัน!" ฉินหนานพยายามควบคุมความปีติในใจ สีหน้าค่อย ๆ ผ่อนคลายลงมา
หลังจากที่กินอาหารแห้งจนอิ่มแล้ว ฉินหนานก็ออกจากบริเวณน้ําตกพร้อมดาบคู่ใจ และมุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขาพยัคฆ์มังกรต่อไป
"โฮกกก!"- โปรดติดตามตอนต่อไป -