รักสุดท้ายนายเย็นชา

" ไอ้หล่อไทม์.. วันนี้แกต้องไปช่วยดูดาวเดือนแทนเดือนปีสองด้วยนะ น้องมันรถล้มอยู่โรงพยาบาล" หลังจากมหาลัยเปิดมาหลายวัน ลินลี่เพื่อนชาย หัวใจหญิงต่างคณะ ก็เดินเข้ามาไทม์ที่นั่งอยู่โต๊ะประจำใต้ตึกคณะ บังคับให้ไทม์ ที่เป็๞เดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ​และเป็๞เดือนมหาลัยปีสาม ไปช่วยดูแลความเรียบร้อยให้กับเด็กปีหนึ่ง ที่มาประกวดดาวเดือน เนื่องจากลินลี่เป็๞แม่งานของการประกวด

" อืม " ไทม์​พยักหน้ารับแบบเลี่ยงไม่ได้ ใจจริงเค้าไม่ชอบ อะไรที่มันวุ่นวายมากนัก 

"เอ้ย.. กูกับไอ้พอ​ร์ช​ไปเป็๞เพื่อนเว้ย" วินเพื่อนในกลุ่มที่สนิทกันพูดขึ้นมา พอร์ชที่ถูกพาดพิง ก็พยักหน้ารับว่าจะตามไปด้วย

" พวกมึงแน่ใจว่าจะไปเป็๞เพื่อนเฉยๆ.. กูว่าไปม่อสาวมากกว่า" กรณ์​ที่นั่งทำงานอยู่ เนื่องจากเค้าหยุดเรียนไปสองวัน เลยต้องตามงานจนหัวหมุนไปหมด พูดดักคอเพื่อนไว้

" รู้ดีนะมึงรีบทำให้เสร็จ​เหอะงานน่ะ" วินหันมาแขวะ เพื่อนตนเองกลับ ด้วยความที่คบกันมานาน ทำให้รู้ใจรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว กรณ์ก็ยักไหล่ แบบไม่สนใจกับคำพูดของเพื่อน

" รีบทำ.. " ไทม์​พูดขึ้นพร้อมกับมองหน้ากรณ์​

"อะไรกูไม่ไป.. กูเหนื่อยกูยังไม่ได้พักเลยนะพึ่งกลับมาเอง พวกมึงไปเถอะ" กรณ์โอดครวญ​ออกมา

" คืนนี้เลี้ยงเหล้า.. " ไทม์พูดขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเค้าเอง เป็๞เ๯้าของผับ ชื่อดังในย่านนี้ และมีอีกหลายสาขา ในเขตอื่นที่เป็๞ธุระกิจของครอบครัว ที่พี่ชายเค้าสร้างมากับมือ และยกให้ไทม์​ เป็๞คนบริหารจัดการในสาขานี้ ในส่วนของผับแต่ก็มีธุรกิจอื่นอีกด้วย ชึ่งทำให้เค้าได้กลายเป็๞ผู้มีอิทธิพล​ไม่น้อย จากอำนาจของพี่ชาย และผู้เป็๞พ่อที่เสียชิวิตไปแล้ว จากการแย่งชิงอำนาจมืด 

" เอ่อ!.. กูว่ากูไม่ค่อยเหนื่อยแล้ววะรอแปบ" กรณ์​รีบตอบรับทันที ที่เพื่อนเสนอจะเลี้ยงเหล้า

" สัสกรณ์ เห็นแก่กินนะมึง" วินพูดว่าเพื่อนรักออกมา กรณ์​ยักไหล่นิดๆ แล้วก้มหน้าทำงานต่อไป 

"สรุปไม่ต้องให้เมียโทรตามนะผัวๆ..." ลินลี่ที่นั่งอยู่พูดขึ้นมา 

"จร้าาาา... เมีย" พอร์ชพูดเชิงประชด แบบไม่จริงจังมากนัก เพราะลินลี่ชอบพูด แบบนี้เสมอว่าพวกเค้าเป็๞ผัวของตนเอง ไทม์ก็พยักหน้าตอบแค่นั้น ลินลี่เลยเดินกลับไปเมื่อได้คำตอบ 

.

.

.

.

" แม่งเอ้ย.. มีแต่เด็ดๆว่ะ" วินพูดขึ้นเพราะตอนนี้ พวกเค้าทั้ง4 มานั่งอยู่ที่ห้องซ้อม แบบกระจกเงา​บานใหญ่ วันนี้เป็๲การซ้อมการแสดงรวมของดาวเดือน ทำให้ต้องมาซ้อมเต้นในห้องนี้ และตามนิสัยของพวกเค้าก็ สอดส่องสายตามองหาเหยื่อ ตามสัญชาตญาณ​คนเ๽้าชู้ 

" ไทม์​น้องคนนั้น โคตรสวยอ่ะ " วินที่สกิดไทม์​ให้มอง ไทม์​เงยหน้าจากจอมือถือ มองตามไปเห็นสาวร่างเล็ก ถูกลินลี่ลากเดินมาทางกลุ่มตนเองนั่งอยู่ที่พื้นมุมห้อง

" เอ่อ... หน้าคุ้นมั้ยวะ" กรณ์​ถามขึ้น 

"กูก็ว่าคุ้นว่ะ.. เด็กเก่าใครมั้ยวะ" วินพูดขึ้น กรณ์​และพอร์ช มองด้วยความสงสัย เพราะคุ้นหน้าหญิงสาว อย่างมาก มีเพียงไทม์​เท่านั้นที่ได้แต่มองด้วยความรู้สึกหลากหลาย ที่เห็นหน้าหญิงสาวยิ่งเดินเข้ามาใกล้ๆ หัวใจของไทม์​ก็ไหววูบ อย่างบอกไม่ถูก จากหัวใจที่เหมือนหยุดเต้นไปนาน กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เมื่อเห็นคนตรงหน้า

"ผัวๆทั้งหลาย นี่น้องมีน.. ดาวคณะฉันเอง..นี่กรณ์.. วิน. พอร์ช.. และพี่ไทม์.. " ลินลี่เดินเข้ามาแนะนำ มีนกับกลุ่มของไทม์​ให้รู้จัก เพราะลินลี่เป็๲เพื่อนกับพวกเค้า 

" สวัสดีค่ะ" มีนยกมือไหว้ แต่ก็นิ่งอึ้งเมื่อสบตากับไทม์ สายตาที่จ้องมองกันแทบไม่วางตา สายตาที่คิดถึง โหยหา และสายตาที่ตัดพ้อในเวลาเดียวกัน แต่ก็มีเสียงของวินดังขึ้นมาก่อนทำให้ทั้งคู่ หลุดออกจากความรู้สึก

" ว้าวว.. น้องมีน.. ทำไมพวกพี่คุ้นหน้าน้องจังเราเคยเจอกันมั้ย" วินที่ถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะรู้สึกแบบนั้นจริง ไม่ได้เป็๲วิธีจีบสาวแต่อย่างใด

"หยุดเลยพวกแกนี่ลูกสาวฉัน.. ห้ามมาเนียนมายุ่งด้วยเด็ดขาด" ลินลี่รีบพูด และดึงมีนกลับไปด้านที่ดาวเดือนเตรียมตัวอยู่ เพราะรู้จักนิสัยเพื่อนทั้ง4คนดี ว่าขี้หลีขนาดไหน  

*.. ไม่ได้ฝันใช่มั้ยวะ..* ไทม์คิดในใจเมื่อมองตามมีนในทุกๆอิริยาบท เค้านั่งมองมีนไม่วางสายตาแม้แต่น้อย 

/กินได้มันคงกินไปแล้วว่ะ.. กูว่า/ วินที่สังเกตุไทม์อยู่นานกระชิบคุยกับพอร์ช 

/ทำไมมันดูสนใจมีนขนาดนั้นวะ.. แต่กูว่าคุ้นจริงนะเว้ย แต่นึกไม่ออก/ พอร์ช กระชิบตอบ คุยกับวินสองคนเพราะ กรณ์แยกออกไปคุยกับสาวอยู่ ไทม์ไม่พูดอะไรทั้งๆที่ ได้ยินเพื่อนพูดคุยกันแต่ไม่คิดจะพูดตอบโต้  

.

.

.

.

"กลับกันเถอะ... กูไปส่ง" มีนที่ซ้อมเสร็จ ก็เดินมาชวนเพื่อน ที่กำลังเก็บอุปกรณ์ ของกล้องที่ตั้งถ่ายวิดีโอ บรรดาดาวเดือน เพื่อไปหาชุดให้ตรงกับบุคลิก แต่ละคนตามคำสั่งของเจ้ลินลี่ กลับหอเพราะมีนขับรถมาเรียนเอง

"แวะกินข้าวใต้หอก่อนนะมีน" โดมี่หนึ่งในเพื่อนสนิทอีกคนพูดขึ้น 

" ดีเหมือนกันดึกแล้วด้วย.. ไปถึงจะอาบน้ำนอนเลยแวะทีเดียว" มีนตอบรับเพื่อน การที่มาเรียนที่นี่ มีนเจอเพื่อนสองคนคือโดมี่กับริชชี่ 

โดมี่เป็๲คนน่ารักมาก ขาวๆแก้มเยอะๆแถมยังเหมือนเด็กม.ต้นมากกว่า เด็กมหาลัยอีก ส่วนริชชี่ก็เป็๲ สาวสองที่แมนมากหล่อมาก ถ้ามันไม่แสดงอาการ อยู่เฉยๆ สาวเข้าหาเพียบ

"มึงคงได้ไปส่งกูคนเดียวแหละมีน..เพราะอิขี้เหร่​เค้าคงมีคนไปส่งแล้ว.. " ริชชี่เพื่อนชายใจหญิงของมีน พูดพร้อมกับพยักหน้า ไปหากรณ์ที่เดินเข้ามาหาโดมี่ ชึ่งมีนรู้จัก และจำกรณ์ได้ดีอยู่แล้ว แต่กรณ์​ยังคงจำมีนไม่ได้ กรณ์บอกจะไปส่ง แต่โดมี่ลังเลเล็กน้อย ริชชี่จึงบอกไปว่าให้กรณ์ไปส่งเพื่อน โดมี่เลยต้องแยกไปกับกรณ์

" นี่กูพลาดอะไรไปวะริช" มีนที่ยืนมองตามเพื่อน ที่เดินไปกับชายหนุ่ม อย่างอดสงสัยไม่ได้

" มึงจำคนที่เตะบอลใส่หัว ที่มันเล่าให้ฟังได้มั้ย" ริชชี่เล่าให้มีนฟัง ถึงผู้ชายที่โดมี่ไปด้วย เพราะมีนดูกังวนอยู่บ้าง เนื่องจากเป็๲ห่วงเพื่อน

"แล้วเค้าก็ทำโทรศัพท์​มันตกบึงบัว.. แล้วพาไปชื้อใหม่อ่ะน่ะ" มีนพอจะนึกออก เพราะเพื่อนเล่าให้ฟังแล้ว

" ใช่..แล้วก็คือพี่กรณ์ คนที่โดมี่ไปด้วยนั้นแหละ" ริชชี่เล่าให้เพื่อนหายสงสัยกับเพื่อน

"อ่อ มึง.. แล้วเค้าจะไม่ทำอะไรมันนะ" มีนยังคงสงสัย และห่วงเพื่อนไม่น้อย ถึงจะรู้จักกรณ์​อยู่แล้วก็ตาม แต่มันก็ผ่านมาหลายปีเหมือนกัน

"กูถามเจ้ลินลี่มาแล้ว แกงค์​นี้เค้าไม่เข้าหาใครก่อน ถ้าเป็๲แบบนี้เค้าจริงจัง ไม่ต้องห่วง ไปกลับกูหิวแล้ว" ริชชี่เร่งมีนให้เดินไปที่รถ เพื่อจะได้ไปกินข้าวและกลับไปพักผ่อน แต่ทุกการกระทำของมีน ก็ตกอยู่ในสายตาของไทม์ตลอดจนเดินไปขึ้นรถ