ปลายยามโหย่ว (18.00-18.59) ขันทีคนสุดท้ายก็ถูกทหารยามลากตัวออกมาจากวังหลวงและประตูสีแดงบานใหญ่อันน่าเกรงขามก็ถูกปิดลงอย่างสงบ เหล่าอดีตขันทีที่ถูกปลดได้รับเงินค่าเดินทางกลับบ้านติดตัวมาคนละ 600 อีแปะ กับเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวห่อเล็กๆ ที่พอเก็บติดตัวมาได้ทันเวลาเท่านั้น
ขันทีจำนวนหลายร้อยคนกระจัดกระจายไร้ทิศทาง บางคนเกิดในวังไม่เคยรู้ว่าชีวิตนอกกำแพงวังหลวงเป็อย่างไร ร่างกายของพวกเขาไม่ใช่ชายไม่ใช่หญิง ถูกมองด้วยสายตาแปลกแยกจากผู้คนในเมืองหลวงที่จ้องมองพวกเขาราวกับว่าเป็สัตว์ประหลาดจนร่างสั่นสะท้าน
“นั่นหวังอี้นี่..” เสี่ยวผิงรำพันออกมาเบาๆ หลังจากที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง
พวกเขาเห็นหวังอี้ถูกสตรีผู้หนึ่งถ่มน้ำลายใส่ พี่น้องของนางอีกหลายคนก็พากันเข้ามารุมทุบตีหวังอี้พร้อมกับชิงข้าวของในตัวของเขาไปจนหมด
“หวังอี้ทำงานหนักเพื่อส่งเงินมาเลี้ยงดูนางและครอบครัว นางช่างใจจืดใจดำยิ่งนัก” หลี่เอินกล่าว
“ว่านางฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก พวกเ้าดูให้ดีสิ” ซุนไห่ทักท้วงพลางชี้นำให้พวกเขามองไปรอบๆ
สตรีหลายคนต่างพากันขว้างปาสิ่งของเข้าใส่ขันทีด้วยความโกรธแค้น บางคนก็ร่ำไห้พร้อมกับคุกเข่าขอบคุณ์ที่มีตา ยามนี้คนชั่วได้รับผลกรรมแล้ว!!
“พวกเ้าก็รู้นี่ว่าขันทีที่หมกมุ่นอยู่กับเื่ชายหญิงมักจะแสดงพฤติกรรมเช่นไร เวลานี้ชื่อเสียงของขันทีในเมืองหลวงไม่น่าจะดีนัก พวกเราต้องเดินทางออกไปนอกกำแพงเมืองให้เร็วที่สุด”
สี่สหายพยักหน้าเข้าใจและรีบทำตาม ขณะเดียวกันขันทีคนอื่นที่เห็นเหตุการณ์ก็พอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้ พวกเขาเลิกคร่ำครวญเลิกตัดพ้อแล้วตั้งใจเดินตามกลุ่มเพื่อนๆ ออกจากบริเวณนี้ไปให้เร็วที่สุด
ทุกคนเดินทางออกจากเมืองหลวงสู่พื้นที่กว้างใหญ่ที่มีผืนป่า ทุ่งนา และกลุ่มบ้านเรือนผู้คนอยู่กระจัดกระจายอยู่นอกกำแพงเมือง เหอซือหานและพรรคพวกหยุดพักที่ใต้ต้นไม้ริมทาง สายตาทอดมองไปยังแสงไฟสว่างไสวเื้ัที่เริ่มห่างไกลออกไปทุกที
“เฮ้อ! นี่มันเป็เื่บัดซบที่สุดในชีวิตของข้าเลยนะ! ข้าติดป้ายขันทีมาั้แ่คางยังไม่แตกหนวดเลยนะโว้ย!!” ซุนไห่สบถเสียงดังลั่น ใช้เท้าเตะก้อนหินข้างทางด้วยความหงุดหงิด
“แล้วจากนี้เราจะไปทางไหนกันต่อดีเล่า?” อาเฟยถาม
“ข้าไม่กล้ากลับบ้าน ข้ายังไม่มีเงิน..ยังหาเ้าตัวเล็กไม่เจอ” เหอซือหานเอ่ยเสียงแ่
หลี่เอินก้มหน้าเงียบ เสี่ยวผิงถอนใจแรงราวกับจะพ่นความอัดอั้นออกไป
อยู่ดีๆ ซุนไห่ที่เมื่อครู่ยังโวยวายไม่เลิกก็หยุดก่นด่า เสียงที่เงียบลงไปอย่างกะทันหันของเขาทำให้สี่สหายต้องหันไปมอง
พวกเขาเห็นซุนไห่รีบเดินไปหาชายชราผิวขาวซีดร่างเล็กในชุดผ้าสีเทาหม่นที่กำลังเดินผ่านพวกเขาไปช้าๆ
“ท่านกุ้ยฟาง” ซุนไห่ก้าวออกไปทักทายชายชราพร้อมกับโค้งศีรษะลงเล็กน้อย
“ข้าไม่ใช่ขันทีแล้ว ยามนี้ก็เป็เพียงตาแก่ผู้หนึ่งเท่านั้น” กุ้ยฟางสะบัดข้อมือโบกไปมา ใบหน้ามองตรงไปเบื้องหน้าราวกับไม่ใส่ใจสถานการณ์ใดๆ รอบตัวเหมือนเคย
กลุ่มขันทีอีกหลายคนที่นั่งพักอยู่ตามใต้ต้นไม้ริมทาง เมื่อได้ยินเสียงเรียกขานนามกุ้ยฟาง พวกเขาก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้ด้วยความสนอกสนใจ
กุ้ยฟางเป็หนึ่งในขันทีาุโที่มั่งคั่งกว่าผู้ใดในหมู่ขันทีด้วยกัน ในขณะที่คนอื่นๆ หายตัวกันไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ชายชราผู้นี้กลับเดินออกมาจากวังหลวงทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ นั่นหมายความว่าพฤติกรรมของกุ้ยฟางยังอยู่ในขอบเขตที่ฮ่องเต้พอจะรับได้ หรืออาจจะถึงขั้นมีรับสั่งให้ปลดกุ้ยฟางออกเพราะอายุมากเกินไปไม่เกี่ยวกับความประพฤติด้วยซ้ำ!
“ท่านกุ้ย..หากท่านมีคำแนะนำอะไรก็ได้โปรดชี้แนะพวกเราด้วยเถิดขอรับ” ซุนไห่ยังคงสุภาพกับเขาตามเดิม
เป็ครั้งแรกที่ชายชราหยุดเดินและเริ่มใส่ใจผู้อื่นอย่างจริงจังขึ้นมา เขากวาดตามองไปรอบๆ พลางถอนหายใจเบาๆ
“หากใครยังไม่มีที่ไปก็ตามข้ามาก็แล้วกัน” เขากล่าวออกมาลอยๆ เหมือนเช่นเคย ซึ่งไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าเขากำลังเชื้อเชิญใครอยู่
เหล่าขันทีหันมองหน้ากันไปมา แม้จะลังเลใจ แต่หลายคนก็เริ่มลุกขึ้นเดินตามกุ้ยฟางไปโดยไม่ถามสักประโยคว่าเขาจะพาพวกตนไปที่ใด ความสิ้นหวังทำให้แม้เพียงหนึ่งคำพูดกลับกลายเป็ดั่งแสงไฟในความมืดมิด
แต่ก็ยังมีอีกจำนวนไม่น้อยที่เลือกไปเสี่ยงดวงเอาข้างหน้า โดยการกลับไปยังบ้านเกิดของตนด้วยความหวังเพียงน้อยนิดว่าครอบครัวจะยังคงต้อนรับพวกเขาอยู่
……….
การเดินทางที่ดูเหมือนจะยาวนานที่สุดในชีวิตของเหอซือหานผ่านไปอย่างยากลำบากไม่น้อย เขาไม่คิดเลยว่าชาวบ้านที่เคยคิดจะส่งบุตรหลานเข้าไปเป็ขันทีในวังหลวงในอดีต บัดนี้กลับตั้งท่ารังเกียจพวกเขาอย่างโจ่งแจ้ง
บางคนใช้เศษอาหารเน่าเสียขว้างปาใส่พวกเขา เด็กน้อยวัยเยาว์วิ่งออกมาะโล้อเลียนว่าพวกเขาไม่ใช่มนุษย์ น้อยคนนักที่จะยืนดูอยู่เงียบๆ ด้วยสายตาเวทนาสงสาร
เงิน 600 อีแปะที่แต่ละคนได้ติดตัวมาถูกใช้ในการซื้อเศษอาหารจากชาวบ้านที่ยินยอมขายซาลาเปาค้างคืนหรือข้าวไหม้จนดำก้นหม้อให้พวกเขา อดีตขันทีที่พอจะรู้จักการเอาตัวรอดในป่าอย่างเหอซือหานก็ช่วยกันมองหาเห็ดหรือผักป่ามาก่อไฟย่างแบ่งกันกิน
โชคยังดีที่ยิ่งเดินห่างออกจากเมืองหลวงไปเท่าใด ระดับความรุนแรงและความจงเกลียดจงชังในตัวขันทีก็ยิ่งลดน้อยลงไปเท่านั้น จนภายหลังพวกเขาสามารถเดินผ่านตลาดสดที่มีคนพลุกพล่านได้โดยที่ไม่มีใครสักคนล้อเลียนพวกเขาเลย เว้นเสียแต่บางคนอาจจะยกมือขึ้นปิดจมูกแสดงท่าทางรังเกียจกลิ่นเหม็นสาบที่โชยออกไปจากร่างพวกเขาเท่านั้น
และราวสามเดือนถัดมา ในที่สุดกุ้ยฟางก็บอกกับทุกคนว่า พวกเราได้มาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว
เบื้องหน้าของพวกเขาเป็ผืนดินกว้างใหญ่ที่มีูเาเตี้ยๆ สองลูกขนาบไว้เป็ครึ่งวงกลม ทางด้านขวาเป็หมู่บ้านเล็กๆ ราว 20 หลังคาเรือน ส่วนทางซ้ายเป็ลำธารขนาดเล็กแยกตัวมาจากแม่น้ำสายใหญ่ที่มองเห็นได้ไกลๆ มีฉากหลังเป็พระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า เป็ภาพความงามที่ทำให้รู้สึกถึงความสงบในใจของทุกคน
กุ้ยฟางไม่ได้พาทุกคนเดินเข้าไปที่หมู่บ้าน แต่กลับมุ่งหน้าไปยังเชิงเขา ที่นั่นมีเรือนเก่าหลายหลังตั้งอยู่กลางไร่นาที่ไร้พืชผลใดๆ แม้เรือนพักจะดูเก่าทรุดโทรมแต่ในสายตาของทุกคนกลับมองว่ามันคือวิมานน้อยๆ ที่พวกเขาอยากจะเข้าไปดูด้านในให้เร็วที่สุด
“ข้าไม่อาจช่วยพวกเ้าได้ทุกอย่าง ยังดีที่ข้ายังเหลือที่ดินผืนนี้จึงยังพอช่วยพวกเ้าให้มีที่พัก มีข้าวกินไปอีกสักระยะแล้วค่อยมาคิดกันว่าจะใช้ชีวิตต่อไปกันอย่างไร…อย่าเพิ่งท้อก็แล้วกัน” กล่าวจบชายชราก็หายตัวเข้าไปในเรือนพักหลังหนึ่ง
ซุนไห่ไม่รอช้า เขาเลือกเรือนเล็กหลังหนึ่งไว้เป็ที่พักแล้วหันมาพยักหน้าให้กลุ่มของเหอซือหานเดินตามไป ทุกคนเหน็ดเหนื่อยจนไม่มีใจจะคิดอะไรต่อไปอีกแล้ว
คนอื่นๆ ต่างก็จับกลุ่มแล้วแยกกันไปตามเรือนพักแต่ละหลังอย่างสงบเรียบร้อยไร้เสียง คล้ายเกรงว่าจะเป็การรบกวนกุ้ยฟางที่มีเมตตาเอื้อเฟื้อหาที่ซุกหัวนอนให้พวกเขา
เหอซือหานและสหายช่วยกันเก็บกวาดเช็ดถูเรือนกันตามมีตามเกิด อดีตขันทีวัยหนุ่มอย่างพวกเขาหลายคนวิ่งไปที่ลำธารเพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกาย บางส่วนก็เริ่มก่อกองไฟเล็กๆ และอีกหลายคนก็เตรียมตัวจะขึ้นไปหาของป่าบนูเามาทำเป็อาหารค่ำวันนี้
ขณะนั้นเองแสงไฟจากคบเพลิงสองดวงก็เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ ดึงความสนใจของคนทั้งหมดให้กลับมารวมกลุ่มกันที่ลานกว้างหน้าเรือนพักของกุ้ยฟางกันอีกครั้ง
เป็กลุ่มชาวบ้านที่มีทั้งบุรุษและสตรีกับเกวียนวัวสองเล่มที่บรรทุกสัมภาระมาเกือบเต็ม
“นายท่าน..” ชายชราคนหนึ่งตรงเข้าไปหากุ้ยฟางและชาวบ้านคนอื่นๆ ก็เดิมตามหลังเขาไป
กุ้ยฟางยืนสนทนากับชาวบ้านกลุ่มนั้นอยู่พักใหญ่ หลังจากที่เขารับตะกร้ากับห่อของบางอย่างจากชายชราแล้วก็หันมาโบกมือก่อนจะหายกลับเข้าไปในเรือนอีกครั้ง ปล่อยให้เหล่าอดีตขันทียืนมึนงงอยู่ว่าชาวบ้านกลุ่มนี้คือใคร และมาที่นี่ด้วยเหตุใด
814
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
