ตอนที่ 5 พระชายาคิดจะเผาท่านอ๋อง
ถ้าไม่ใช่เพราะเ้าคนไร้ประโยชน์นี่เตรียมของไว้ตั้งมากมาย แต่กลับไม่ทิ้งกาน้ำชาไว้ แถมยังไล่คนอื่นไปหมด จะเกิดไฟไหม้ใหญ่โตเช่นนี้ได้อย่างไร?
เซิ่งจิ่งอวี้ไม่ได้ห้ามปราม เขาก็ยังหายใจหายคอไม่ทันเหมือนกัน
เดิมทีร่างกายของเขาก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องมาไอจนปอดแทบจะะเิอีก
“ไปตามหมอหลวง!”
ในที่สุดเมิ่งฉีก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
ในขณะเดียวกัน หลายคนในเมืองหลวงก็เห็นแสงไฟลุกโชติ่นี้ เมื่อมองทิศทางดูก็รู้ว่าเป็จวนอ๋องเฉิน!
วันนี้อ๋องเฉินแต่งงาน ไม่ต้องคิดเลยว่าไฟนี้ต้องเป็อ๋องเฉินที่เป็คนจุดแน่นอน เพื่อที่จะเผาพระชายาอ๋องเฉินให้ตาย ทำลายหลักฐาน!
องค์รัชทายาทที่ยังไม่ทันได้บรรทม พอเห็นแสงไฟก็ตื่นเต้นจนรีบเข้าวังไปทันที ตั้งใจจะไปฟ้องร้องอย่างเต็มที่
ยังมีขุนนางอีกหลายคนที่เขียนฎีการ้องเรียนกันทั้งคืน พอเขียนเสร็จก็รีบเข้าวังกลัวว่าจะช้าเกินไป
เมื่อซูหยวนเห็นแสงไฟก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เขาปลุกนางหวังขึ้นมาแล้วถามว่า “เหตุใดจวนอ๋องเฉินจึงเกิดไฟไหม้? เ้าลูกทรพีคนนั้นจะไม่ลอบสังหารท่านอ๋องจริง ๆ ใช่หรือไม่?”
“จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว! เ้ามัวแต่จะยึดสินสอดพวกนั้นไว้! เดิมทีก็ไม่ใช่ของของเ้าอยู่แล้ว ให้นางไปจะเป็ไร?”
ความกลัวของซูหยวนเปลี่ยนเป็เสียงตะคอกด้วยความโกรธ
นางหวังเองก็ใเช่นกัน จึงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แต่พอคิดดูดี ๆ แล้ว ก็รู้สึกว่าเป็ไปไม่ได้
“นายท่านอย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป! ไฟนี้คงเป็อ๋องเฉินที่เป็คนจุด ซูเหวินยวนเป็เพียงสตรีตัวคนเดียว มีสาวใช้ติดตามแค่คนเดียว จะไปวางเพลิงในจวนอ๋องเฉินได้อย่างไร?
หรือต่อให้วางเพลิง ไฟก็คงไม่ลุกลามใหญ่โตขนาดนี้ แค่เห็นประกายไฟก็คงถูกดับไปแล้ว คนรับใช้ในจวนอ๋องเฉินก็ไม่ใช่คนตายเสียหน่อย ไฟนี้ต้องเป็ฝีมือของอ๋องเฉินแน่นอน เขา้าจะทำลายหลักฐาน”
นางหวังพูดอย่างมีเหตุมีผลแต่ซูหยวนไม่ได้ฟังสิ่งที่นางพูดเลย
มือของเขาสั่นไม่หยุด
ทันใดนั้นเอง คนรับใช้ก็เข้ามารายงานว่า องค์รัชทายาทส่งคนมาเชิญซูหยวนเข้าวัง เพื่อร่วมกันฟ้องร้องอ๋องเฉิน
เขาเป็บิดาของซูเหวินยวน เมื่อบุตรสาวแท้ ๆ ของตนเสียชีวิต เขาก็คือผู้เสียหาย
ตอนนี้ซูหยวนจึงวางใจลงได้ ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้ม
ซูเหวินยวนไม่เพียงแต่ไม่ได้วางเพลิง แต่ยังตายในกองเพลิงเสียอีก ช่างเป็เื่ที่ดีจริง ๆ
ขุนนางหลายคนรวมตัวกันฟ้องร้องอ๋องเฉินในข้อหาเข่นฆ่าผู้คนอย่างโเี้
เมื่อฮ่องเต้ทรงทราบเื่ก็ทรงพิโรธอย่างยิ่ง ทั้ง ๆ ที่ทรงเตือนไปแล้ว เหตุใดเซิ่งจิ่งอวี้จึงไม่ยอมฟัง?
ทางด้านจวนอ๋องเฉินยังคงวุ่นวายโกลาหล
ความโกรธของเซิ่งจิ่งอวี้ยังไม่ทันจะจางหายไป เขาก็ได้แต่บอกตัวเองให้ใจเย็นเข้าไว้ คิดทบทวนดูให้ดีว่าไฟนี้เป็ฝีมือของซูเหวินยวนจริงหรือไม่?
ในขณะนั้นเอง ขันทีจากในวังก็เดินทางมาถึง
หมอหลวงยังไม่มา และก็คงจะไม่มาแล้ว จวนอ๋องเฉินมีหมอหลวงตายไปตั้งหลายคน จะมีหมอหลวงคนไหนกล้ามาอีก
เมื่อครู่นี้เป็เพราะเมิ่งฉีรีบร้อนจนลืมตัวไป ถึงได้ให้คนไปเชิญมา
“เอ๊ะ ท่านอ๋องนี่คือ…” ขันทีผู้นั้นมองเขาด้วยความตกตะลึง
เสื้อผ้าถูกไฟไหม้จนขาดวิ่น เนื้อตัวเต็มไปด้วยเถ้าถ่านสีดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงผิดปกติ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนกับคนที่วางเพลิง
เมิ่งฉีถามอย่างรู้สึกผิด “ท่านอ๋อง จะเปลี่ยนชุดหรือไม่ขอรับ?”
เซิ่งจิ่งอวี้กัดฟันตอบ “ไม่ต้อง!”
หากเขาเปลี่ยนชุด ความผิดฐานวางเพลิงก็จะตกมาอยู่ที่เขา
“ท่านอ๋อง บ่าวอยากจะถามสักคำว่า พระชายาอยู่ที่ใด?”
เมื่อขันทีผู้นั้นเอ่ยประโยคนี้ออกมา หัวใจของเขาก็เต้นระรัว แต่นี่คือพระบัญชาของฮ่องเต้ จึงจำต้องถาม
“ไปเถอะ พาเขาไปดู”
อันที่จริงแล้ว เขาก็อยากจะไปดูเช่นกัน
ขันทีผู้นั้นประหลาดใจ “พระชายายังมีชีวิตอยู่หรือ?”
เมิ่งฉีจ้องเขาเขม็ง “นางเป็คนวางเพลิง แน่นอนว่านางย่อมต้องรอดอยู่แล้ว!…”
เซิ่งจิ่งอวี้รีบขัดจังหวะ “คนถูกขังไว้ที่ไหน?”
เขาไม่ให้เมิ่งฉีพูดต่อ เพราะรู้สึกว่าเื่นี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ตอนที่ซูเหวินยวนช่วยเขา ดูไม่เหมือนกับการเสแสร้งเลย
“ขังไว้ที่หอจู๋เยว่ขอรับ ตอนที่พระชายาเข้าไปก็ไม่ได้เอะอะโวยวายอะไร แค่ไอไม่หยุดเท่านั้นเอง” เมิ่งฉีตอบตามความจริง
“…ไออยู่ จะเอะอะโวยวายได้อย่างไร?” ขันทีผู้นั้นไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
เซิ่ง…จิ่ง…อวี้…จะ…โม…โห…ตาย…อยู่…แล้ว!
ขันทีผู้นั้นเพียงแค่มองจากระยะไกล ก็เห็นว่าซูเหวินยวนยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ เพียงแต่สภาพก็ทุลักทุเลไม่ต่างจากอ๋องเฉินนัก
เซิ่งจิ่งอวี้เหลือบไปเห็นน่องของนางโดยไม่ได้ตั้งใจ มีส่วนหนึ่งที่เปลือยเปล่าอยู่ ผิวของนางราวกับถูกไฟลวก
“เมิ่งฉี เื่วางเพลิงยังไม่ได้สืบสวนให้แน่ชัด อย่าได้ปฏิบัติต่อพระชายาอย่างโหดร้ายนัก” เซิ่งจิ่งอวี้เตือนคนของตนอย่างอ้อม ๆ
“ขอรับ” เมิ่งฉีมองด้วยแววตาจริงจัง ดูเหมือนจะเข้าใจอีกแล้ว
เซิ่งจิ่งอวี้อยากให้เขาไปหาหมอมาดูอาการให้ซูเหวินยวน แล้วก็ให้เปลี่ยนชุดให้นางด้วย
แต่เมิ่งฉีกลับเข้าใจว่า เซิ่งจิ่งอวี้กลัวซูเหวินยวนจะหนีไป จึงต้องจับตาดูอย่างใกล้ชิด
“ฝ่าากำลังรอท่านอ๋องอยู่ ขอเชิญท่านอ๋องตามบ่าวกลับวังเถิด”
“ได้” เซิ่งจิ่งอวี้ไม่มีเวลาจะพูดอะไรมากความ
ภายในตำหนักเฉิงกวง ซูหยวนร้องไห้จนแทบจะขาดใจ
เขาร้องไห้คร่ำครวญขอให้ฮ่องเต้ทรงประทานความเป็ธรรมให้แก่ตน
ฮ่องเต้ทรงปวดเศียรเวียนเกล้าจนแทบจะะเิ องค์รัชทายาทก็ยังคอยพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ กล่าวหาว่าเซิ่งจิ่งอวี้หยิ่งยโสและโหดร้ายทารุณ
“ฝ่าา อ๋องเฉินมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปไกลแล้ว ก่อนหน้านี้ฝ่าาทรงนิ่งเฉยดูดาย แต่บัดนี้อ๋องเฉินสังหารพระชายาในคืนวันแต่งงาน ฝ่าาจะทรงไม่จัดการไม่ได้นะพะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้ทรงพิโรธจนตรัสบริภาษว่า “เื่ราวยังไม่ได้สืบสวนให้แน่ชัด เ้าก็ตัดสินโทษให้จิ่งอวี้แล้ว! จะเป็อุบัติเหตุหรือเป็การฆาตกรรม ไม่ต้องไต่สวนก่อนหรือ?”
ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานเซิ่งจิ่งอวี้เื่นี้เป็ที่รู้กันดี
มาถึงบัดนี้ แม้ฮ่องเต้จะทรงเชื่อว่าพระชายาอ๋องเฉินสิ้นพระชนม์แล้ว ก็ยังทรงคิดจะหาเหตุผลมาปกป้องเซิ่งจิ่งอวี้
“อ๋องเฉินประกาศกร้าวไปนานแล้วว่าจะไม่ไว้ชีวิตพระชายาอ๋องเฉิน นี่ก็ต้องเป็การฆาตกรรมอย่างแน่นอนพะย่ะค่ะ”
เหล่าขุนนางต่างกล่าวอย่างชอบธรรม
ในขณะนั้นเอง เซิ่งจิ่งอวี้ก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีอ่อนแรง ยังคงอยู่ในชุดของผู้ประสบภัย เดินได้สองก้าวก็ต้องไออกมาหลายครั้ง
ขันทีผู้นั้นกลับไปยืนข้างฮ่องเต้ แล้วกระซิบกระซาบรายงานเื่ราว
เมื่อองค์รัชทายาทเห็นสภาพทุลักทุเลของอีกฝ่าย ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
ส่วนซูหยวนกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก เซิ่งจิ่งอวี้ไม่เป็อะไร เช่นนั้นคนที่ตายก็ต้องเป็ซูเหวินยวนอย่างแน่นอน
แต่คาดไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะทรงพิโรธขึ้นมากะทันหัน ทรงตบโต๊ะอย่างแรง แล้วชี้ไปที่ซูหยวนด้วยพระวรกายที่สั่นเทาพลางตรัสว่า
“บุตรีผู้รอบรู้ของเ้า วางเพลิงจวนอ๋องเฉินในคืนวันแต่งงาน พยายามจะเผาจิ่งอวี้ทั้งเป็ เ้ายังมีหน้ามาร้องไห้
อีกรึ?”
ซูหยวนใกลัวจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น สมองขาวโพลนไปหมด
เมื่อตอนกลางวันซูเหวินยวนเพิ่งจะข่มขู่เขาไป พอตกกลางคืนก็ลงมือจริง ๆ เลยหรือ?
คนอื่น ๆ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็พากันตะลึงงันไปตาม ๆ กัน พอพวกเขาเห็นแสงไฟ สิ่งแรกที่คิดก็คืออ๋องเฉินสังหารชายาของตน ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าไฟนี้จะเป็ฝีมือของพระชายา
พระชายาอ๋องเฉินคิดจะเผาอ๋องเฉิน…
ทุกคนต่างพากันมองไปยังซูหยวนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชม
ช่างสั่งสอนบุตรสาวได้ดีจริง ๆ ! พวกเขาคงจะให้พระชายาอ๋องเฉินกินดีหมีหัวใจเสือทุกวันกระมัง? ถึงได้กล้าหาญถึงเพียงนี้
องค์รัชทายาทไม่ทรงเชื่อ รีบถามว่า “พระชายายังมีชีวิตอยู่หรือ?”
เขาเคยได้ยินซูหลินเอ๋อร์เล่าว่า ซูเหวินยวนนั้นขี้ขลาดตาขาว พูดจาแ่เบาราวกับเสียงยุง ปกติแล้วแม้แต่จะเงยหน้าก็ยังไม่กล้า แล้วจะไปเอาความกล้าหาญมาจากไหนถึงได้ลอบวางเพลิง?
ขันทีผู้นั้นกล่าวด้วยเสียงแหลมสูง
“พระชายายังทรงมีชีวิตอยู่ดี บ่าวเห็นมากับตา หากองค์รัชทายาทไม่ทรงเชื่อ ก็สามารถไปดูด้วยตัวเองได้ หรือไม่ก็ทรงมองสภาพทุลักทุเลของอ๋องเฉินในตอนนี้ แล้วลองคิดดูว่าไฟนี้เป็ฝีมือผู้ใดกันแน่?”
ทุกคนลองคิดดูดี ๆ หากเซิ่งจิ่งอวี้้าจะสังหารผู้คน ก็ไม่จำเป็ต้องทำให้ตนเองต้องอยู่ในสภาพทุลักทุเลถึงเพียงนี้จริง ๆ
องค์รัชทายาทกล่าวอย่างร้อนรน “ซูเหวินยวนจะกล้าวางเพลิงได้อย่างไร? เื่นี้จะต้องมีเงื่อนงำซ่อนอยู่เป็แน่”
“องค์รัชทายาทอย่าได้กล่าวอีกเลย! นางอาจจะเสียสติไปแล้วก็เป็ได้”
ซูหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา พยายามขัดจังหวะองค์รัชทายาทอย่างแข็งขัน
ก่อนหน้านี้ไม่กล้า แต่ตอนนี้กลับกล้าขึ้นมาแล้ว!
เื่มาถึงขั้นนี้ ก็ยังคงเป็เพียงการกระทำของซูเหวินยวนแต่เพียงผู้เดียว หากไต่สวนต่อไป เ้าลูกทรพีนั่นคงจะได้บอกว่าเขาเป็ผู้บงการแน่
องค์รัชทายาทยังไม่เข้าใจว่าสถานการณ์ในตอนนี้เป็อย่างไร
บิดาแท้ ๆ อย่างซูหยวนยังยอมรับแล้ว พระองค์จะไปสืบสวนได้อย่างไรอีก?
“พวกเ้าทุกคน ยังไม่ได้ทำความเข้าใจเื่ราวให้ถ่องแท้ ก็เขียนฎีกาถวายขึ้นมากล่าวโทษแล้ว พวกเ้ายังคู่ควรที่จะเป็ขุนนางอยู่อีกหรือ?
ค่ำมืดดึกดื่นไม่หลับไม่นอนกัน คงจะว่างงานกันมากสินะ?”
ฮ่องเต้ทรงเริ่มต้นด้วยการบริภาษขุนนางไม่กี่คนที่อยู่ในที่นั้นอย่างรุนแรง
ผู้ที่ใช้ถ้อยคำรุนแรง ถูกลดตำแหน่งลงหนึ่งขั้น และถูกปรับเบี้ยหวัดทั้งหมด
ส่วนองค์รัชทายาทก็กลืนน้ำลายอย่างประหม่า เพราะเื่ที่ฟ้องร้องอ๋องเฉิน เป็เขาที่เป็คนก่อขึ้นเอง!
651
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)
