หวังเซิ่งรับกล่องยามาจากเกาหยวน เปิดมันโดยไม่พูดอะไร นำหลอดยากระตุ้นเซลล์สีเขียวออกมาหลังจับร่างคล้ายถ่านหินของอู่ฉี เขาก็ลอกิัแขนซ้ายที่ไหม้เกรียมออกแทงเข็มฉีดยาเข้าไป
หลังดันยาทั้งหมดเข้าไป หวังเซิ่งก็ย้ายร่างอู่ฉีออกจากศพของั์จอมทำลายมาบนพื้นเพราะร่างกายของอู่ฉีส่วนหนึ่งแนบติดกับศพของั์จอมทำลายจากความร้อนสูงเขาจึงต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
เมื่อเห็นอู่ฉีได้รับการช่วยเหลือ อันยี่และโจวฉิงก็รีบวิ่งมาอู่ฉีไม่ใช่แค่ผู้ช่วยชีวิตพวกเขา แต่ยังเป็สมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างในเขตปลอดภัยต่อให้เวลาที่อยู่ร่วมกันจะสั้น ตัวตนนี้ก็ไม่มีทางเปลี่ยนในหัวใจของพวกเขา
แต่จิ้งจอกน้อย ฉีเยวี่ยกลับวิ่งเร็วกว่าพวกเขามันรีบวิ่งไปด้านข้างอู่ฉี ส่งเสียงร้อง เลียหน้าเขาด้วยลิ้นมันสลับกับแผลบนตัวเขา
“ใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อช่วยเขาให้ได้”หวังเซิ่งวางกล่องยาตรงหน้าพวกอันยี่ส่งมอบยาและเครื่องมือที่ดีสุดให้จากนั้นเขากับเกาหยวนก็ไปชำแหละศพของั์จอมทำลาย สายพันธุ์แพร่ระบาดระดับสอง
ตราบเท่าที่ภารกิจของสายพันธุ์แพร่ระบาดระดับสองปรากฏพวกมันจะมีความยากระดับBเป็อย่างต่ำ ด้วยพลังของกลุ่มทหารรับจ้างปืนดำเขาพวกเขายังพอเอาชนะสายพันธุ์แพร่ระบาดระดับสองตัวหนึ่งได้แต่ครั้งนี้กลับมีสายพันธุ์แพร่ระบาดระดับหนึ่งกว่าร้อยตัวด้วย
อย่างไรก็ตาม ด้วยระดับความอันตรายเช่นนี้ผลประโยชน์ที่ได้รับย่อมไม่ต่ำ
อย่างที่ทุกคนรู้ ความสามารถระดับสองทุกชนิด้าความสามารถระดับหนึ่งมากกว่าหนึ่งเป็รากฐานไวรัสอัศจรรย์ระดับหนึ่งในสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ต้องผ่านกระบวนการยาวนานเช่นการกินเติบโตและกลืนไวรัสระดับหนึ่งอื่น สุดท้ายถึงผลิตไวรัสระดับสองขึ้นมาได้เชื้อไวรัสระดับสองนี้จะทำเงินให้กลุ่มทหารรับจ้างได้มากมหาศาล
ั์จอมทำลายมีความสามารถ’พละกำลัง’ระดับสอง ‘เกราะ’ระดับสอง และ’รังสีความร้อนสูง’ระดับสองสองอย่างแรกเป็’ความสามารถประเภทเสริมร่างกาย’ และอันสุดท้ายคือ’ความสามารถประเภทอวัยวะกลายพันธุ์’ความสามารถประเภทอวัยวะกลายพันธุ์จะมักพิเศษและหายากกว่าประเภทเสริมร่างกายด้วยประสบการณ์ของหวังเซิ่งเขาไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดที่มีโพรงลาวาบนหลังเช่นนี้มาก่อน
หวังเซิ่งสกัดไวรัส100มิลลิลิตรสี่หลอดจากโพรงด้านหลังของั์จอมทำลายเก็บมันลงกล่องตัวอย่างและนำมีดเขาออกมาตัดทั้งโพรงก่อนมันจะย่อยสลายแผนที่ดีสุดคือใช้รถหุ้มเกราะขนศพั์จอมทำลายที่หนักกว่าสามตัน
ตัวอย่างของสายพันธุ์แพร่ระบาดระดับสองที่ไม่มีบันทึกไว้สามารถขายให้สถาบันวิจัยกลางได้แต่ทว่า รถหุ้มเกราะของพวกเขาะเิไปแล้ว ทางเลือกเดียวคือต้องตัดส่วนสำคัญมันไป
หวังเซิ่งต้องกุมขมับเมื่อคิดถึงรถที่ะเิ และเมื่อเขาคิดถึงกล่องตัวอย่างสามกล่องเดิมที่ถูกะเิไปด้วยหวังเซิ่งก็ยิ่งหดหู่ ยิ่งพวกเขาผ่านความเป็ความตาย พวกเขาก็จะยิ่งรู้สึกว่าของที่พวกเขาได้จากการใช้ชีวิตเข้าแลกนั้นมีค่ามาก
โชคดี ั์จอมทำลายสามารถทำเงินได้มากกว่านั้นหลายเท่า
เมื่อหวังเซิ่งกำลังตัดโพรงหลัง เงาสีแดงสดก็พลันะโมา มันคือสัตว์เลี้ยงของอู่ฉี ฉีเยวี่ยจมูกของฉีเยวี่ยแนบติดกับผิวของโพรงหลังั์จอมทำลายราวกับมันถูกดึงดูดด้วยกลิ่นของไวรัสภายในจากนั้นมันก็เปิดปากและกัดฉีกโพรงหลังั์จอมทำลาย
“จิ้งจอกตะกละนี่กล้ากินเนื้อของสายพันธุ์แพร่ระบาด เดี๋ยวก็ตายซะหรอก!”หวังเซิ่งดึงหนังคอฉีเยวี่ยดุมันและโยนมันไปในอ้อมแขนของโจวฉิง
จากนั้นเขาก็ตัดโพรงทั้งหมด เก็บมันลงในกล่องตัวอย่าง
มีเวลามากพอให้ทหารรับจ้างคนอื่นจัดการกับาแตัวเองและงานทางฝั่งของหวังเซิ่งกับเกาหยวนก็เสร็จพอดี ทหารรับจ้างในเขตปลอดภัยล้อมอู่ฉีในสภาพโคม่าไว้หลังฉีดสเปรย์ห้ามเืให้เขาเต็มหลอดและใช้ผ้าพันแผลห้ามเืทั้งหมดพันรอบตัวอู่ฉีก็กลายเป็มัมมี่ ถูกทหารรับจ้างที่าเ็น้อยสุดแบกขึ้นหลัง
ทุกคนในทีมสำรวจยืนข้างหวังเซิ่ง ในที่สุด หวังเซิ่งก็มีเวลาจ้องมองศพของสหายเขาบนพื้นและนำทีมเร่งออกจากอุโมงค์แสนอันตรายนี้
หากเพื่อนที่ตายในการต่อสู้ยังมีศพสมบูรณ์มันก็คงไม่เสียอะไรหากนำกลับไปทำพิธีฝังศพ แต่ส่วนใหญ่มีสภาพไม่สมบูรณ์แขนขาขาดบ้าง เหลือแค่อวัยวะภายในบ้าง
พวกเขาคือทหารรับจ้างในการต่อสู้กับสัตว์กลายพันธุ์หรือสายพันธุ์แพร่ระบาด พวกเขาไม่สามารถนำศพของเพื่อนร่วมเดินทางไปได้ตลอดเวลาความล่าช้ามีแต่จะทำให้พวกเขายิ่งเสี่ยง
หวังเซิ่งเข้าใจดีว่าอุโมงค์นี้อันตรายและลึกลับมาก!
สายพันธุ์แพร่ระบาดไม่ได้ปรากฏในส่วนลึก ไม่เป็ไปตามกฏที่ว่า’ยิ่งลึกสัตว์ประหลาดยิ่งแข็งแกร่ง’ ั้แ่ต้นของการเดินทางจนถึงการกลับออกอุโมงค์ หวังเซิ่งและคนอื่นไม่เห็นสถานที่ที่ั์จอมทำลายใช้เข้าออกเลยแล้วั์จอมทำลายออกมาจากตรงไหน?
ขณะที่เขากำลังคิด หวังเซิ่งก็ััได้ถึงความเย็นไร้ขอบเขตที่แทรกซึมกระดูกสันหลังเขาหวังเซิ่งคิดว่าความจริงคงเป็อย่างที่อู่ฉีพูดอุโมงนี้กลายเป็รังของสายพันธุ์แพร่ระบาดอย่างสมบูรณ์แล้วพวกเขาไม่สามารถระบุภูมิประเทศของอุโมงค์ได้ไม่รู้ว่าสัตว์ประหลาดจะปรากฏตัวออกมาจากที่ไหนมันนับว่าโชคดีแล้วที่พวกเขามีชีวิตรอดออกไปได้...
ในที่สุดทั้งกลุ่มก็เดินออกอุโมงค์มืด แสงแดดด้านนอกดูสบายและอบอุ่นเป็พิเศษสมาชิกที่รอดชีวิตของทีมสำรวจพยุงผู้าเ็ ค่อยๆเดินไปบนรางรถไฟความเร็วสูงที่ถูกทิ้งร่างมาครึ่งศตวรรษ
สิ่งมีชีวิตอันตรายนับไม่ถ้วนซุ่มซ่อนในต้นไม้เขียวชอุ่มของูเาและที่ราบถนนนั้นทอดยาวตรงไปจนถึงทางหลวงSW04 ทหารรับจ้างดูท้อแท้อย่างมากในทุ่งรกร้างนี้ไม่ต่างอะไรกับคนเร่ร่อนที่เหลือรอดชีวิตกันไม่ถึงเลขสองหลัก
อุโมงค์ซึ่งเป็รังของสายพันธุ์แพร่ระบาดตกอยู่ในความเงียบหลังลาวาสีแดงส้มบนกำแพงอุโมงค์สิ้นแสงของมันไปความมืดไร้สิ้นสุดก็ปกคลุมทุกส่วนของอุโมงค์อีกครั้ง
ในส่วนลึกของอุโมงค์มืด ประกายแสงสีฟ้าพลันสว่างวาบ จากภายในสู่ภายนอกมันกระพริบอยู่กว่า20ครั้งจนกระทั่งมาปรากฏห่างจากทางออกอุโมงค์ไม่กี่กิโลเมตรหลังพบศพของั์จอมทำลาย ประกายแสงสีฟ้าก็หยุดกลายเป็บอลแสงสีฟ้าเส้นผ่านศูนย์กลางสี่เมตรที่ขยายใหญ่อย่างต่อเนื่องผิวทรงกลมของมันปกคลุมด้วยพลังงานสีฟ้าและยังมีกระแสอากาศสีขาวผิดปกติจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงทั้งหมดเป็เหมือนพลังงานปั่นป่วนที่ปล่อยออกมาโดยปืนแม่เหล็กไฟฟ้า
ทันใดนั้นหนวดสีเนื้อยาวสามเมตรสองเส้นก็ตวัดออกจากบอลแสงสีฟ้าซึ่งมัดเข้ากับศพของั์จอมทำลายยกศพที่หนักกว่าสามตันดังเข้าไปในบอลแสงสีฟ้า ร่างของั์จอมทำลายผสานเข้ากับบอลแสง ราวกับมันถูกกลืนกิน
หลังกลืนกินร่างของั์จอมทำลาย บอลแสงสีฟ้าก็ไม่อยู่ต่อมันเปล่งแสงจ้าและหายลับไปในอุโมงค์
คราวนี้ ในที่สุดอุโมงค์ก็ตกอยู่ในความมืดอย่างสมบูรณ์...
328
