กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

        กู้ซุนหนี่เดินจากบ้านป้าจางมาถึงบ้านของเธอแต่หยางลี่ก็ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องนอน 

        เธอจึงคิดว่าจะไปทำอาหารเย็นโดยต้มกระดูกหมูใส่หัวไชเท้าไว้ก่อนแล้วค่อยล้างทำความสะอาดเครื่องในหมูที่เธอซื้อไว้จากมิติของเธอ

        เธอนำกระดูกหมูที่เธอซื้อไว้แล้วออกมาจากมิติของเธอ

        “เอากระดูกหมูออกมา 1 จิน ออกมา” 

        เมื่อนำกระดูกหมูออกมาแล้วเธอก็ทำการล้างกระดูกหมูแล้วล้างด้วยน้ำเปล่า3 น้ำ ตั้งทิ้งไว้ก่อน 

        กู้ซุนหนี่ก่อไฟตั้งหม้อน้ำให้ร้อนแล้วนำกระดูกใส่ลงในหม้อโดยที่ยังไม่ต้องใส่น้ำโดยใช้ไฟอ่อนปิดฝาหม้อทิ้งไว้สักครู่ จะทำให้น้ำจากกระดูกหมูออกมาเล็กน้อย

        “ได้น้ำจากกระดูกหมูละ เติมน้ำเลยดีกว่า” 

        เธอเติมน้ำใส่ลงในหม้อต้มกระดูกหมูเกินครึ่งหม้อแล้วใส่เกลือลงไป 1หยิบมือ (1 ช้อนชา) ต้มไฟแรง 30 นาที ตักฟองที่ลอย๪้า๲๤๲ออก จะทำให้น้ำต้มกระดูกหมูใสใส่หัวไชเท้าหั่นแล้วลงไปต้มต่อไปด้วยไฟกลาง 1 ชั่วโมงให้หัวไชเท้าสุก ปรุงรสด้วย น้ำตาลทราย ซีอิ๊วขาว ซอสปรุงรส คนให้เข้ากันแล้วยกลงจากเตาไฟ จะได้ต้มกระดูกหมูน้ำใสแสนอร่อย

        ในระหว่างที่เธอต้มกระดูกหมูอยู่นั้น ก็นำเครื่องในหมู 1 จิน ที่เธอซื้อไว้ออกมาจากมิติของเธอ

        “เอาเครื่องในหมู 1 จิน ออกมา” 

        เธอนำเครื่องในหมูมาล้างด้วยแป้งมันและเกลือจากมิติของเธอแล้วล้างน้ำเปล่าออก 3 น้ำ นำเครื่องในหมูมาหั่นเป็๲ชิ้นขนาดพอดีคำทิ้งไว้

        เธอตั้งกระทะบนเตาไฟแรงใส่น้ำแล้วต้มจนน้ำเดือดนำเครื่องในหมูที่หั่นไว้แล้วลงไปลวกน้ำเดือดแล้วตักเครื่องในออกมาตั้งทิ้งไว้ให้สะเด็ดน้ำ เทน้ำในกระทะทิ้งตั้งกระทะบนเตาไฟแรงใส่น้ำลงในกระทะต้มน้ำใหม่ให้เดือดใส่เครื่องในหมูที่ลวกทิ้งไว้จนเครื่องในสุกและน้ำลดเหลือคลุกคลิก(นำมารวนใส่น้ำและเกลือ) แล้วค่อยใส่เกลือ 1 หยิบมือ (1ช้อนชา) หรือใส่น้ำปลา 2 ช้อนโต๊ะจะทำให้เครื่องในหมูรวนที่หอมมากกว่าใส่เกลือ

        “ใส่ต้นตะไคร้หั่นท่อน ใบมะกรูดฉีกไม่งั้นจะไม่ได้เครื่องในรวนที่หอมทั้งกลิ่นตะไคร้และใบมะกรูดที่แสนอร่อย” 

        เธอเพิ่งนึกได้ว่าเธอลืมหุงข้าว

        “กับข้าว 2 อย่างเสร็จเรียบร้อยพร้อมกินได้แล้วอ้าว! ฉันลืมหุงข้าวนี่นา!” 

        เธอยกกระทะรวนเครื่องในหมูลงจากเตาไฟเพื่อหุงข้าว 1 หม้อ โดยเธอตักข้าวสาร 1 ถ้วยเทลงในหม้อแล้วนำไปล้างซาวน้ำทิ้ง 2 น้ำ แล้วเติมน้ำให้ท่วมฝ่ามือที่วางแนบไปบนข้าวในหม้อข้าวหรือกะว่าใส่น้ำและข้าวเท่าๆ กัน เพื่อหุงข้าวแบบไม่เช็ดน้ำนั่นเองแล้วตั้งไฟแรงจนน้ำเดือด แล้วลดเป็๲ไฟกลางปิดฝาหม้อข้าวตั้งทิ้งไว้จนน้ำบนข้าวหมดไปแล้วให้ใช้ไฟอ่อนแล้วพลิกก้นหม้อกลับไปมาเป็๲ระยะๆเพื่อป้องกันไม่ให้ข้าวที่อยู่ก้นหม้อข้าวไหม้นั่นเองจะทำให้ข้าวสุกพอดีกับน้ำแห้งไปหมดจะได้ข้าวหุงสวยๆ

        หยางลี่ตื่นนอนแล้วเพราะได้กลิ่นหอมของกับข้าวที่เเม่ของเธอทำอาหารอยู่ในห้องครัวมีกลิ่นหอมลอยมาจนถึงห้องนอนที่เธอนอนอยู่

        “หอมมากๆ” 

        หยางลี่รู้สึกหิวข้าวมาก เธอจึง๻ะโ๠๲เรียกแม่ของเธอ

        “แม่ แม่อยู่ไหนคะ” 

        กู้ซุนหนี่ได้ยินเสียงหยางลี่เธอจึงรีบล้างไม้ล้างมือแล้วเดินออกจากห้องครัวไปยังห้องนอนที่หยางลี่นอนอยู่

        กู้ซุนหนี่เห็นหยางลี่นั่งบนที่นอน แล้วเธอจึงถามลูกสาวของเธอไปว่า

        “ลี่ลี่ ตื่นแล้วหรือ คะ” 

        หยางลี่พยักหน้าแล้วกางแขนทั้งสองข้างของเธอออกและตอบกลับแม่ของเธอทันทีว่่า

        “แม่ อุ้ม ลี่ลี่” 

        กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่ลงจากเตียงนอนก่อนแล้วเธอก็พาหยางลี่ไปล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วเธอก็พาหยางลี่เดินไปยังห้องโถง

        "ลี่ลี่ นั่งรอแม่บนเก้าอี้ตรงโต๊ะอาหารก่อนนะคะเดี๋ยวแม่จะเข้าไปตักอาหารออกมาจากห้องครัวแล้วพวกเราก็จะกินอาหารเย็นที่แสนอร่อยด้วยกันะคะ"

        "ค่ะ แม่"

        หยางลี่รู้สึกว่ายิ่งเธอเข้าใกล้ห้องครัวมากขึ้นเท่าไรกลิ่นอาหารก็ยิ่งหอมมากขึ้นเท่านั้น

        “แม่ กลิ่นหอมมาก แม่ทำอะไรคะ” 

        กู้ซุนหนี่ตอบหยางลี่ไปว่า

        “แม่ต้มกระดูกหมูใส่หัวไชเท้า และรวนเครื่องในหมูจ้า” 

        หยางลี่ได้ยินอย่างนั้นแล้วเธอก็กลืนน้ำลายของตนเองลงคอไปพร้อมกับบอกแม่ของเธอว่า

        “แม่ ลี่ลี่หิว ค่ะ” 

        "ลี่ลี่นั่งรอแป็บเดียวเท่านั้นก็จะได้กินอาหารที่แสนอร่อยของเรา"

        กู้ซุนหนี่ตักต้มกระดูกหมูใส่หัวไชเท้า 1 ถ้วยเครื่องในหมูรวน 1 ถ้วย ข้าวสวย 2 จานสำหรับเธอและลูกสาวของเธอ

        “ลี่ลี่จะกินเองหรือให้แม่ป้อนคะ” 

        หยางลี่รีบตอบแม่ของเธอทันทีเนื่องจากเธอหิวมากๆ แล้วนั่นเอง

        “ลี่ลี่ กินเองค่ะ” 

        กู้ซุนหนี่ได้ยินแล้วเธอก็ยิ้มดีใจพร้อมกล่าวชมหยางลี่ว่า

        “ลี่ลี่ของแม่เก่งมากค่ะ” 

        หยางลี่คลี่ยิ้มหวานอย่างเอียงอายที่แม่ของเธอกล่าวชมเธอ

        "ค่ะแม่"

        กู้ซุนหนี่ตักกระดูกหมูแล้วเลาะเอาแต่เนื้อหมูให้หยางลี่ก่อนพร้อมน้ำซุปกระดูกหมู

        หยางลี่ตักเนื้อจากกระดูกที่กู้ซุนหนี่เลาะเนื้อออกมาจากกระดูกให้เข้าปากพร้อมน้ำซุปด้วยความเอร็ดอร่อย

        “เเม่ อร่อยมาก” 

        กู้ซุนหนี่ได้ยินอย่างนั้นกะยิ้มดีใจที่ลูกสาวของเธอชอบอาหารที่เธอตั้งใจลงมือทำอาหารเย็นเองในวันนี้สำหรับเธอและลุูกสาวของเธอ

        “ลี่ลี่ชอบก็กินเยอะๆ” 

        กู้ซุนหนี่เห็นหยางลี่กินข้าวเองได้แล้วเธอจึงกินของตนเองบ้าง

        ‘อร่อยจริงๆ ขนาดไม่ได้ใส่ผงปรุงรสหรือผงชูรสนะเนี่ยถ้าใส่รับรองเลยว่าอาหารมื้อนี้จะอร่อยยิ่งไปกว่านี้อีก’ 

        กู้ซุนหนี่และหยางลี่กินข้าวหมดจานแรกพร้อมทั้งตักน้ำซุปกระดูกในถ้วยจนหมดแต่ทั้งสองคนยังไม่ได้กินเครื่องในหมูรวนเลย ดังนั้นทั้งสองคนจึงเติมข้าวสำหรับแม่1 ทัพพี แต่ข้าวสำหรับลุก 2-3 ช้อนก็พอนะคะแล้วเราจะได้กินข้าวกับเครื่องในหมูรวนบ้าง
        
        "โอ้ ลี่ลี่ แม่ลืมตักเครื่องในหมูลวนให้ลูกและแม่เลยเดี๋ยวแม่จะตักข้าวอีกคนละกินเครื่องในหมูรวน"

        "ค่ะแม่"

        หลังจากนั้นกู้ซุนหนี่และหยางลี่ก็กินข้าวกับเครื่องในหมุูรวนด้วยความเอร็ดอร่อยเช่นกัน

        "แม่ อร่อย"

        "มันคือเครื่องในหมูรวนจ้า จะมีรสชาติเค็มนิดๆ ของเกลือและหอมกลิ่นสมุนไพร: ต้นตะไคร้และใบมะกรูดอีกด้วย"

        "หอมมากเลยค่ะแม่"

        "นอกจากนี้เรายังสามารถทำเนื้อไก่รวนก็จะอร่อยมากเช่นกัน"