ตอนที่ 20 ตระกูลฉี
ถังชิงหลวนพยักหน้าแล้วเอ่ยถามในส่วนอื่นอีก ในใจก็พอจะรู้และเข้าใจบ้างแล้ว
รอจนนางละมือออก ฉีฮูหยินก็ถามขึ้นทันที “เป็อย่างไรอาการข้าร้ายแรงหรือไม่”
ถังชิงหลวนยิ้มแล้วตอบ “ธาตุลมในตับทำงานผิดปกติมีอาการม้ามอ่อนแอเล็กน้อย ยามเช้าเวลาตื่นนอนจะรู้สึกเจ็บซี่โครงทั้งสองข้างนั่นเพราะเืลมทำงานไม่เต็มที่ ธาตุลมในตับมีปัญหา ส่งผลต่อการทำงานของกระเพาะอาหาร...ที่ร้านยาตระกูลถังของพวกเรามียาลูกกลอนเซียวเหยาซั่นเป็ยาที่ไว้ใช้รักษาโรคนี้โดยเฉพาะเ้าค่ะแค่ซื้อยาตัวนี้มารับประทานก็พอแล้ว”
พูดจบก็เงยหน้ามองฉีจิ่งเฮ่าแวบหนึ่ง พบว่าสายตาของอีกฝ่ายจริงจังบนใบหน้ามีรอยยิ้ม เขายิ้มแล้วพยักหน้าให้นาง
พอฉีฮูหยินได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นทันที “นั่นน่ะสิท่านหมอเฉินก็พูดเช่นนี้ ยาที่สั่งให้ข้าก็เป็ยาเซียวเหยาซั่นเหมือนกัน” พูดจบก็ถอนใจ “อายุมากแล้วก็มักจะเป็โรคเช่นนี้ที่จริงแล้วก็ไม่ได้มีอะไร จิ่งเฮ่าไม่เห็นจำเป็ต้องเชิญคุณหนูถังมาให้ลำบากเลยจริงๆ”
ฉีจิ่งเฮ่าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ให้หมอมาตรวจบ่อยๆก็ดีนะขอรับ อีกอย่างวันนี้ข้าเองก็รู้สึกปวดศีรษะด้วย ดีเลย จะได้ให้คุณหนูถังช่วยตรวจให้ข้าด้วย”
ฉีฮูหยินได้ยินเช่นนั้นก็เป็ห่วงกังวลขึ้นมาทันที นางยื่นมือไปแตะบนหน้าผากบุตรชาย“ปวดหัวหรือ”
ฉีจิ่งเฮ่าโน้มตัวเข้าไปเพื่อให้มารดาลูบศีรษะแล้วเอ่ยยิ้มๆ “อาจเพราะเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อย...”
ฉีฮูหยินตีลงบนศีรษะของเขาทันที ฉีจิ่งเฮ่าหัวเราะแล้วยืดตัวตรง “ดีขึ้นแล้ว ให้ท่านแม่ตีเสียหน่อยก็ดีขึ้นทันที”
ฉีฮูหยินหัวเราะออกมา แต่ยังหันมาพูดกับถังชิงหลวนด้วยความเป็ห่วง “รบกวนคุณหนูถังตรวจให้เขาด้วยเถิด เด็กคนนี้ชอบดื่มสุรานัก ช่วยตรวจร่างกายของเขาดูทีว่ามีโรคภัยหรือไม่...ช่วยตำหนิเขาด้วย!ว่าดื่มเยอะเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
ฉีจิ่งเฮ่าหลุดหัวเราะ ‘พรืด’ ออกมา แล้วเอ่ย “ท่านแม่พักผ่อนสักหน่อยเถิดนะขอรับ”พูดจบก็ผายมือเชิญถังชิงหลวน
ใครจะคิดว่าฉีฮูหยินจะเอ่ยเสียงดังขึ้นมาอย่างน่าแปลกใจ “ตรวจเสียที่นี่เถิด ข้าเองก็ยังอยากจะพูดคุยกับคุณหนูถังอยู่...”
ฉีจิ่งเฮ่าไม่เห็นด้วยจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูถังยังมีงานที่โรงยาอีกมาก ตอนที่ข้าไปเชิญมานางยังสวมถุงมือกับผ้ากันเปื้อนถือค้อนทำงานอยู่เลยนะขอรับ!”
ฉีฮูหยินชะงักไป
ฉีจิ่งเฮ่าจึงหัวเราะ “ไว้วันหลังนะขอรับคราวหน้าหากคุณหนูถังมีเวลาว่าง ข้าจะเชิญนางมานั่งคุยกับท่านแม่โดยเฉพาะ เช่นนี้ดีหรือไม่ขอรับ”
ฉีฮูหยินพึมพำตอบ “คุณหนูถังมีเวลาว่างที่ไหนกัน เ้าคิดจะเชิญก็เชิญมาได้อย่างนั้นหรือ...”ทว่านางก็ยังส่งยิ้มให้ถังชิงหลวน “เช่นนั้นไม่รบกวนคุณหนูถังแล้วช่วยตรวจให้จิ่งเฮ่าและจ่ายยาให้เขาสักหน่อยก็ดี ยาบำรุงตับน่ะ”
ที่จริงแล้วถังชิงหลวนพอจะดูออกว่าฉีจิ่งเฮ่ามีเื่อยากพูดกับนางถึงใบหน้าเขาจะยิ้มอยู่ตลอด แต่ในดวงตากลับไม่มีรอยยิ้มอยู่เลยทั้งยังดูกดดันอีกด้วย มิได้ดูผ่อนคลายอย่างที่เห็นภายนอกเลยสักนิด เขาก็แค่แสร้งทำเพื่อให้มารดาของตนสบายใจเท่านั้น
ดังนั้นถังชิงหลวนจึงมิได้โต้แย้ง พอได้ยินประโยคนั้นของฉีฮูหยินนางก็ยิ้มแล้วลุกขึ้นก้มศีรษะให้“เ้าค่ะ ฮูหยินโปรดวางใจ หากข้ามีเวลาจะแวะมาเยี่ยมฮูหยินนะเ้าคะ”
ฉีฮูหยินจึงพยักหน้ายิ้มให้
ถังชิงหลวนกล่าวลาแล้วเดินตามฉีจิ่งเฮ่าออกไป ฉีจิ่งเฮ่าเดินนำนางไปยังด้านนอกออกจากเรือนหลักตรงไปยังเรือนเล็ก คงเป็เรือนที่มีไว้ต้อนรับแขกเขาเชิญนางเข้าไปนั่งด้านใน
ฉีจิ่งเฮ่าเอ่ยถามขึ้นทันที “จิตใจของท่านแม่มักเป็กังวลอยู่เสมอหมอหลายท่านก็เคยบอกเช่นนี้ รู้สึกกระสับกระส่ายมิได้ดั่งใจ ตับมีปัญหาส่งผลถึงม้ามส่วนใหญ่ยาที่สั่งให้ก็คือยาเซียวเหยาซั่นและบอกว่าไม่มีอะไรร้ายแรง ตอนแรกข้าก็คิดว่าไม่มีอะไรร้ายแรงทว่าตอนนี้...ในใจกลับรู้สึกกังวล โรคนี้ไม่ร้ายแรงจริงหรือ”
ถังชิงหลวนลังเลครู่หนึ่ง
ที่จริงแล้วอาการของฉีฮูหยินนั้นถ้าเป็ในสมัยปัจจุบันก็คือโรคซึมเศร้าและโรคซึมเศร้านี้อาการหลักของผู้ป่วยก็คือมักไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อในยุคนี้มีหญิงสาวในเรือนหลังมากมายที่มีอาการเืลมในตับทำงานผิดปกติสภาวะอารมณ์เปราะบางแปรปรวน หมอส่วนใหญ่มักบอกว่ามิได้หนักหนาอะไร
แต่ทว่ายุคปัจจุบันโรคซึมเศร้าเป็ที่รู้จักมากขึ้น โรคนี้จะไม่ได้พรากชีวิตในทันทีแต่จะทำให้ผู้ป่วยรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก เบื่อโลก และอาจกระตุ้นความคิดที่จะฆ่าตัวตายได้เมื่อบวกกับอารมณ์ซึ่งไม่คงที่ มีอารมณ์ด้านลบมากกว่าด้านบวก หากไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงทีก็สามารถส่งผลต่อชีวิตได้เช่นกัน หญิงสาวหลายคนที่อายุเพียงยี่สิบสามสิบปีก็ต้องจบชีวิตเพราะอาการหม่นหมองในจิตใจและนั่นคือผลของโรคซึมเศร้า
ยุคสมัยนี้สตรีที่แต่งงานแล้วก็ทำได้แค่อยู่แต่ในบ้าน สิ่งที่เกิดขึ้นข้อแรกคือความเบื่อหน่ายข้อสองคือความวุ่นวายภายในครอบครัว ฐานะของหญิงสาวที่ต่ำต้อยกว่า ถูกรังแกเอารัดเอาเปรียบได้ง่ายส่วนข้อสาม การกระทบกระทั่งกันภายในครอบครัวย่อมเป็เื่ที่เลี่ยงไม่ได้ หากเป็ผู้ที่ต้องคอยดูแลบ้านมีเื่จุกจิกที่ต้องคิดมากมาย เหล่านี้ล้วนเป็เหตุผลของการเป็โรคซึมเศร้าทั้งสิ้น
ถังชิงหลวนลังเลครู่หนึ่งก่อนจะตอบฉีจิ่งเฮ่า “อาการของฮูหยินต้องระวังจริงๆ สิ่งที่ท่านหมอทั้งหลายพูดไม่ผิด ตับและม้ามทำงานผิดปกติเืลมติดขัด ไร้กำลังวังชา หากต้องกินยา ตัวยาที่ต้องจ่ายก็คือเซียวเหยาซั่นยาชนิดนี้เป็ยาซึ่งถูกกับโรคที่สุดเ้าค่ะ”
พูดถึงตรงนี้นางก็หยุดลงครู่หนึ่ง
ฉีจิ่งเฮ่าขมวดคิ้วถาม “ยังมีสิ่งอื่นอีกใช่หรือไม่”
ถังชิงหลวนพยักหน้าตอบ “ที่จริงอาการของฮูหยินนั้นที่ควรใช้มากที่สุดมิใช่กินยา แต่เป็การรักษาด้วยวิธีอื่นเ้าค่ะ”
“วิธีใดกัน” ฉีจิ่งเฮ่ารีบถาม
ถังชิงหลวนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ “เมื่อสักครู่นี้ฮูหยินได้ถามข้าถึงเื่ครอบครัวพอได้ยินว่าข้ามีพี่ชายหนึ่งคนน้องชายอีกหนึ่งคนก็มีท่าทางอิจฉา...ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าฮูหยินมีคุณชายฉีเป็บุตรเพียงคนเดียวเช่นนั้นหรือ”
ฉีจิ่งเฮ่าพยักหน้า “มีข้าแค่คนเดียว...” เขาพอจะเข้าใจแล้วจึงกล่าวต่อ “บิดาข้าจากไปนานแล้ว ในจวนมีเพียงข้าและท่านแม่กับคนรับใช้อีกสิบกว่าคนเท่านั้น” เขารีบถามต่อ “ปกติแล้วข้าไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับท่านแม่มากนักหรือจะเป็เพราะเหตุนี้?”
ถังชิงหลวนพยักหน้า “แน่นอนว่ามิใช่เพราะสาเหตุนี้สาเหตุเดียวเ้าค่ะแต่หากคุณชายฉีสามารถแบ่งเวลามาอยู่กับฮูหยินได้มากกว่านี้ ย่อมต้องมีผลดีตามมาแต่ยังต้องทำอะไรมากกว่านั้นอีกอะไรที่จะสามารถเปลี่ยนความคิดที่กำลังหมดอาลัยตายอยากของฮูหยินได้เ้าค่ะ”
ฉีจิ่งเฮ่ามองนาง
ถังชิงหลวนจึงพูดต่อ “โรคที่เกี่ยวกับหัวใจก็ต้องใช้ยาที่เกี่ยวกับหัวใจหากรู้ว่าฮูหยินกำลังไม่สบายใจเื่ใด ก็ต้องจัดการกับต้นตอของเื่นั้น ทำเช่นนี้จึงจะดีที่สุดเ้าค่ะคนในบ้านน้อยเกินไปก็มีส่วนอยู่บ้าง หากฮูหยินไม่ชอบออกไปพบเจอผู้คนเพื่อพูดคุยก็ต้องเชิญใครสักคนที่สามารถพูดคุยเื่เดียวกันได้มาอยู่เป็เพื่อนบ่อยๆจะเป็สาวใช้สูงวัยก็ได้เ้าค่ะแต่จะให้เป็คนที่ชอบพูดเื่ไม่ดีของผู้อื่นลับหลังหรือคนที่ชอบหาเื่ให้คนอื่นเดือดร้อนไม่ได้เด็ดขาด ต้องหาคนที่ใจกว้าง ชอบพูดชอบคุยยิ้มแย้มแจ่มใส อารมณ์ดี นิสัยร่าเริง เช่นนี้ก็จะทำให้อาการของฮูหยินดีขึ้นแน่นอน
“ผู้ที่จะอยู่กับฮูหยินไม่จำเป็ต้องเป็คุณชายฉี เพราะท่านเป็บุรุษหนึ่งคือฮูหยินเองก็คงมิได้หวังให้ท่านอยู่ข้างกายทุกวันแน่ หากเป็เช่นนั้นอาจทำให้ฮูหยินยิ่งเป็กังวลกว่าเดิมเพราะท่านมัวแต่เอ้อระเหยสองคือเื่ราวต่างๆ ของครอบครัว ถ้าจะให้ดีก็ต้องเป็คนที่สามารถพูดคุยกันได้หากไม่สามารถที่จะตอบแต่ฝืนทำ บางทีอาจยิ่งทำให้ฮูหยินไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม...”
ถังชิงหลวนมองฉีจิ่งเฮ่า “ความหมายของข้าคุณชายฉีเข้าใจแล้วใช่หรือไม่อาการป่วยของฮูหยินต้องสั่งยาให้ตรงจุด ยานี้คือยาใจ จะต้องใช้กับหัวใจก็ถูกแล้วส่วนในเื่สภาพอารมณ์ บางทีฮูหยินเองก็อาจจะยังควบคุมได้ไม่ดีนัก...”
ฉีจิ่งเฮ่าพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”
ถังชิงหลวนพยักหน้า “เื่ก็เป็เช่นนี้ ส่วนเื่อาหารการกินยาในใบสั่งยาล้วนแต่เป็สิ่งสำคัญ ข้าสามารถจ่ายอาหารเสริมให้ได้กินยาชนิดนี้กับอาหารก็จะมีผลดีเช่นกัน สำคัญที่สุดคือต้องหาคนมาอยู่เป็เพื่อนฮูหยินนะเ้าคะ”
สีหน้าฉีจิ่งเฮ่าจริงจังขึ้นในทันที “ข้าเข้าใจความหมายของคุณหนูแล้ว”
ข้างกายมารดาของเขามีคนนิสัยปลิ้นปล้อนไม่ยอมคนอยู่มากมาย แต่เป็เพราะคนเ่าั้จัดการเื่ทุกอย่างได้รวดเร็วอีกทั้งยังอยู่กับมารดาของตนมานาน ที่จริงก็ถือว่าเป็คนที่มีความซื่อสัตย์จงรักภักดีเพียงแต่เป็พวกไม่ยอมคนเท่านั้น เมื่อก่อนฉีจิ่งเฮ่าไม่ทันได้ใส่ใจว่าคนเหล่านี้สามารถส่งผลร้ายต่อมารดาได้พอได้ยินคุณหนูถังพูดเช่นนี้ก็เข้าใจทุกอย่างในทันที
ขอแค่พูดสาเหตุของโรคออกมาอย่างชัดเจน ฉีจิ่งเฮ่าเองก็มิได้เบาปัญญา ดังนั้นถึงจะยกแค่ตัวอย่างเดียวเขาก็รู้แล้วว่าควรทำอย่างไรต่อ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/8892e502b7dd0f501cb1819d83b32a83
1K
![เกิดใหม่เป็นสตรีไร้ค่า ยังต้องมาหนีการตามล่าของท่านราชครู??? [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747723510_10738431.webp)
