เธอ...คือทะเล (จบ)

ความเปลี่ยนแปลงของแรงอัดของน้ำทำให้สาวน้อยรู้ว่าอะไรบางอย่างได้เกิดขึ้น หรือกำลังจะเกิดความบีบรัดของพื้นน้ำที่อยู่รอบๆ ตัว ดูจะบีบรัดหนักขึ้น และหนักขึ้นจนคล้ายจะกดลงบนตัว มันเป็นอะไรบางอย่างที่เป็นวัตถุขนาดใหญ่น้ำหนักมากๆ กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วอันสูงสุดเธออยากจะถีบตัวขึ้นจากพื้นน้ำ เพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นเสียจากสิ่งนั้น ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม มันเป็นสิ่งที่เธอรู้สึกได้แต่มองไม่เห็น มีความรู้สึกเหมือนกำลังเคลื่อนใกล้ตัวเข้ามาทุกๆ ที แรงอัดของอากาศรอบๆ ตัวกำลังเริ่มจะยกร่างของเธอที่ลอยขึ้นเหนือพื้นน้ำและแล้วเธอก็มองเห็นมัน...วัตถุชิ้นมหึมาเป็นสีดำมันใหญ่โตกว่าตัวเธอมากนัก ใหญ่กว่าเรือเสียด้วยซ้ำร่อนอยู่ในอากาศเหนือร่าง มันมีปีกที่ขยับขึ้นๆ ลงๆ ด้วยพลังอันมหาศาล จนทุกสิ่งที่อยู่ทั้งเบื้องหน้าและด้านข้างถูกพัดกระพือให้ปลิวกระจัดกระจายไปหมด เธอสามารถมองเห็นปากของมันซึ่งคล้ายกับปากถ้ำสีดำสนิท ปีกนั้นตวัดโค้งคล้ายเขาใหญ่ๆ 2 อัน และมันกำลังมุ่งมาทางพาโลม่า คล้ายกับจะกระชากร่างเธอขึ้น และกลืนกินเข้าไปในปากที่อ้ากว้างอยู่นั้นมันคือปลากระเบนธง แม้จะรู้ดีว่าไม่มีอันตรายใดๆ ที่จะต้องกลัว แต่ทว่า สาวน้อยก็ยังตระหนก...ทำไมมันต้องบินตรงเข้ามาหาเธอด้วย? ...และทำไมมันจึงต้องหันกลับ?ร่างของพาโลม่าโลดทะลึ่งขึ้นเหนือพื้นน้ำ ด้วยแรงกดของอากาศจากปีกที่ขยับของเจ้าปลาบินตัวนั้น ลมหายใจขึ้นมาติดอยู่ตรงคอหอย สมองดูจะสว่างวาบขึ้น เธอตกอยู่ในภาวะจำยอมอยากจะขับไล่ภาพที่กำลังเผชิญอยู่ อยากจะทำอะไรไปสักอย่างหนึ่ง แต่ความรู้สึกขัดแย้งก็เกิดขึ้นอีกสาวน้อยตระหนกจนแข็งขึ้นไปทั้งตัวในระยะที่อยู่ห่างจากร่างของพาโลม่าเพียงไม่กี่ฟุตปลากระเบนธงตัวนั้น เอียงปีกของมันโค้งร่างลอยกลับขึ้นเปลี่ยนท่าการแสดงอย่างร่าเริงสวยงาม ปีกที่เอียงอยู่นั้นคล้ายเสี้ยวของดวงจันทร์ในคืนฤดูหนาวเจ้าปลามหัศจรรย์ พุ่งร่างของมันลงไปในน้ำ รูปสามเหลี่ยมทั้งสองข้างลำตัวซึ่งเป็นเนื้อหนังที่แข็งแกร่ง ไม่น่าจะใช้บินได้นั้นกลับเป็นเครื่องช่วยในการเป็นตัวของมันได้เป็นอย่างดี ยามที่มันพุ่งตัวลงไปในท้องทะเลและโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้าในสมองของพาโลม่าขณะนี้ ทั้งภาพที่เห็นกับความรู้สึกตื่นตะลึงที่เกิดขึ้นนั้น ถูกโถมกระแทกด้วยเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อน้ำหนักตัวขนาดใหญ่ตกกระทบพื้นน้ำ เสียงกึกก้องนั้นเหมือนเสียงลมพายุเฮอร์ริเคนศีรษะของพาโลม่า แหงนตามร่างของปลากระเบนธงมองตามร่างที่ลอยสูงขึ้นไปในอากาศฝอยน้ำที่กระเซ็นสาดขึ้นเหมือนละอองเพชร ร่างของปลากระเบนธงลอย เหมือนฉาบไว้ด้วยเปลวสีทองร่างของมันหมุนร่อน ลอยตัวต่ำลงและแล้วหน้าท้องที่แบนราบกระทบกับท้องทะเลสีเงิน น้ำทะเลแตกกระจาย เสียงที่ตั้งตามมาอีกก้องกัมปนาทเหมือนฟ้าผ่าอยู่ใกล้ๆ ตัวขณะนี้ พาโลม่าค่อยๆ ระบายลมหายใจออกมาได้แล้ว.. มันหอบกระชั้นด้วยมีความตื่นเต้นเหลือพรรณนา เธอเคยเห็นปลากระเบนธงตัวเล็กๆ ที่โผขึ้นจากผิวน้ำมาบ้าง โดยเฉพาะในยามพลบค่ำ ซึ่งเป็นเวลาเล่นน้ำตามปกติของมัน แต่ก็อยู่ในระยะไกล ร่างของมันที่ลอยเลื่อนขึ้นสู่ท้องฟ้า และกลาโถมลงสู่พื้นน้ำนั้นเต็มไปด้วยความสุขเปรมปรีดิ์ยิ่งนักแต่ “ปลากระเบนธง” จะมีความสุขได้อย่างไร มันถูกจัดเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่ชาวเกาะเรียกกันว่า “สัตว์น้ำแก่ๆ ” และในความหมายของคำว่า “แก่” นั้น รวมคำว่า “และยุคดึกดำบรรพ์เข้าไว้ด้วย ญาติของมันคือพวกปลาฉลาม ปลากระเบนอีกชนิดหนึ่งที่เรียกว่าสเก๊ทส์ และปลากระเบนธงของพวกมัน ถ้าจะว่ามันมีปัญหาหรือความฉลาดก็เห็นจะมีอยู่เพียงประการเดียวคือมันไม่รู้จักความพอใจ ความเจ็บปวด ความสุข หรือความสิ้นหวัง สมองของมันแม้จะดูสมตัวแต่ก็จำกัดนัก จึงพลอยทำให้ความสามารถของมันถูกจำกัดไปด้วยและพาโลม่าก็ออกจะเห็นด้วยกับปัญหาหรือความฉลาดที่มันมีติดตัวมาเพียงแค่นี้ ทั้งนี้เพราะ โจบินได้พร่ำสอนลูกสาวอยู่เสมอว่า มันเป็นความผิดที่จะคิดว่าสัตว์สามารถทําอะไรได้เช่นเดียวกับคน ซึ่งเท่ากับเป็นการกีดกันมิให้สัตว์ได้ทำอะไรตามที่ใจมันต้องการ ความเป็นเอกัตภาพของมันชีวิตที่มีธรรมชาติเป็นผู้เลี้ยงดู โจบิมได้ตำหนิผู้คนซึ่งพยายามจะเอาสัตว์มาฝึกให้เชื่อง เอามันมาเป็นสัตว์เลี้ยง ฝึกฝนพวกมันให้ทำในสิ่งที่โจบิมเรียกว่า “กลอุบายของพวกมนุษย์”ซึ่งเขาได้สันนิษฐานในเรื่องนี้ไว้ว่า อาจจะเป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้ผู้คนคลายความหวาดกลัวในสัตว์ลง สำหรับสัตว์ที่สอนได้ เช่นให้พูด ให้ยืนบนขาหลังเพื่อขออาหารนั้น มันย่อมมีความดุร้ายน้อยกว่าสัตว์ชนิดอื่นๆ ที่ออกจะขู่เข็ญคุกคามมนุษย์อยู่มากกว่า แต่มันก็เท่ากับทำลายความเป็นตัวของมันเองทีละเล็กละน้อยแต่ว่า...ก็เจ้ากระเบนธงตัวนี้กำลังทำอะไรอยู่เล่า? ...ทำไมมันจึงต้องกระโดดขึ้นมาใกล้เธอในขณะที่ท้องทะเลอันกว้างไกลเป็นไมล์ล้อมรอบตัวมันอยู่ ผู้รู้บนเกาะเคยบอกไว้ว่าปลากระเบนธงนี้จะกระโดดลอยตัวขึ้นจากน้ำเพื่อสะบัดสัตว์ประเภทกาฝากที่เกาะอยู่บนตัวมันออก สัตว์เหล่านี้จะเป็นประเภทสัตว์เล็กที่เกาะอยู่บนร่างของสัตว์ใหญ่ เลี้ยงตัวอยู่บนนั้น อาจจะเป็นบโรเวอร์ ปูตัวเล็กๆ หอยทากหรือปลิงทะเล นอกจากนั้น ก็ยังมีปลาอีกชนิดหนึ่งเรียกว่าเรโมราส เจ้าปลาชนิดนี้จะติดแน่นอยู่กับปลาใหญ่ ด้วยวิธีเอาแผ่นกลมๆ บางๆ แปะลงตรงส่วนหัว มันไม่ใช่สัตว์ประเภทกาฝากก็จริง แต่เป็นประเภทขอโดยสารไปด้วยเพราะมันมิได้ทำอันตรายอะไรกับเจ้ากระเบนธง นอกจากจะคอยจับปูที่คอยติดอยู่ตรงหน้าเป็นอาหารหรือไม่ก็อาจจะเป็นเหยื่อตัวเล็กๆ ที่เจ้าปลากระเบนธงพลาดไปจากคำสอนของโจบิม พาโลม่าจึงมีความรู้ว่า การลอยตัวขึ้นสู่อากาศของเจ้าปลากระเบนธงนี้คือการตัดมิให้เจ้าสัตว์กาฝากทั้งหลายได้รับออกซิเจน (เพราะสัตว์พวกนี้ก็เหมือนปลา ได้รับออกซิเจนจากในน้ำ ไม่ใช่จากอากาศ) และการลอยตัวขึ้นสู่อากาศจะทำให้สัตว์กาฝากเหล่านั้นหล่นร่วงไปถ้าวิธีนี้เพียงอย่างเดียวยังไม่ได้ผล การทิ้งตัวดิ่งลงสู่พื้นน้ำก็จะช่วยทำให้สัตว์เหล่านั้นหลุดออกได้อีกวิธีหนึ่งและพาโลม่าก็มองเห็นความเป็นจริงจากคำพูดของโจบิม แต่เจ้ากระเบนธงตัวที่เธอเห็นอยู่นี่ น่าจะไม่ใช่เพราะความต้องการจะสลัดเจ้าสัตว์กาฝากทั้งหลายออก เพราะมันเป็นการแสดงออกของพลังอันแข็งแกร่ง และความรื่นเริงบันเทิงใจมากกว่าบรรดาผู้รู้ทั้งหลายที่อยู่บนเกาะ มักจะพยายามพูดเหนี่ยวโน้มให้พาโลม่ากลัวมันอยู่เสมอ พวกลูกเรือหรือชาวประมงที่ไม่ระมัดระวัง มักจะถูกกระเบนธงเล่นงานเอาเสมอและพวกเด็กนักเรียนที่เกเรจะถูกทำโทษด้วยการขู่ว่า จะส่งลงไปให้กระเบนธงกินและแล้ว พาโลม่าก็นึกถึงวันหนึ่ง เมื่อไม่กี่เดือนมานี้ที่เธอได้ดำดิ่งลงไปสู่ภูเขาใต้ทะเลและมองเห็นปลากระเบนธงตัวหนึ่งจากบนพื้นผิวน้ำ ร่างของมันถลาไปบนผิวน้ำด้วยความองอาจดุจพญาเหยี่ยว สร้างพลังลมอันเหลือเชื่อขึ้น พาโลม่าเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้เดี๋ยวนี้เองว่า บรรดาสัตว์ทั้งหลายที่อาศัยอยู่ในบริเวณภูเขาใต้ทะเล มิได้มีท่าทีว่าตกใจกลัวในกิริยาอาการของปลากระเบนธงเลย ไม่ได้หนีจากทางของมันด้วยซ้ำ ไม่ได้รีบว่ายเข้าไปแอบอยู่ตามแนวหินปะการังอย่างที่น่าจะทำ ดูเหมือนพวกมันทุกตัวจะรู้ว่าเจ้ากระเบนธง จะเป็นฝ่ายหลีกเลี่ยงจากทางของพวกมันเอง เจ้ากระเบนธงจะค่อยๆ ร่อนปีกของมันขึ้นให้เหนือกลุ่มปลากรุฟเพอร์ที่ว่ายวนและดำลงไปใต้น้ำผ่านฝูงปลาแจ็คส์ โดยไม่มีตัวไหนเป็นอันตรายเลยตรงแง่หินรอบๆ ภูเขาใต้ทะเลในวันนั้น เลยจากฝูงปลาที่ว่ายกันอยู่เป็นกลุ่มๆ ท้องน้ำเป็นสีเทาขุ่น เป็นสัญญาณให้รู้ว่ากลุ่มแพลงตันกำลังลอยตัวขึ้นสู่บริเวณน้ำตื้น เจ้ากระเบนธงมุ่งหน้าเข้าไปหามวลแพลงตันทันที คล้ายกับมันกำลังลอยตัวเข้าไปหากลุ่มเมฆสีเทา ซึ่งก็สร้างความประหลาดใจให้แก่พาโลม่าอีกนั่นเอง เขาที่ขดอยู่แนบกับหัว เริ่มกางออกเหมือนครีบ และเจ้ากระเบนธงใช้ครีบหรือเขาของมันอันนี้ต่างมือกวาดมวลแพลงตันเข้าปากเจ้ากระเบนธงพุ่งเข้าไปหามวลแพลงตันถึงสามครั้งสามครา จนกระทั่งอิ่มหนำสำราญใจดีแล้วจึงได้ว่ายผละไปขณะนี้ ในลักษณะที่จับเรือไว้ข้างหนึ่ง ชีพจรเริ่มลดความเร็วลง ลมหายใจเข้าสู่สภาพปกติพาโลม่ายังคงลอยคอคอยอยู่เพื่อจะดูให้แน่ใจว่า เจ้าปลากระเบนธงตัวที่เห็นในวันนี้นั้นจะบินถลาขึ้นสู่พื้นน้ำอีก เธออยากจะเห็นเวลาที่มันโผนขึ้นจากพื้นน้ำ อยากจะฟังเสียงกึกก้องกัมปนาทขณะที่มันพาร่อนกลับลงสู่พื้นน้ำอีกครั้ง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 9

นิยายแนะนำ

เธอ...คือทะเล (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 9

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้