ใช้เวลาพักใหญ่ก่อนที่หญิงสาวจะรู้สึกตัว เธอค่อยๆเงยศรีษะขึ้นขณะที่มองสำรวจชินอย่างละเอียดอีกครั้ง ด้วยลักษณะที่ดูดีของชายหนุ่มผิวแทนตรงหน้าเธอ มันต่างจากกลุ่มคนที่เธอคิดไว้อย่างสิ้นเชิง เมื่อตัดสินใจได้เธอจึงเอ๋ยขึ้นมาอย่างระมัดระวังว่า
"คุณไม่ใช้คนที่นี่เหรอคะ"
"ใช่ ฉันพึ่งมาถึงที่นี่" ชินมองไปยังใบหน้าที่ดูมอมแมมก่อนจะหยิบช๊อคโกแลตออกมาสองแท่งให้กับทั้งสองคน พร้อมกับกล่าวต่อว่า "ที่นี้จะเล่าให้ฉันฟังได้รึยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
เมื่อเห็นแท่งช็อคโกแลตแท่งใหญ่ในมือของชินทั้งสองแท่ง หญิงสาวรีบคว้ามันมาจากมือของชินอย่างไม่ลังเลใดๆ ทั้งสองรีบแกะห่อช็อคโกแลตออกทันทีและกัดลงไปที่มันคำใหญ่ ถึงแม้ว่านี่จะเป็ช็อคโกแลตเกรดต่ำทว่ามันกับเป็อาหารที่อร่อยมากสำหรับพวกเขาทั้งสองที่อดอาหารมาเป็ระยะเวลาหลายวัน
"แค่ก แค่ก..." ทั้งสองคนไอแห้งๆออกมาขณะที่กำลังกัดไปที่แท่งช็อคโกแลตอย่างหิวโหย เมื่อเห็นดังนั้นชินได้แต่ส่ายหัวและหยิบน้ำยืนไปให้อีก1ขวด
หญิงสาวรับน้ำก่อนจะดืมเธอส่งไปให้กับน้องชาย ก่อนที่เธอจะดืมต่อหลังจากนั้นจึงกล่าวออกมาว่า" ขอบคุณค่ะ... พี่ชายฉันไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้วก็เลย.."
ฟางข้าวแสดงสีหน้าที่เอียงอายต่อมารยาทของตนเองเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อว่า " ฉันชื่อฟางข้าว ส่วนน้องของฉันชื่อต้นข้าวค่ะ ขอโทษนะคะที่ก่อนหน้า คิดทำร้ายพี่"
"ไม่เป็ไร ฉันชื่อชิน ช่วยเล่าเื่ราวทั้งหมดให้ฉันฟังหน่อย"
มิ้นพยักหน้าตอบรับพร้อมกับเล่าเื่ราวต่างๆออกมา "เดิมทีที่หมู่บ้านแห่งนี้เต็มไปด้วยข้าวสารและธัญพืชจากการเกษตรมากมาย ทว่าเมื่อเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น คนส่วนใหญ่ที่หมู่บ้านเดิมทีที่เคยป่วยเป็โรคอ่อนแรงกลับลุกขึ้นมากัดกินทุกคนในหมู่บ้าน... "
ชินกล่าวขัดฟางข้าวและบอกให้เธอไม่ต้องเริ่มั้แ่แรก เธอจึงกล่าวถึงต้นเหตุของเื่ราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นแทน อาทิตย์ก่อนเมื่อชาวบ้านไร้ที่พึ่งพาจากเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น ก็มีกลุ่มคนแต่งชุดคล้ายทหารผ่านมายังหมู่บ้าน พวกเขาเข้ากวาดล้างซอมบี้ทั้งหมดที่นี้พร้อมกับทำความสะอาดพวกเศษซากทั้งหมด
ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกประทับใจและอยากให้คนเหล่านี้อยู่ปกป้องโดยเสนอเงินและผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรให้เป็ค่าตอบแทน ทว่าเื่ราวกับผิดจากความคาดหวังของทุกคน เมื่อสิ่งที่คิดว่ากำลังจะดีกับกลายเป็เลวร้ายลง ขณะที่กลุ่มคนที่เหมือนทหารแสดงความโลภออกมา พวกมันเริ่มทำตามใจตัวเองเหมือนกับเป็เ้าของทุกอย่างบนโลกใบนี้
พวกมันข่มขืนผู้หญิงในหมู่บ้านทั้งหมดที่พวกมันถูกใจและฆ่าทุกคนที่เป็สามีของพวกเธอ ตอนแรกพวกมันคิดว่าจะทำให้ที่แห่งนี้เป็ค่ายของพวกมัน แต่แล้วพวกมันก็เปลี่ยนใจและขนเสบียงทุกอย่างของหมู่บ้านใส่รถที่มีอยู่ทั้งหมดพร้อมกับบังคับให้ชาวบ้านที่ยอมจำนนเพราะกลัวต่อความตายขับรถทุกคันที่มี เพื่อขนเสบียงทั้งหมดออกไปจากหมู่บ้าน
"พวกเราสู้มันไม่ได้เลย พวกคนเ่าั้มีปืนและแข็งแกร่งมากจนน่ากลัว ชาวบ้านบางคนที่ทนหิวต่อไปไม่ไหวต่างขับรถที่มีเหลืออยู่ทั้งหมดออกจากหมูบ้าน เพื่อไปขอพึ่งพาคนพวกนั้นแ"
"ฉันเกียจพวกนั้น จึงได้แต่หลบซ่อนตัวอยู่ที่หมู่บ้านฉันพยายามทำตัวให้สกปรกมอมแมมเหมือนคนป่วยที่ติดโรคร้าย ฉันจึงรอดมาได้ แต่พวกมันยังคงเทียวมาและปล้นเสบียงที่เหลืออยู่บ่อยครั้ง และถ้าหากใครไม่ให้หรือทำให้คนพวกนั้นอารมณ์เสีย มันก็จะฆ่าพวกเราทิ้ง"
ฟางข้าวเล่าเื่ทุกอย่างออกมาด้วยร่างกายที่สะท้าน เธอยังเต็มไปด้วยความกลัวในจิตใจที่ปนไปกับความเกียจชังและความเครียดแค้น
" พวกมันฆ่าพ่อแม่ของฉัน และขู่ว่าถ้าไม่มีอาหารให้กับมัน พวกมันจะฆ่าน้องชายของฉันทิ้ง และจับฉันไปเป็ทาส" เธอกัดริมฝีปากแน่นพลางกำหมัดพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ
'นี่คือเหตุผลว่าทำไม หมู่บ้านแห่งนี้ถึงตกอยู่ในสภาพนี้สินะ' ตอนนี้เขาเข้าใจเหตุการณ์ทุกอย่างอย่างชัดเจนแล้ว มันคงเป็เื่ที่ยากเสียแล้วที่จะหารถจากที่นี้ได้
เห้อ ชินถอนหายใจยาวออกมาด้วยความหนักใจ ก่อนจะถามหญิงสาวอีกครั้งว่า "แล้วทำไมเธอถึงไม่ออกไปจากที่นี่แทน และมีคนเหลืออยู่ที่นี่เท่าไหร่"
"พวกเราเคยส่งคนออกไปขอเสบียงที่วัดป่าใกล้ๆนี้แล้วค่ะ วันแรกพวกเขาสามารถกลับมาพร้อมกับอาหารได้ตาม้า แต่ว่า... วันถัดมาพวกเขาก็ไม่เคยมีใครได้กลับมาอีกเลย"
ชินฉุกคิดขึ้นได้ทันทีเกียวกับเื่นี้ เขาจำได้ทันทีว่าศพที่อยู่ที่ต้นขี้เถ้าิญญามรณะ เป็ศพของชาวบ้านที่ถูกแมวป่าระดับ2 จับตัวไป
" ส่วนคนที่อยู่ที่นี่ ฉันไม่รู้ค่ะน่าจะมีไม่มากเท่าไหร่ และที่พวกเรายังไม่ออกไปจากที่นี่เพราะมีฝูงซอมบี้ขวางเส้นทางออกของหมู่บ้านอยู่ค่ะ"
"จริงด้วยสินะ ฉันผ่านป่ามาจนถึงที่นี่นิ"
"คุณมาทางป่าเหรอค่ะ ได้ยินมาว่าป่ารอบๆหมู่บ้านมีสัตว์ป่าที่ดุร้ายมาก ทุกคนที่เข้าป่าไปเพื่อหาอาหารไม่เคยมีใครรอดกลับมาได้เลย" ฟางข้าวถามออกมาด้วยความใ แต่เมื่อเห็นชินพยักหน้าดวงตาของเธอยิ่งเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง
" แล้วเื่คนพวก..."ชินกำลังจะเอ๋ยปากถามคำถามสุดท้ายออกมา แต่กับต้องสดุดลงด้วยเสียงบางอย่างที่ดังสนั่นออกมาจากทางด้านนอก
ปัง ปัง
...
" แม็ค! " แอนนี่ร้องเรียกออกมาด้วยความใ
" หยุดดิ้นสักสิวะ อีห่าเอ้ย" ชายลำสันจับล็อคคอของแอนนี่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ชายคนนี้สบถด่าออกมาก่อนจะชกไปที่ท้องของเธอ
ปึก
ด้วยความแข็งแกร่งของผู้วิวัฒนาการระดับ1ด้านพลังกาย แอนนี่ที่ไม่โดนเด่นด้านใดเลยจึงไม่สามารถต้านทานการโจมตีได้ เธอกระอักออกมาก่อนที่ร่างกายจะงอเป็กุ้งและหล่นลงไปกองกับพื้น
"แอนนี่! ปล่อยเธอสะไอ้พวกสารเลวเอ้ย" แม็คกัดฟันฝืนความเ็ปจากาแที่ถูกยิงด้วยปืนตรงต้นขาทั้งสองข้าง เขาพยายามจะลุกขึ้นยืนและต่อสู้กับกลุ่มคนตรงหน้าอย่างไร้อำนาจ
" ปล่อยนะเว้ย ปล่อยฉันนะ" มาร์คร้องะโขณะที่ตระเกียกตะกายนอนหน้าคว่ำ ดิ้นอยู่บนพื้นอย่างไร้แรงสู้
"เด็กน้อยไม่เลวนี่หว่า ความเร็วใช้ได้เลยนี่ อยากมาทำงานให้ฉันไหมละ ฮ่าฮ่าฮ่า" ชายผมทองในชุดทหารยืนเยียบหลังมาร์คไว้กับพื้น เขาคนนี้คือผู้วิวัฒนาการระดับ2 ด้านความเร็วเช่นกัน และเป็คนเดียวในกลุ่มที่ถึงระดับ2แล้วนอกจากหัวหน้าของพวกเขา
" จิ๊จิ๊ เลิกต่อต้านเถอะนะสาวน้อย แล้วฉันจะไม่ฆ่าพ่อของเธอ" ชายเตี้ยร่างตัน ค่อยๆเดินผิวปากใส่ปลายกระบอกปืนไปอย่างช้าๆ พลางใช่สายตาอันหื่นกระหายสำรวจรางกายอันยั่วยวนของณรินที่หลบอยู่ด้านหลังลุงชัย สายตาที่มองไปยังเธอหากมันเลียได้เหมือนลิ้นในปาก ณรินคงซีดเป็ไอติมไปแล้ว
ณรินหน้าซีดลงทันทีที่เห็นสายตาของชายเตี้ยมองมาบนร่างกายของเธออย่างหยาบคาย เธอไม่กล้าที่จะเอ๋ยอะไรออกมาเพราะกลัวจะไปกระตุ้นอารมณ์ของกลุ่มคนเหล่านี้เข้า
" ถ้าฉันยังอยู่ไม่มีใครแตะต้องลูกสาวฉันได้ทั้งนั้น" ลุงชัยกล่าวออกด้วยเสียงอันดังที่เด็ดขาด
" อ่องั้นเหรอ งั้นก็ตายไปสะซี๊ เห้ยรีบๆฆ่าไอ้แก่นี้ทิ้งสะแล้วไปจับตัวผู้หญิงมา อย่าให้พี่ใหญ่สามต้องรอนาน" ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ๋ยออกมาจากด้านหลังของกลุ่มคนที่แต่งชุดทหารทั้งสาม เขาเป็คนที่แต่งกายสุภาพเรียบร้อยที่สุด ผมเรียบที่ถูกหวีเป็ทรงดูสะอาดสะอ้าน และดูเป็คนที่มีความสำคัญมากที่สุดในทีม
"ชิ ไม่หนุกเลยว่ะ ถึงเวลาตายแล้วมีอะไรจะสั่งเสียอีกมั้ย ฉันจะได้บอกลูกสาวของแกตอนอยู่บนเตียงไง" ชายเตี้ยฉีกรอยยิ้มออกมาอย่างน่าขยะแขยง
"ไปตายสะ ไอ้สัตว์นรก" ลุงชัยสบถด่าก่อนจะชักดาบสปาต้าข้างเอว และตวัดไปที่ชายเตี้ยทันที
...
1K
