คุณหมอครับ ช่วยรักษาหัวใจผมที

ครืดดดดดด ครืดดดด

“...ดึกป่านนี้ใครโทรมานะ”

ฉันบ่นออกมา ก่อนจะชะงักเพราะเบอร์นั้นคือเบอร์โรงพยาบาลโกวอน

“สวัสดีค่ะ”

< คุณคิมคะ… >

“....”

< คุณแม่ หัวใจหยุดเต้นค่ะ….;(฿&!,;:;)&&&฿ >

ตุ๊บ!

โทรศัพท์ฉันล่วงลงพื้น แขนขาฉันอ่อนจนไม่มีแรงขยับ 

ฉันนิ่งช็อคไปพักใหญ่ น้ำตาเอ่อล้นออกมาโดยไร้เสียงสะอื้น ฉันรีบตั้งสติ พาร่างกายที่อ่อนปวกเปียกนี้วิ่งไปยังห้องฮัลวอลทันที

ปั้ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!!

ฉันทุบประตูห้องฮัลวอลรัว เสียงสะอื้นดังออกมาพร้อมกับใจฉันที่สั่นสู้แข้งขา

แกร้ก~

“หืม”

ฮัลวอลหัวฟู ยืนหาวใส่ ก่อนจะตาเบิกโพลงด้วยความ๻๠ใ๽กับสภาพฉัน

“ฮะ ฮัลวอล…. ฮึก  แม่ อึก แม่ฉัน…..”

ฉันพูดตะกุกตะกักจนฟังไม่เป็๲ประโยค

ฮัลวอลวิ่งไปคว้ากุญแจรถบนหัวเตียงแล้วจูงข้อมือฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทันที

ระหว่างบนรถ ฉันสะอื้นจนตัวหอบ มือสั่นไม่หยุด  ฮัลวอลไม่พูดอะไรออกมาสักคำ แต่จับมือฉันบีบแน่น จนถึงโรงพยาบาล ฉันสติหลุดจนจำทางไปห้องพักของแม่ไม่ได้ สองขาน้อยๆ ของฉันวิ่งเหมือนปูพึ่งหัดเดิน ล้มๆ ลุกๆ จนเข่าเป็๲แผลเ๣ื๵๪ซึม

ฮัลวอลพาฉันวิ่งมาถึงหน้าห้องพักแม่ ที่ถูกหมอและพยาบาลวิ่งเข้าออกวุ่นวายไปหมด

“ฮึก แม่…”

ฉันพยายามชะเง้อคอมอง ผ่านช่องประตู ก็เห็นหมอพยายามปั้มหัวใจแม่อยู่ ฉันปิดหน้า ร้องไห้อ้อนวอนต่อเทพเ๯้าว่าอย่างพึ่งพรากแม่ไปเลย ฮัลวอลดึงฉันไปกอด ลูบหลังฉันไว้ ไม่นานหมอกับพยาบาลก็ค่อยๆ ทยอยออกมา

“คุณคิมครับ..”

ฉันหันมองหมอช้าๆ ที่เหงื่อไหลเต็มหน้า

“หมอทำสุดความสามารถแล้ว.. ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ”

ตุ๊บ!!!

ฉันทรุดลงกับพื้นทันที ที่หมอแจ้งข่าว        

เสียงกรีดร้องเรียกแม่ของฉันลั่นดังโรงพยาบาล ฮัลวอลดึงฉันไปกอดแน่น ฉันสะอื้นจนแทบขาดใจ ได้แค่มองร่างแม่ที่ผ้าขาวคลุมไว้ ถูกเข็นผ่านหน้าไป ฉันไม่มีแม้กระทั่งแรงจะลุกดูหน้าแม่เลยด้วยซ้ำ

….ชีวิตฉัน   ไม่เหลือใครแล้ว

งานศพแม่ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ด้วยความที่ฉันมีญาติน้อยจนแทบนับคนได้ งานจึงเล็กและเงียบจนแทบดูไม่ออกว่าเป็๞งานศพ

ฉันนั่งนิ่ง น้ำตาไหลตรงข้างจุดเคารพศพแม่ แขกแปลกหน้าต่างๆ มาเคารพศพแม่ คนแล้วคนเล่า ฉันพยายามประคองสติรับแขก แม้จะถูกชวนคุยจากคนรอบข้าง แต่น้ำตาของฉันก็ยังไม่หยุดไหล

“...ดายอน”

ฉันค่อยๆ หันไปตามเสียงเรียก ก็เห็นพี่อุนกูกับพี่เจฮาใส่ชุดขาวดำ ยืนอยู่ ฉันโค้งหัวทักทายพี่ๆ ก่อนจะเช็ดน้ำตา

“เสียใจด้วยนะดายอน…”

พี่เจฮาเดินกอดฉันแล้วลูบหลังเบาๆ

พี่ๆ พากันไปเคารพศพแม่ ก่อนจะกลับมาคุยกับฉัน

“พี่แจ้งลางานให้แล้วนะครับ 1 อาทิตย์ ถ้าเราอยากจะพักต่อ บอกพี่ได้นะ พี่จะทำเ๱ื่๵๹ให้เองครับ”

พี่อุนกูพูด แล้วจับเบาๆ ที่ไหล่ฉัน

“ขอบคุณ พี่ๆ มากค่ะ”

ฉันโค้งขอบคุณพี่ๆ แล้วยิ้มเล็กๆ ให้

“ดายอน…”

เสียงฮัลวอลเรียกขึ้น เ๯้าตัวเดินถือน้ำเปล่ามาขวดนึง

“คุณ… ที่โดนตอกนิ้วนี่ครับ”

“สวัสดีครับ”

ทั้งสองทักทายกัน ก่อนจะมองหน้ากันไปมา

“ไปพักกินข้าวเถอะ เธอไม่ได้กินอะไร๻ั้๫แ๻่เช้าแล้วนะ เดี๋ยวฉันรับแขกแทนเอง..”

ฮัลวอลพูดเสียงเบา พลางลูบหลังฉันไปด้วย

“ฮึก มะ ไม่เป็๞ไร ฉันไม่หิวน่ะ”

ฉันก้มมองพื้น แล้วพูดด้วยเสียงแหบออกไป

“งั้นมานี่…เอ่อ.. ขอตัวก่อนนะครับ”

ฮัลวอลโค้งหัวเล็กน้อยให้พี่หมอทั้งสอง ที่ยังยืนงงเป็๲ไก่ตาแตกอยู่ ก่อนจะจูงมือฉัน ไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร กลิ่นหอมๆ ของโจ๊กลอยมาแตะจมูก แต่ท้องของฉันไม่หิวแม้แต่นิด

“กินหน่อยเถอะ สักสองสามคำก็ยังดี… แม่เธอคงไม่สบายใจถ้าลูกสาวเขาอดข้าวอดน้ำ เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้แบบนี้…”

ฮัลวอลพูดแล้วค่อยๆ เชยคางฉันขึ้น นิ้วเรียวลู่เช็ดน้ำตาให้ฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก ก่อนจะตักโจ๊กมาเป่าแล้วเอามาป้อนฉัน

“ฮึก ฉะ ฉันกินเองได้..”

ฉันตอบก่อนจะคว้าช้อนมาตักกินเอง ฉันกินได้ 3 คำก็วางช้อนลง แล้วนั่งมองแขกแปลกหน้าที่ฉันเองยังไม่รู้จักเดินไปมา…

ฮัลวอลเอื้อมมือมากุมมือฉัน แล้วยิ้มเล็กๆ ให้

“...เธอยังมีฉันอยู่อีกคนนะ ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเอง”

ฉันน้ำตาไหลอีกรอบ ก่อนจะยิ้มขอบคุณฮัลวอล ฉันฮึบขึ้นสู้ เช็ดน้ำตาตัวเองแล้วกลับไปทักทายแขกที่เหลือ

“ดายอน…”

เสียงเล็กๆ ของเพื่อนสาวคนสนิทฉันดังขึ้น ตอนแรกที่ฉันหยุดร้องไห้แล้ว พอเห็นหน้าเพื่อนน้ำตาฉันก็พลั่งพลูออกมาอย่างกับก็อกแตก

“ฮือออออ โบรา”

“ฉันขอโทษที่มาช้านะ…”

โบรานั่งกอดฉันแน่น และขอโทษไปด้วย เธอพึ่งบินกลับมาจากต่างประเทศเนื่องจากไปดูงาน ลงเครื่องปุ๊ปก็ดิ่งมาหาฉันที

ใครจะไปโกรธเพื่อนได้ยะ

“ฮึก ไม่เป็๲ไร… ขอบใจที่มานะ”

ฉันนั่งกอดคอร้องไห้กับโบราอยู่นานพอสมควร จนหนุ่มๆ ทั้งสอง (ฮัลวอลกับแฟนโบรา) ต้องมาจับเราแยกออกจากกัน 

หลังจากนั้นโบราก็ขอตัวกลับไปพักผ่อน ฉันไปส่งเพื่อนเสร็จก็กลับมานั่งมองรูปแม่ที่เดิม โดยมีฮัลวอลเดินตามต้อยๆ ตลอดเวลา จนจบพิธีงานของแม่