ข้านี่แหละคือจอมมาร

ภายในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยนักเรียนกำลังตั้งใจเรียนกันอยู่ คุณครูสอนหนังสืออย่างจริงจัง บนกระดานดำมีสูตรสมการตัวเลข ภาษาที่ใครหลายๆคนที่ไม่อาจจะเข้าใจมัน

ภาษาที่แม้แต่จอมมารยังต้องปวดหัว

บนต้นไม้ใหญ่ข้างๆห้องเรียนบนชั้นสาม ยูจินฮาในตอนนี้กำลังนั่งมองดูการสอนและการเรียนของเด็กนักเรียนชั้นมัธยมต้นอยู่

“นี่มัน…เหมือนกับการเรียนของพวกนักปราชญ์ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เราก็ยังรู้สึกรังเกียจมัน”

ยูจินฮาจะไม่เข้าเรียน เขาจะหยุดไปโรงเรียน วิชาพวกนี้มันไม่จำเป็๲สำหรับเขา

ยูจินฮาหลังจากที่เห็นการเรียนการสอนแล้ว เขาก็หันไปสนใจเด็กสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่หน้าห้อง เธอนั้นตั้งใจเรียนเป็๲อย่างมาก

เด็กสาวมีหน้าตาที่เรียบร้อย เธอนั้นมีผมสีดำยาวสลวย ร่างกายของเธอนั้นเรียวบางไม่อ้วนและไม่ผอมได้สัดส่วน เธออยู่ในชุดนักเรียนสีขาวให้ความรู้สึกที่บริสุทธ์

“นั่นนะหรือน้องสาวของเรา โตไปต้องเป็๲สาวงามแน่ๆ”

ยูจินฮารู้สึกพึงพอใจ เขามองดูลีโซอา เขาคิดว่าคงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอแน่ๆ ก็เธอนั้นดูเป็๲เด็กดีแบบนี้ ทว่ามันแตกต่างจากที่เขาคิด ที่ด้านหลังของเธอมีเด็กชายคนหนึ่งกำลังทำอะไรบางอย่างที่ยูจินฮาไม่เข้าใจ

เขานั้นนำกระดาษมาบี้ด้วยน้ำในฝาที่เขาแอบไว้ใต้โต๊ะก่อนที่จะนำมันขึ้นมาบรรจุใส่หลอดอะไรบางอย่างก่อนที่จะเป่ามันใส่ลีโซอา

กระดาษที่เปื้อนน้ำนั้นพุ่งใส่คอของลีโซอาทำให้เธอนั้นสะดุ้ง ทว่าแม้ว่าเขาจะทำแบบนั้นกับเธอ เธอก็ไม่โต้แย้งหรือพูดอะไร เธอยังคงตั้งใจเรียน ที่ด้านหลังนอกจากเด็กชายแล้วยังมีเด็กสาวที่หัวเราะเธอ

ยูจินฮาที่เห็นแบบนั้นได้แต่ถอนหายใจออกมา เขาไม่คิดว่าเด็กดีอย่างลีโซอาจะถูกแกล้งแบบนี้ แม้แต่ยูจินฮาก็ด้วย

“ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน คนดีมักจะถูกรังแก”

ยูจินฮาหึมออกมา ถ้าคิดว่าเขาจะปล่อยให้น้องสาวของเขาถูกแกล้งละก็ คิดผิดแล้ว เขาในเมื่อได้รับร่างนี้มา เขาก็จะทำหน้าที่ที่เ๽้าของร่างนี้ทิ้งไว้ให้กับเขา

สิ่งที่เขาต้องทำก็คือล้างแค้นและดูแลน้องสาวของเขา

ยูจินฮาหยิบอะไรบางอย่างมาจากต้นไม้ สิ่งที่เขาหยิบมานั้นก็คือกระรอก เขาทำการสะกดจิตมันก่อนที่จะปล่อยมันไป กระรอกน้อยวิ่งลงจากต้นไม้ก่อนที่จะปีนขึ้นอาคารเรียนไป เป้าหมายของมันก็คือคนที่รักแกน้องสาวของเขา

ลีโซอาในตอนนี้ได้แต่อดทน ทั้งหมดก็เพื่อพี่ชายของเธอ หากเธอมีปัญหากับพวกที่แกล้งเธอละก็ พี่ชายของเธอจะต้องลำบากเพราะเธออีกแน่ๆ

เธอมีแค่พี่ชายของเธอคนเดียวเท่านั้น ทุกคนทิ้งเธอไปหมดยกเว้นพี่ชายของเธอ เธอยอมที่จะอยู่แบบนี้ดีกว่าที่จะทำให้พี่ชายของเธอลำบาก

ลีโซอากำไปที่ปากกาที่เธอถืออยู่แน่ๆ วันนี้ก็เหมือนกับวันอื่นๆ เธอทนได้

“พี่จินฮา”

ลีโซอานึกถึงยูจินฮา ต่อให้เธอนั้นจะทำตัวเข้มแข็งมากเท่าไหร่ เธอก็ยังคงเป็๲แค่เด็กอายุสิบสองเท่านั้น

และทันทีที่เธอคิดถึงพี่จินฮาของเธอนั้น เธอก็ได้ยินเสียงร้องออกมาจากทางด้านหลัง เธอหันหลังกลับไปมอง คนที่รังแกเธอนั้นกำลังถูกกระรอกก่อกวนอยู่ กระรอกนั้นกัดไปที่ปากของเขาและไม่ยอมปล่อย

ปากของเขาที่ถูกกระรอกกัดจะต้องบวมแน่ๆ เขาที่โดนกระรอกกัดจะต้องไม่สามารถทำในสิ่งที่เขาทำกับเธอได้อีก

กระรอกหลังจากที่กัดคนที่รังแกเธอแล้ว มันก็๠๱ะโ๪๪หนีออกไปจากภายในห้อง มันวิ่งเร็วมากๆไม่มีใครสามารถจับมันได้นอกจากอาจารย์

คนที่โดนกระรอกกัดถูกส่งตัวไปห้องพยาบาลหลังจากนั้น เธอในตอนนี้สามารถเรียนต่อไปได้อย่างไม่มีปัญหา

ยูจินฮาที่มองดูทุกสิ่งเกิดขึ้นอยู่ รู้สึกพึงพอใจแล้วเขาก็ลงไปจากต้นไม้ ตามที่เขารู้ว่าลีโซอายังต้องเรียนหนังสืออีกสองชั่วโมง เขาค่อยกลับมารับเธอหลังจากนั้น

ยูจินฮาหลังจากที่ลงมาจากต้นไม้แล้วเขาก็ออกไปนอกโรงเรียน เขา๻้๵๹๠า๱จะหาข้อมูลเพิ่มเกี่ยวกับยุคสมัยนี้

เวลาบ่ายสามโมง เสียงกริ่งของโรงเรียนดังขึ้น นี่เป็๲เสียงสัญญาณที่ทุกคนนั้นรอคอย ลีโซอาก็เหมือนกัน เธอนั้นถึงจะชอบเรียนหนังสือแต่เธอชอบที่จะใช้เวลากับพี่ชายของเธอมากกว่า

ลีโซอาเก็บอุปกรณ์การเรียนของเธอก่อนที่จะรีบเดินออกจากห้องและมุ่งหน้าไปยังจุดที่เธอนัดกับพี่ชายของเธอเอาไว้ ระหว่างทาง เธอรู้สึกแปลกใจที่มีกระรอกมาเกาะที่ไหล่ของเธอ

“กระรอกน้อย!”

ลีโซอามองไปที่กระรอกที่ทำตัวน่ารักบนไหล่ของเธอ กระรอกน้อยตัวนี้คือกระรอกน้อยตัวเดียวกันกับที่ช่วยเธอเอาไว้

เธอในตอนนี้แรกรู้สึกกลัวว่ากระรอกน้อยนั้นจะกัดเธอหรือเปล่า ทว่าพอมันอ้อนเธอนั้น ความกลัวที่เธอมีอยู่ก็หายไป กระรอกน้อยแค่อยากจะมาเล่นกับเธอเท่านั้นเอง เธออยากจะได้สัตว์เลี้ยงมานานแล้ว ทว่าเธอต้องหักห้ามใจเอาไว้ เพราะที่บ้านนั้นไม่เหมาะกับการเลี้ยงสัตว์

เธอว่าจะเล่นกับกระรอกน้อยสักพักหนึ่งก่อนที่จะปล่อยมันไป เธอยืนเล่นกับมันจนเธอไม่ทันได้สังเกตว่ามีคนเดินเข้ามาหาเธอ

เขามองดูเธอเล่นกับกระรอกน้อยด้วยความสนใจ

“ฮิๆ น่ารักจังเลย”

กระรอกน้อยที่กำลังเล่นกับลีโซอาอยู่ เมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาใกล้เธอนั้น มันก็ตั้งท่าต่อสู้ ทว่าเมื่อเห็นว่าเป็๲ใครที่เดินเข้ามา มันก็เกิดหวาดกลัวขึ้นมาก่อนที่จะหนีจากมือของลีโซอาเข้าไปในเสื้อของเธอ

“เอ๋ น้องกระรอกเป็๲อะไรไปนะ”

ลีโซอาเองก็รู้สึกได้ว่ามีใครมายืนอยู่ใกล้ๆเธอ เธอรีบหันไปหาคนที่มายืนอยู่ใกล้ๆเธอ

“พี่จินฮา!”

ลีโซอายิ้มออกมาอย่างสดใส ยูจินฮาในตอนนี้กำลับมาจากการผจญภัยจากโลกภายนอกแล้ว เขาในตอนนี้มีความรู้ที่เต็มเปี่ยม ยุคสมัยนี้ทำอะไรเขาไม่ได้แล้ว ฮ่าๆ

“พี่มารับแล้วโซอา กลับบ้านกันเถอะ…”

ยูจินฮาเปิดตาออกกว้าง จริงด้วย บ้านของเขาอยู่ที่ไหน…