ความเร่าร้อนแห่งไฟพิศวาสผ่านไปได้ไม่นานหลังจาก ‘เสร็จกิจ’ ชายหนุ่มเดินกลับเข้าห้องตัวเองเงียบๆปล่อยให้หญิงสาวนั่งตัวเปลือยเปล่าอยู่กลางห้องทำงานที่กลายสภาพเหมือนผ่านสนามรบมาหมาดๆ เธอคงต้องทำความสะอาดใหม่อีกรอบ
ดวงตากลมโตเหม่อลอยมองไปยังภาพหญิงสาวสวยตรงหน้าหลังจากกลับมาได้สติ หลุดออกจากโลกราคะคำพูดเสียดแทงหัวใจก่อนหน้านี้ได้วนกลับเข้ามาโจมตีอีกครั้งความหนาวเหน็บทั้งจากทางกายและหัวใจเข้ามาจู่โจมร่างบางจนต้องยกแขนขึ้นมากอดตัวเอง น้ำตาอุ่นร้อนรินไหลอย่างห้ามไม่อยู่ความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวกลับเข้ามาเยี่ยมเยือนอีกครั้ง เฮ้อ!เธอจะอยู่กับความเหงาแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน ตลอดชีวิตเลยหรือเปล่า?
นึกย้อนกลับไปใน่ชีวิตที่ผ่านมาใช่ว่าไอรินจะไม่เคยเผชิญกับคำพูดทำร้ายจิตใจแบบนี้มาก่อน เธอเคยโดนพูดจาเหน็บแนมดูถูกสารพัด หรือแม้กระทั่งใส่ร้ายก็มี ทั้งจากเหล่าญาติที่ไม่ต่างจากฝูงแร้งฝูงกาและบุคคลอื่นๆ ในสังคมที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทุกครั้งไอรินจะยิ้มแย้มรับเสมอไม่ค่อยเก็บมาใส่ใจให้เสียสุขภาพจิตอีกทั้งยังทำให้เธอกลายเป็คนเข้มแข็งขึ้นเสียด้วยซ้ำ
แต่ทว่าคำพูดที่ออกมาจากปากเขาชายหนุ่มผู้ซึ่งเคยจูงมือเธอเดินออกมาพบกับแสงสว่างอย่างไซออนกลับสร้างความเ็ปให้อย่างมหาศาล ยากที่จะลืมเลือนได้
ที่ของเธอคืออยู่กับเขา...?คำพูดของไซออนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร? แต่สิ่งที่ชัดแจ้งในใจคือเธอไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายเื่ของคนอื่น...โดยเฉพาะผู้หญิงในรูปคนนั้นไอรินจำภาพดวงตาแข็งกร้าวของเขาได้ดี มันเ็ปหัวใจเหลือเกินเขาเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอั้แ่เมื่อไหร่กัน?
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารระหว่างคนทั้งสองมีแต่ความเงียบงันใบหน้าชายหนุ่มยังคงเรียบนิ่งเสมอต้นเสมอปลาย เขานั่งทานอาหารตามปกติแตกต่างกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม ดวงตากลมโตดูวอกแวกไปมามือเล็กตักอาหารเข้าปากอย่างไม่เป็ธรรมชาติ อยู่ดีๆ ไอรินกลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาเธอต้องระมัดระวังทุกกิริยาท่าทาง กลัวว่าจะไปทำให้เขาไม่พอใจดูเหมือนว่ากำแพงล่องหนรอบๆ ตัวเขา กำลังหนาตัวขึ้นเรื่อยๆจนเธอต้องขยับตัวห่างออกไปทุกทีความเจ็บแปลบและโหวงเหวงในใจเข้ามาโจมตีไอรินไม่หยุด
“ผมจะไปอยู่ทะเลเหนือสามสัปดาห์”เสียงทุ้มพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ จนร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย
“ทะเลเหนือเหรอคะ?”ตอนนี้เธอกำลังประมวลผลคำพูดเขาอยู่
“ไปทำงาน”
“...อ๋อแล้ว...คุณจะออกเดินทางวันไหนคะ?”
“พรุ่งนี้” คำตอบสั้นๆแต่ทำให้ไอรินที่กำลังก้มหน้าอยู่ต้องเงยขึ้นมาสบตาเขาทันที พรุ่งนี้เลยเหรอ?!
“แล้ว...เอ่อ” แล้วเธอล่ะ?ไอรินคิดอยู่ในใจ แต่ดูเหมือนเขาจะเดาความคิดเธอได้
“เธอก็ดูแลบ้านให้ฉันจนกว่าตำรวจจะติดต่อกลับมา” ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทางสบายๆพลางเก็บถ้วยจานที่กินเสร็จแล้วของตัวเองไปวางไว้ที่อ่างล้าง
“ขอบคุณนะคะ”เธอนึกว่าจะโดนไล่ตะเพิดออกจากบ้านไปแล้วเสียอีก ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ยังเป็คนมีน้ำใจเสมอ เพราะอย่างนี้สินะที่ทำให้เธอ...ยังรู้สึกดีต่อเขาแม้จะพึ่งผ่านเหตุการณ์เมื่อวานไปแล้วก็ตาม
“อิ่มหรือยัง?”ร่างสูงยืมก้มลงมาสบตารางเล็กที่นั่งเก้าอี้อยู่ไม่ไกลคำถามของเขาพาให้หญิงสาวมึนงงไปชั่วขณะ
“เอ่อ อิ่มแล้วค่ะ”คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อย มือเล็กวางแก้วน้ำที่เหลือเพียงค่อนแก้วลงแล้วนำไปวางไว้ในอ่างที่มีของชายหนุ่มวางไว้อยู่ก่อนแล้ว
ตอนนี้ไอรินได้แต่ยืนมองชายหนุ่มตรงหน้าดวงตากลมโตวูบไหว เอียงคอเล็กน้อยเต็มไปด้วยความสงสัย ทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลยหญิงสาวไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยว่าตอนนี้แววตาสีฟ้าคู่นั้นกำลังวาวเป็ประกายเพลิงเร่าร้อนและลุกโหมอย่างรุนแรงจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าไม่วางตาริมฝีปากหนายกยิ้มเล็กน้อย
“พรุ่งนี้ฉันจะไม่อยู่แล้วรู้ใช่ไหมว่าวันนี้ต้องทำอะไร”น้ำเสียงทุ้มแต่เจือปนไปด้วยความแหบแห้งหิวกระหายของเขาทำให้ไอรินแหงนเงยหน้ามองชายหนุ่มทันทีแล้วก็ได้พบกับดวงตาวาวโรจน์คู่นั้นเข้าเต็มๆ หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวขึ้นมาทันใด
แน่นอนว่าเธอรู้จักความหมายของแววตาคู่นั้นเป็อย่างดีชายหนุ่มกำลังปลุกไฟแห่งสิเน่หาในกายสาวให้โหมกระพือขึ้นเรื่อยๆความเร่าร้อนเข้ามาโจมตีร่างเล็กรุนแรงขึ้นเธอยอมทำตามคำเรียกร้องของร่างกายตัวเองแต่โดยดี
มือเรียวเล็กยกขึ้นมาลูบไล้แผงอกหนาผ่านอาภรณ์อย่างแ่เบาและยั่วยวนก่อนจะรวบชายเสื้อถอดออกจากร่างหนาเผยให้เห็นมัดกล้ามเรียงตัวกันสวยงามและน่าเกรงขาม ลิ้นเล็กตามไปไล้เลียทั่วแผงอกแวะหยอกเอินยอดอกแกร่งจนชูชันสั่นระริก เสียงพ่นลมหายใจหนักออกมาจากร่างแกร่งเป็พักๆตามจังหวะเรียวลิ้นเล็กร่างสูงยืนนิ่งมั่นคงจ้องมองการกระทำแสนยั่วเย้าของหญิงสาวตรงหน้าแววตาสีฟ้าคู่นั้นดูลึกล้ำยากหยั่งถึงเขาเลือกที่จะปล่อยให้เธอได้ทำตามใจตัวเองเสียก่อน
ภาพตอนนี้คือร่างบางกำลังคุกเข่าต่อหน้ากายแกร่งในห้องครัวลิ้นเล็กเลียวนหัวป้านหยักแดงของท่อนเอ็นแกร่งสลับดูดดึงเต็บสูบจนร่างกำยำสะดุ้งตอบ หญิงสาวยิ่งได้ใจ ค่อยๆเล่นจากหัวหยักบานส่วนปลายไล่ลงมาจนถึงพวง์ทั้งสองปากบางอ้าอมดูดกลืนสลับกันสองข้างก่อนจะลากลิ้นไล้ขึ้นกลับมาหาหัวป้านแดงที่ตอนนี้มีน้ำใสยืดซึมออกมาไม่ขาดสายลิ้นเล็กไล้วนปลายป้านอีกรอบก่อนจะอ้าอมค่อยๆกลืนกินท่อนเอ็นตามความยาวลึกลงเรื่อยๆพร้อมขยับคอเข้าออกเป็จังหวะจนร่างแกร่งต้องคำรามด้วยความกระสันซ่าน
“อืมม~ ใช่~”มือหนาลูบไล้เรือนผมที่ขยับไปมาตามจังหวะอย่างแ่เบาศีรษะเล็กขยับเร่งจังหวะเร็วยิ่งขึ้นเรื่อยๆโพรงปากเล็กอุ่นชื้นสร้างความเสียวซ่านให้ร่างแกร่งจนเขาหมดความอดทนก่อนที่จะได้ะเิพล่างออกมา มือหนารีบช้อนอุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนโต๊ะอาหารจับแยกขาเรียวแล้วสอดประสานความแข็งแกร่งเข้าไปในรูคับแน่นฉ่ำแฉะนั้นอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
สวบ! พลั่ก! พลั่ก!ชายหญิงขยับสะโพกเข้าออกสอดประสานแก่นกายเนื้อกันอย่างเป็จังหวะรัวเร็วสลับเนิบช้าก่อนจะส่งเร่งจังหวะสุดท้ายรัวเร็วเสียงครวญครางประสานของทั้งสองเมื่อถึงฝั่งพร้อมๆ กันสายธารอุ่นร้อนฉีดพุ่งเข้าไปในกายสาวปริมาณมากทะลักออกสู่ภายนอกจนไหลยืดลงบนพื้นโต๊ะร่างสาวกระตุกด้วยความกระสันเสียว
ทั้งสองต่างก็รู้กันดีว่านี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น วันนี้เส้นทางแห่งพิศวาสยังอีกยาวไกลลิ้นแกร่งก้มลงดูดกลืนเม็ดบัวสีแดงสดที่กำลังชูชันสลับกันสองข้างพร้อมกับฝากรอยสีกุหลาบเป็ที่ระลึกส่วนท่อนเนื้อที่อยู่ในกายสาวเริ่มกระตุกแข็งขึ้นมาอีกรอบพร้อมใช้น้ำหวานในโพรงดอกไม้เองก็เริ่มไหลหล่อลื่นขึ้นมาอีกครั้งจนร่างแกร่งรู้สึกได้
“หึ ร้อนเร็วเหมือนกันนี่”ใบหน้าหล่อเหลายิ้มร้าย เธอเองแท้จริงก็เร่าร้อนไม่ต่างกันพวกเขาช่างเหมาะสมกันเหลือเกินร่างกำยำอุ้มให้ขาเรียวทั้งสองพาดเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้โดยที่ใจกลางร่างยังคนสอดประสานกันอยู่ ชายหนุ่มเดินไปพร้อมขยับสะโพกขึ้นลงเสียงเล็กครางอย่างรัญจวนใจท่านี้ทำให้ท่อนเอ็นแกร่งััข้างในได้ลึกซึ้งกว่าเดิม เรียกได้ว่าแทบทุกอณู
เขาอุ้มแตงพาเธอขึ้นบันไดไปโดยที่ไม่ยอมปล่อยให้โพรงดอกไม้หลุดห่างแม้แต่วินาทีเดียวเสียงกายเนื้อกระทบเข้าหากันตลอดทางอย่างเย้ายวนยิ่งกระตุ้นเร้าอารมณ์กำหนัดได้เป็อย่างดี
ทั้งสองมาหยุดอยู่บนชั้นดาดฟ้าที่ตอนนี้อยู่ใน่บ่ายคล้อยเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดวงตะวันเริ่มโอนเอนเตรียมลับขอบฟ้า อากาศกำลังดีมีลมพัดเอื่อยๆ คอยลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างเปลือยเปล่าของพวกเขาไอรินเริ่มหันซ้ายแลขวามองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง พยายามดึงสติกลับมาแต่ท่อนเอ็นหนาแกร่งยังคงขยับเข้าออกคอยก่อกวนสมาธิอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
“คะ คุณ ตรงนี้จะดีเหรอคะ?”
“เดี๋ยวก็รู้”
27K
