The X-GHOST ทีมล่าสนธยา ๒๕๒๐

    (6) สนามทดลองของโลก

            EP6 : สนามทดลองของโลก


            กลางดึก

            ฝนหยุดตก

            แต่ป่ากลับเงียบผิดปกติ

            เงียบจนเหมือนกำลังกลั้นหายใจ

            ทีม X-Ghost เคลื่อนตัวขึ้นสันเขา

            ไฟฉายถูกปิด

            ใช้เพียงแสงเรืองบาง ๆ จากอุปกรณ์ของไอริช

            คเชนทร์เดินนำ

            ไพรวัลย์ปิดท้าย

            สองคนไม่คุยกัน แต่จังหวะก้าวแทบจะตรงกันโดยไม่รู้ตัว

            “แปลกไหม”

            ไอริชกระซิบ

            “๻ั้๹แ๻่ขึ้นเขามา

            ไม่มีแมลง ไม่มีนก”

            ไพรวัลย์พยักหน้า

            “สัตว์มันหนีก่อนคนเสมอ”

            คเชนทร์เสริม

            “หรือไม่ก็ถูกเก็บไปหมดแล้ว”

            ไม่มีใครหัวเราะ


            สิ่งปลูกสร้างที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้


            แนวไม้เปิดออก

            เผยให้เห็นลานหินกว้าง

            ตรงกลางคือ โครงสร้างโลหะทรงโดม

            พื้นผิวเรียบเกินกว่าจะเป็๞ของโลกปี 2520

            สายไฟ

            ท่อ

            และเครื่องกำเนิดพลังงาน

            ถูกต่อเข้ากับเครื่องมือแบบบ้าน ๆ ของมนุษย์

            “ลูกผสมอีกแล้ว”

            ไอริชพึมพำ

            “เทคโนโลยีต่างดาว

            กับงานช่างไทย”

            มนัสมองตาค้าง

            “งบประมาณระดับนี้

            ไม่ใช่ชาวบ้านแน่ครับ”

            ไพรวัลย์ยิ้มเย็น

            “ใช่

            นี่มันของคนที่คิดไกลกว่าชาวบ้าน

            แต่รักตัวเองมากกว่าโลก”


            รายชื่อที่ไม่อยากได้ยิน


            ดร.พรทิพย์เปิดแฟ้ม

            ในนั้นคือรายชื่อ

            บริษัทบังหน้า

            มูลนิธิ

            และชื่อบุคคล

            “กลุ่มนี้เรียกตัวเองว่า ‘อนาคตสยาม’”

            เธอพูดช้า ๆ

            “นักธุรกิจ ข้าราชการ นักวิชาการ

            พวกเขาเชื่อว่า

            ถ้าโลกต้องถูกยึด

            ก็ขอเป็๲ฝ่ายได้ส่วนแบ่ง”

            คเชนทร์กำหมัด

            “โลกฉันก็มีแบบนี้

            ทุกโลกมี”

            ไอริชถอนหายใจ

            “ต่างกันแค่ว่าโลกนี้

            พวกเขาไม่รู้ว่ากำลังเล่นกับอะไร”

            เสียงคำรามต่ำดังมาจากด้านในโดม

            ไม่ใช่เสียงเดียว

            แต่หลายเสียง

            ซ้อนกัน

            นุชทรุดฮวบ

            มือกุมอก

            “มันไม่ใช่ภาพเดียวแล้ว…”

            เธอพูดเสียงสั่น

            “หนูเห็นหลายเส้นทาง

            บางทาง…

            พวกเราไม่ครบ”

            ความเงียบถาโถมทันที


            ความขัดแย้ง


            “เราต้องถอย”

            ดร.พรทิพย์ตัดสินใจ

            “ข้อมูลพอแล้ว

            กำลังเราไม่พอ”

            คเชนทร์หันขวับ

            “ถ้าถอยตอนนี้

            พวกมันจะย้ายฐาน

            แล้วเราจะไม่รู้ว่ากองทัพมันใหญ่แค่ไหน”

            ไพรวัลย์เสริม

            “เขาพูดถูก

            ของแบบนี้

            ถ้าเห็นแล้วไม่จัดการ

            มันจะกลับมาใหญ่กว่าเดิม”

            ดร.พรทิพย์มองทั้งสอง

            “ฉันไม่สั่งให้เสี่ยงชีวิตโดยไม่จำเป็๲”

            คเชนทร์พูดเสียงแข็ง

            “โลกฉัน

            ถ้าไม่เสี่ยง

            คนตายเป็๲ล้าน”

            ไพรวัลย์หันไปมองเขา

            สายตานิ่ง

            “แต่โลกนี้

            คนตายเพราะความใจร้อน

            มากพอแล้ว”

            ทั้งสองจ้องกัน

            บรรยากาศตึงจนไอริชต้องแทรก

            “โอเค พอ ๆ

            ถ้าจะเถียง

            ขอให้รอดกลับไปเถียงที่ฐาน

            ตอนนี้มีอะไรบางอย่างกำลังออกมา”


            การเปิดกรง


            เสียงโลหะเสียดสีกันดัง ครืน

            ประตูโดมค่อย ๆ เปิด

            กลิ่นคาวเ๧ื๪๨ผสมกลิ่นสารเคมีพุ่งออกมา

            เงาร่างสูงใหญ่หลายร่างก้าวออกมา

            ไม่เหมือนกันสักตัว

            บางตัวมีเขา

            บางตัวมีขน

            บางตัวยังมีเศษเสื้อผ้ามนุษย์ติดอยู่

            “นี่ไม่ใช่การทดลอง”

            คเชนทร์พูดเบา ๆ

            “นี่คือสายการผลิต”

            ไพรวัลย์ขึ้นลำปืน

            “งั้นก็ต้องหยุดมันตรงโรงงาน”

            นุชเงยหน้าขึ้น

            น้ำตาไหลเงียบ ๆ

            “หนูเห็นอีกภาพ…”

            เธอกระซิบ

            “ถ้าพวกเรายิง

            บางอย่างจะตื่น”

            “อะไร”

            ไอริชถาม

            เด็กสาวส่ายหน้า

            “หนูไม่รู้

            แต่…

            มันไม่ใช่มนุษย์

            และไม่ใช่สัตว์”

            เงาร่างหนึ่งก้าวออกมามากกว่าตัวอื่น

            สูงเกือบสองเมตร

            ๵ิ๭๮๞ั๫เหมือนโลหะชีวภาพ

            ดวงตาไม่มีม่านตา

            เสียงมันดังขึ้นในหัวทุกคน

            ไม่ใช่ผ่านหู


            “สนามทดลองพร้อมแล้ว

            ขอขอบคุณความร่วมมือจากโลก 1”


            มนัสทรุดลง

            “มะ…มันพูดในหัวผม…”

            คเชนทร์ยกปืน

            เสียงเขานิ่ง แต่หนัก

            “เปลี่ยนแผน

            ไม่ถอยแล้ว”

            ไพรวัลย์ยิ้ม

            รอยยิ้มของนายพรานที่รู้ว่า

            คืนนี้ต้องลุยให้สุด

            “งั้นก็เอาให้รู้กันไป”

            เขาพูด

            “ว่าโลกนี้

            ไม่ใช่ของใครมาทดลองเล่น”

            ทีม X-Ghost ขยับเข้าประจำตำแหน่ง

            ปืน

            คาถา

            เทคโนโลยี

            และความเชื่อ

            ทั้งหมดถูกยกขึ้นพร้อมกัน

            ลมบนยอดเขาพัดแรง

            ราวกับโลกกำลังจับตาดู


            *โปรดติดตามตอนต่อไป*

            Next EP7 : เมื่อของที่ไม่ควรตื่น…ลืมตา