ตอนที่ 29 รักร้าย ยัยรุ่นน้อง
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังนัวเนียพลวันกันอยู่บนเตียงใหญ่จนไม่สามารถแยกออกว่าใครเป็นใครเพราะพวกเธอเล่นเอาผ้าห่มมาคลุมบดบังสายตาของพวกเราทุกคนในห้องนี้ไปหมด แต่ก็สามารถคาดเดาได้ไม่อยาก จากเสียงครางของอีกคนที่ดังอืออึงอยู่ภายใต้ผ้าห่มนี้
ว่าเหตุการณ์ภายใต้ผ้าห่มจะเป็นเช่นไร พวกเขาคงนัวเนียกันอย่างเมามัว การกระทำของมิกกี้กับสาวรุ่นน้อง ที่คลอเคลียกัน ถึงแม้จะมีผ้าห่มมาบดบัง แต่ก็มิได้เล็ดลอดสายตาเฉียบคมของ ส้มหวานไปได้ ถ้ามองจากข้างนอกร่างกายของพวกเขาก็ปรากฏชัดเจนเห็นเป็นร่องตามรอยของผ้าห่มที่ถูกคลุมไว้ ถึงแม้จะมีผ้าห่มมาบัง การกระทำของคนข้างในผ้าห่มกับน้ำเสียงที่เล็ดลอดออกมา ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่ และในที่สุดก็มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นมาแทรก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังต่อเนื่อง คนที่ยืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องตอนนี้ ยังเป็นใครคนอื่นไม่ได้ นอกจากรุ่นพี่ แอมมี่ ที่มิกกี้เองพึ่งส่งพิกัดที่อยู่ไปให้เธอและตัวเขาเองก็เป็นคนเชิญชวนเธอมาร่วมปาตี้เล็กๆ อีกด้วย เสียงดังที่เกิดจากการเคาะประตูของคนข้างนอก เป็นเหมือนเสียงนาฬิกาปลุกของมิกกี้ ทันทีที่เสียงดังขึ้น มิกกี้รีบผลักสาวรุ่นน้องที่เธอนอนทับบนตัวเขา เธอมีอาการสั่นๆ อ่อนระทวย จึงโดนเขาผลักได้โดยง่าย ร่างกายของเธอเปรียบเสมือนเด็กหญิงที่กำลังวิ่งมาราธอนแล้วหมดเรี่ยวแรง ไร้พลังต้านทานแรงอีกคนที่มีเยอะกว่า ในขณะที่ตัวเองไม่มีแม้กระทั่งแรงจะขัดขืน
ทันทีที่ร่างเด็กหญิงรุ่นน้องเธอโดนอีกคนผลักออกยังไร้ความปราณี เธอก็นอนกองอยู่ข้างๆ ตัวของมิกกี้ ตอนนี้ร่างกายของมิกกี้จึงเป็นอิสระ เขารีบดีดตัวเองออกจากฟูกนอน แล้วเรียวขาเล็กๆ ก็ก้าวสาววิ่งไปที่หน้าประตู ด้วยอาการหอบจับ เขามีความรู้สึกว่าคนที่เขารอ คนที่เขาต้องการจริงๆ มาถึงแล้ว ส่วนรุ่นน้องที่มาก่อนหน้านี้ ถึงแม้เขาเองก็พึ่งแลกจูบกันไปกับสาวรุ่นน้อง และอาจจะมีเผลอไผลดูด เลีย เล้าโลม พวกเธอไปบ้าง แต่พวกเธอทั้งสามคน ก็ไม่ใช่ตัวจริง ที่เขาต้องการอยากจะชวน พวกเธอเป็นเหมือนของเล่นมาคั่นเวลาก็เท่านั้นเอง พอหมดประโยชน์จะเรียกใช้งาน ก็แค่ขับไสไล่สงพวกเธอออกไป เพราะของจริงเขามาแล้ว เขามายืนรออยู่หน้าประตูห้องแล้ว จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่มิกกี้จะให้ความสนใจกับพวกเธออีกต่อไป
ใบหน้าทะเล้นยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย แม้นใครได้มาเห็นหรืออาจจะแค่เผลอมอง ก็ทำให้คนที่มอง หลงละลาย หวั่นไหว เคลิ้มไปกับความน่ารัก ความสดใส ของมิกกี้ที่เฉิดฉายชัดเจนแบบไม่เหมือนใคร
มิกกี้รู้สึกดีอกดีใจเป็นอย่างมาก เขาจดจ่อมองบานประตูเพียงไม่นาน และก็ไม่รอช้าอีกต่อไป มือเรียวเล็กๆ ของมิกกี้ก็เอื้อมไปบิดลูกบิดที่ประตู ทำให้ประตูถูกเปิดออกมา และเผยให้เห็นคนที่มายืนเคาะประตูห้องเมื่อกี้
“จ๊ะเอ๋” ทันทีที่บานประตูห้องถูกเปิดออก น้ำเสียงน่ารักๆ ของคนขี้เล่น ก็ไม่วายรอช้า ที่จะทักทายเธอก่อน และตบท้ายด้วยรอยยิ้มกระชากใจสาวๆ ของมิกกี้ที่ทำเป็นประจำ
“เล่นอะไรมิกกี้ เล่นเป็นเด็กไปได้”
รุ่นพี่แอมมี่ แม้เธอเองเพียงได้เห็นใบหน้าของมิกกี้ บวกกับที่เขาแสดงท่าทีทะเล้นๆ น่ารักๆ แบบนี้ ยิ่งเพิ่มต่อมความหลงใหลในเด็กสาวขี้เล่นคนนี้เพิ่มขึ้นอีก ถึงแม้น้ำเสียงของเธอจะดูขัดกับความรู้สึกจริงๆ ของเธอเองก็ตาม แต่เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่ารอยยิ้มแบบนั้น มันได้เข้ามาทำลายกำแพงหนาทึบ ของเธอไปแล้ว
เหมือนก้อนอิฐที่ครั้งก่อนหน้านั้นมันถูกตั้งวางเรียงต่อกัน จนในที่สุดมันก็ค่อยๆ ยาวขึ้น ยาวขึ้นเรื่อยๆ พอมารู้ตัวอีกทีก้อนอิฐที่ถูกเรียงต่อกันก็หนาทึบเป็นชั้นกำแพงไปเสียแล้ว ชั้นกำแพงนี้ที่ผ่านมามันคอยปิดกั้นทุกอย่างในชีวิตของเธอมาโดยตลอด แม้มีหลายสิ่งหลายอย่างพยายามจะเข้ามาหาเธอ แต่สิ่งเหล่านั้นก็กลับถูกกีดกั้นโดยกำแพงนี้และเข้ามาไม่ถึงโลกของเธอ โลกที่เคยหว่าเว้ โลกที่โดดเดี่ยว เดียวดาย ไร้เพื่อนฝูง ไร้ญาติพี่น้อง
แต่พอเธอได้มารู้จักกับเด็กหญิงรุ่นน้องอย่างมิกกี้ และทุกครั้งที่เธอเห็นมิกกี้ครั้งแรก เธอเองก็ยังรู้สึกเฉยๆ และไม่ชอบขี้หน้าเด็กคนนี้ด้วยซ้ำ แต่พอได้มีโอกาสได้มาพูด ได้คุยกันกับสาวรุ่นน้องคนนี้ เธอเองกลับรู้สึกมีความสุข และมันก็เป็นแบบนี้เกือบจะทุกครั้ง มิกกี้เป็นเหมือนแสง สี แสง ที่ตัวเธอเองขาดหายไปนานแล้ว มิกกี้ได้เข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปนั้น และมิกกี้ได้เข้ามาในโลกของเธอไปแล้ว เขาโลดเเล่นไปมา พลอยทำให้เธอเองดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
“รอนานไหมพี่แอม?”
“ไม่นานเท่าไหร่”
“เข้ามาข้างในก่อนพี่ มีหลายคน เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จัก”
“อืม...” แอมมี่ตอบสั้นๆ
แล้วแอมมี่ก็ก้าวเท้าเข้ามาในห้องๆ หนึ่งที่เขาถูกเชิญมาร่วมปาตี้เล็กๆ นี้
มิกกี้ผายมือแนะนำคนที่อยู่ในปาตี้นี้แบบกันเองเพราะปาตี้นี้ไม่ได้มีคนเยอะมากมายอะไร และที่สำคัญรุ่นพี่เองก็คงจะรู้จักพวกเราทุกคนดีหมดแล้ว ก็คงมีแต่รุ่นน้อง 3 คน ที่เธออาจจะยังไม่รู้จักก็เท่านั้นเอง
“นี้รุ่นน้องที่โรงเรียน ส่วนนั้นคนนี้คงไม่ต้องแนะนำหรอกมั่ง พี่คงรู้จักมันดี ยัยส้มหวาน นะ....”
ส้มหวานยิ้มทักทายรุ่นพี่อย่างเป็นมิตรและขณะที่เธอเองก็หันไปยิ้มตอบกลับส้มหวานเช่นกัน
ปาตี้เล็กๆ ในห้องนี้จะสนุกแค่ไหน
และจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง ติดตามได้ในตอนต่อไปเลยนะจ๋า
เราจะอยู่ด้วยกันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้
รู้สึกยังไง
ได้โปรด...........................บอกไรท์ที
35
