So Bad....รักร้ายของนายสารเลว
Chapter.............................11
เพื่อนของเขาแต่ละคนนี่มีแต่คนรวยๆ แถมยังหล่อทุกคนอีกต่างหาก ฉันนั่งรถมากับป๊ะป๋าของปุยนุ่น หลังจากที่ปุยนุ่นหลับแล้ว ฉันก้มมองดูสภาพตัวเองแล้วก็ไม่อยากลงจากรถเลย ฉันไม่มีหรอกนะเสื้อผ้าสวยๆเครื่องสำอางดีๆ เพราะฉันคิดว่าของพวกนี้มันไม่จำเป็อีกทั้งยังสิ้นเปลือง สู้เอาเงินไปซื้อของกินซื้อนมให้ปุยนุ่นยังดีกว่าซะอีก
"ทำไมต้องพาอุ่นมามาด้วยหล่ะคะ" ความจริงเขามาคนเดียวก็ได้ งานแบบนี้มาคนเดียวเขาน่าจะสะดวกมากกว่า
"อยากพามาด้วย มีอะไรมั้ย" ก็ไม่มีอะไรก็แค่อยากรู้เฉยๆ แต่ไม่คิดว่าคำตอบที่ได้มันจะออกมาเป็แบบนี้ ออกอาการมากก็ไม่ได้เดี๋ยวจะโดนปล่อยทิ้งไว้ที่นี่
....................................................
"ไงวะไอ้เสือพาใครมาด้วยวะ"
"เสือกอะไรด้วยวะ " ไอ้เอเดนหน้าจ๋อยไปในทันที มันคงเห็นผมเดินมากับน้ำอุ่นหล่ะสิ
"อุ่นขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"
"ให้ไปด้วยมั้ย"
"ไม่เป็ไรค่ะ"
"ห้องน้ำอยู่ฝั่งนู้น" ที่จริงก็ไม่อยากให้เดินไปคนเดียว แต่ผมก็ไม่อยากจะไปเซ้าซี้อะไรเธอมาก แค่บังคับให้เธอมาด้วยนี่ก็มากพอแล้ว
"มิกิคะ ทำไมไม่บอกมิลล์เลยว่าจะมา "
"ไอ้คิมมันชวนหน่ะ" ผมตอบออกไปเพียงสั้นๆเพราะไม่อยากจะพูดอะไรมาก เมื่อไหร่ยัยนั่นจะมาวะ
"ให้มิลล์นั่งด้วยนะคะ คืนนี้จะไปต่อที่ไหนรึป่าว มิลล์ว่างนะคะ วันนั้น ยังติดใจไม่หายเลย" ฝ่ามือเล็กลูบหน้าขาของผมไปมา ผมต้องพยายามข่มอารมณ์เอาไว้ ความ้าของผมมันก็เหมือผู้ชายทั่วๆไป แต่มันไม่ใช่วันนี้
"วันนี้ฉันไม่ว่าง "
"น้องมิลล์วันนี้ไม่รู้หรอว่ามันพาเมียมาด้วย ฮ่าๆๆ"
"จริงหรอคะ เอเดน "
"ถามมันดูสิ"
"มิกิยังไงคะ" ผมอยากจะถอนหายใจซักสองล้านรอบ น่าเบื่อทั้งคู่ทั้งไอ้เพื่อนเวรเอเดน และก็ผู้หญิงน่ารำคาญอย่างยัยนี่ สายตาของผมสอดส่ายหาน้ำอุ่น นี่มันก็นานแล้วทำไมป่านนี้เธอยังไม่มาซักที
"มิกิ !!"
"อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน ฉันจะมากับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ! " ผมลุกหนีจากตรงนั้นทันที ชักเริ่มอารมณ์ไม่ดีซะแล้ว ผมเดินไปหาไอ้คิมแล้วบอกมันว่าขอตัวกลับก่อน มันก็อดที่จะแซวผมไม่ได้
..........................................
"น้ำอุ่น!" อยากจะเข้าไปกระชากซะให้ตัวลอย มัวแต่มาทำหน้าตาระรื่นคุยอยู่กับผู้ชายอยู่นี่เอง ทีอยู่กับผมทำหน้าเหมือนกับจะตาย ไอ้หมอนี่มันเป็ใครกัน
"คะ เอ่อ พอดีอุ่นเจอรุ่นพี่ที่รู้จักหน่ะค่ะ" ผมมองไอ้หมอนั่นออก สายตาของมันไม่ได้คิดกับน้ำอุ่นแค่พี่น้องอย่างแน่นอน
"ฉันจะกลับแล้ว"
"น้ำอุ่นพักอยู่ไหนหรอเดี๋ยวพี่ไปส่งให้ก็ได้ " สาระแน ยังมีหน้าจะขอไปส่งน้ำอุ่น
"เอ่อ"
"น้ำอุ่น ลูกรอ เร็วๆ ฉันจะไปรอที่รถ" หงุดหงิดกับไอ้หน้าหม้อนี่ชิบ ทำเป็จะไปส่งฝันไปเถอะ
"น้ำอุ่นมีลูกั้แ่เมื่อไหร่ ทำไมพี่ไม่รู้เลย "
"ทีนี้ก็เลิกยุ่งกับเมียชาวบ้านเขาได้แล้ว น้ำอุ่น! กลับบ้านเร็วๆ" ผมเดินเข้าไปดึงแขนยัยแม่ตัวแสบไปที่รถทันที ขืนอยู่นานมีหวังผมต้องสติหลุดกับไอ้บ้านี่แน่นอน
"ทำไมพูดแบบนั้นหล่ะคะ "
"ยังไง อ่อ กลัวมันรู้รึยังไงว่ามีลูกแล้ว " ตอนนี้ผมอยากจะจับยัยนี่ฉีกเป็ชิ้นๆซะจริงๆ ทำไมผมต้องโมโหขนาดนี้ด้วย
"อุ่นว่าเรากลับบ้านดีกว่าค่ะ "
"คุยให้รู้เื่ก่อนสิ " เธอนิ่วหน้าเพราะคงเจ็บที่ผมเพิ่มแรงบีบที่ต้นแขนของเธอ
"ไม่คุย คุยกันไปก็ไม่รู้เื่ ถ้าคุณมิกิไม่กลับอุ่นกลับเองก็ได้ค่ะ"
"อย่าอวดดี"
"อุ่นเจ็บ ปล่อย"
..................................
ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรผิดทำไมเขาถึงไม่มีเหตุผลเอาซะเลย แรงบีบที่ต้นแขนมันค่อยๆเพิ่มขึ้นจนตอนนี้ฉันเจ็บไปหมดแล้ว ฉันพยายามสะบัดแขนออกแต่มันก็ไม่ได้ผล ใครมันจะไปสู้แรงผู้ชายแบบเขาได้
"ขึ้นรถจะกลับมั้ย" ฉันเดินขึ้นรถอย่างว่าง่ายเพราะไม่อยากโต้เถียงกับคนอย่างเขา ไม่ใช่สิเขาไม่เคยฟังอะไรเลยต่างหากหล่ะ
ตลอดทางเราสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลย เขาก็เงียบส่วนฉันก็ไม่อยากจะพูดอะรไออกมาอยู่แล้ว คิดถึงปุยนุ่นจังเลย วันนี้ฉันได้เห็นแล้วว่าปุยนุ่นมีความสุขมากแค่ไหนเมื่อได้อยู่กับคุณย่า สิ่งที่ปุยนุ่นไม่เคยมีไม่เคยได้ัั ฉันสับสนเหลือเกินว่าทุกอย่างที่เขาทำให้ฉันกับลูกเขา้าอะไร ..รักหรือว่า แค่สงสาร
"จะไปไหน" เมื่อลงจากรถฉันก็รีบเดินตรงดิ่งเข้าบ้านทันที ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะนอนที่ไหน แต่คนอย่างฉันนอนได้ทุกที่อยู่แล้ว
"น้ำอุ่น "
"คะ " คงต้องหยุดใช่มั้ย
"จะไปไหน"
"ไปนอนกับลูกค่ะ" ฉันตอบกลับไปแบบนั้น เพราะไม่รู้ว่าจะตอบไปว่าอะไร ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าปุยนุ่นอยู่ห้องคุณย่า
"ป่านนี้คุณแม่คงหลับแล้ว อย่าไปกวนท่านเลย "
".............."
"ปุยนุ่นอยู่กับท่านไม่ต้องเป็ห่วง ดึกมากแล้วจะไปนอนได้รึยัง"
..........................................
ผมยอมรับว่าผมโมโหเธอมาก ไม่ต่างจากไอ้หน้าหม้อนั่น คืนนี้เธอคงต้องนอนห้องเดียวกับผม ไม่สิ ผมตั้งใจไว้แล้วว่ายังไงคืนนี้เธอก็ต้องนอนกับผม
"ไปอาบน้ำ" เธอเดินเข้าห้องอย่างว่าง่าย สักพักเธอก็เดินออกมาพร้อมกับแต่งตัวโคตรมิชิด ชุดนอนอะไรวะ เกิดมาเพิ่งเคยเห็น ถุงเท้า กางเกงขายาว เสื้อแขนยาวคอเต่าปิดซะมิดจนถึงคอ ไม่อึดอัดแย่เลยหรอวะนั่น จะว่าไปมันก็น่าขำเหมือนกันจะกลัวอะไรขนาดนั้น ผมคิดว่าเสื้อที่เธอใส่ไม่ใช่แค่ตัวเดียวแน่ๆ ผมเลยแกล้งไม่เปิดแอร์ดูสิจะอยู่ได้นานสักแค่ไหน จากนั้นผมก็เดินเข้าห้องน้ำผมใช้เวลาอยู่ในห้องนานนับชั่วโมงเพื่อแกล้งยัยนั่นโดยเฉพาะ แต่เมื่ออกมา ก็เป็ไปตามคาด เธอถอดเสื้อออกจนหมด สี่ตัว แม่เ้า ใส่ไปได้ยังไงกัน ร่างเล็กนอนขดตัวอยู่ข้างๆเตียง คงเป็เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วเธอก็เลยหลับไปก่อน
"อื้ออ " ผมอุ้มร่างเล็กขึ้นมานอนบนเตียง จัดท่าทางให้เธอนอนหลับสบาย คงจะหลับไม่รู้เื่จริงๆผมสังเกตเห็นรอยแดงช้ำที่ต้นแขนของเธอ มันเป็ฝีมือของผมเอง เพราะความโมโหของผมแท้ๆ เลยทำให้เธอต้องเจ็บตัวแบบนี้
ผมหยิบกล่องยาออกมา ควานหาหลอดยาแก้ฟกช้ำ ผิวขาวๆเป็รอยแดงช้ำ ผมเริ่มรู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องเจ็บ ถึงแม้ว่ามันจะแค่นิดเดียว ผมบีบยาใส่นิ้วแล้วค่อยๆเกลี่ยบริเวณที่บวมแดง ต่อไปนี้ผมคงจะต้องมีเหตุผลมากกว่านี้
เมื่อทายาให้เธอเสร็จ ผมก็ล้มตัวลงนอนข้างๆเธอ อดไม่ได้ที่จะดึงร่างคนตัวเล็กเข้ามากอด ครั้งแรกที่ผมกอดเธอ กลิ่นตัวหอมๆมันทำให้ผมผ่อนคลาย มันทำให้รู้สึกว่า อยากกอดแบบนี้ทุกวัน
"ฝันดีนะ แม่อุ่นของป๊า" ผมกระซิบที่ข้างหูของเธอก่อนที่จะหลับตาลง แล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
...........................................
11K
