ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

กลิ่นเหม็นคาวปลาอันแรงกล้านี้ไม่ต่างอะไรกับกลิ่นที่ติดตัวจางเฉียง ผีจมน้ำ

        ผมรู้ทันทีว่า จางเฉียงตามมาถึงที่นี่แล้ว แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือเขามาได้เร็วขนาดนี้

        เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากนอกประตูห้องน้ำ

        “ตึก...ตึก...ตึก...” เสียงแ๵่๭เบาเหมือนกับมาจากอีกห้องหนึ่ง

        ผมจ้องไปที่ประตูห้องน้ำด้วยความระแวงจนหัวใจเต้นรัว

        แต่ไม่นานเสียงฝีเท้านั้นก็เดินผ่านประตูเราไป มุ่งหน้าไปทางห้องนั่งเล่น

        ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ บรรยากาศในห้องก็กลับมาสงบเงียบอีกครั้ง

        ในห้องน้ำมีเพียงเสียงลมหายใจของผมกับลุงอวี๋เท่านั้น แต่กลิ่นเหม็นคาวปลาในอากาศยังคงชัดเจน

        นั่นแปลว่า จางเฉียง ผีจมน้ำยังอยู่!

        ผ่านไปประมาณสิบนาที เสียง “แกร๊กๆ” ดังขึ้นในความมืด จากนั้นก็มีเปลวไฟเล็กๆลุกวาบขึ้นในห้องน้ำที่มืดสนิท

        ผมเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าลุงอวี๋กำลังจุดบุหรี่

        เปลวไฟสีแดงส่องให้เห็นใบหน้าของลุงอวี๋ชัดเจนขึ้นเล็กน้อยสีหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก

        เขาพิงหลังกับประตูห้องน้ำ คิ้วขมวดแน่น

        ลุงอวี๋สูบเข้าไปคำใหญ่ก่อนที่เปลวไฟจะดับลง

        ในความมืดมิด การมีแสงสว่างเล็กๆ แบบนี้ช่วยลดความน่ากลัวลงได้เล็กน้อย

        ลุงอวี๋พูดขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่แ๵่๭ลง “เสี่ยวเจียงเอาสักมวนไหม จะได้ใจเย็นขึ้นหน่อย”

        ในสถานการณ์กดดันแบบนี้ ผมไม่ปฏิเสธ รีบพยักหน้าตอบรับ “เอาครับ”

        ลุงอวี๋คลำหาบุหรี่ในความมืด แล้วยื่นส่งมาให้ผม

        ผมจุดไฟแช็ก “แกร๊กๆ” และจุดบุหรี่ขึ้นก่อนจะสูบเข้าไปเฮือกใหญ่

        ถึงแม้ผมไม่ใช่คนที่ชอบสูบบุหรี่ ปกติแค่สองมวนก็เริ่มเวียนหัวแล้วแต่ในสถานการณ์กดดันนี้ ควันบุหรี่กลับทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย

        ผมกับลุงอวี๋นั่งลงกับพื้นในความมืด สูบบุหรี่ท่ามกลางความเงียบงัน...

        ด้วยแสงสลัวจากปลายบุหรี่ พวกเราสามารถมองเห็นเงาร่างของกันและกัน

        ลุงอวี๋พ่นควันออกมาช้าๆ ก่อนพูดกับผมด้วยเสียงเบา “ไอ้เวรนั่นคงยืนเฝ้าพวกเราอยู่หน้าประตูแน่ๆ ตราบใดที่มันไม่เข้ามา พวกเราก็อย่าออกไปรอจนถึงเช้า ทุกอย่างจะปลอดภัยเอง”

        พูดจบ ลุงอวี๋ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู

        เหลือเวลาอีกห้าชั่วโมงกว่าจะถึงเช้า

        เขาใช้โทรศัพท์ส่องไปรอบๆ ห้องน้ำ

        ภายในห้องน้ำค่อนข้างโล่ง นอกจากฝักบัว อ่างล้างหน้า กระจก ชั้นวางของและโถส้วม ก็ไม่มีอะไรอีก

        แต่สิ่งที่สะดุดตาคือประตูห้องน้ำที่เราเข้ามานั้นมีสัญลักษณ์ยันต์ที่ถูกวาดขึ้นด้วยเ๧ื๪๨สด

        ผมเหลือบมองไปที่นิ้วมือของลุงอวี๋ที่ยังคงมีเ๣ื๵๪ไหลซึมออกมา

        น่าจะเป็๞เขาที่กัดนิ้วตัวเองเพื่อใช้เ๧ื๪๨วาดยันต์นี้ไว้หลังจากที่เราเข้ามาในห้องน้ำ

        ผมเห็นภาพนั้นอยู่ตรงหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป...

        ผมพ่นควันออกมาเบาๆ แล้วตอบลุงอวี๋ด้วยเสียง “อืม”

        แต่ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าแ๶่๥เบาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        “ตึก...ตึก...ตึก...”

        และครั้งนี้ เสียงนั้นกำลังใกล้เข้ามาหาเรา

        เสียงเบาราวกับกระดาษที่ร่วงลงพื้นหากไม่ใช่เพราะเราอยู่ในห้องที่เงียบสงัดและปิดมิดชิด คงแทบไม่ได้ยินเลย

        เมื่อได้ยินเสียงนั้น ทั้งผมและลุงอวี๋ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที

        ลุงอวี๋รีบปิดไฟจากโทรศัพท์ และหันไปมองที่ประตูห้องน้ำ

        เสียงฝีเท้าหยุดลงหลังจากเดินมาได้ไม่กี่ก้าวเหมือนหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ

        ผมรู้สึกได้ถึงกระแสลมเย็นที่พัดเข้ามาจากรอยแยกของประตูความเย็นนั้นเหมือนจะแทงทะลุเข้าไปถึงกระดูก

        ทันใดนั้น เสียงไอเบาๆ สองครั้งดังขึ้น

        “แค็ก...แค็ก...”

        เสียงนั้นไม่ดัง แต่ชัดเจนมาก และมาจากหน้าประตูโดยตรง

        เห็นได้ชัดว่ามีใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น

        ทั้งผมและลุงอวี๋ต่างจ้องไปที่ประตูห้องน้ำด้วยความระแวดระวัง เรากลั้นหายใจไม่กล้าพูดหรือขยับตัว

        หลังจากความเงียบที่กดดันอยู่ไม่กี่วินาที เสียงนั้นก็ถูกทำลายลง

        เสียงแหบพร่าของหญิงชราดังขึ้นจากหน้าประตูอย่างไม่ทันตั้งตัวว่า

        “บ้านฉันไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่!”

        ได้ยินประโยคนั้น ผมกับลุงอวี๋ต่างก้มลงมองบุหรี่ในมือพร้อมกัน

        ลุงอวี๋รีบโบกมือให้ผม ส่งสายตาให้รีบดับบุหรี่

        ผมไม่รอช้า จัดการดับบุหรี่ทันที

        หลังจากที่บุหรี่ดับลง เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        “ตึก...ตึก...ตึก...”

        แต่ไม่นานนักเสียงนั้นก็เงียบหายไป

        ห้องกลับมาสงัดอีกครั้ง

        ลุงอวี๋เอาหูแนบประตูฟังอยู่สักพัก ก่อนจะพูดกับผมว่า “เสี่ยวเจียงไม่มีอะไรแล้ว นายงีบสักหน่อยเถอะ”

        ผมยิ้มขมๆ พลางตอบด้วยเสียงเบา “ลุงอวี๋ ผมนอนไม่หลับหรอกครับ”

        ในสภาพที่ตึงเครียดแบบนี้ ไหนจะอยู่ในห้องอาถรรพ์ที่มืดสนิทและปิดทึบจะให้หลับลงได้ยังไง

        ลุงอวี๋ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดว่า “ก็ได้ งั้นพวกเราก็อดทนจนถึงเช้ากันเถอะ”

        ลุงอวี๋ตอบกลับมาเพียงคำเดียว จากนั้นก็เงียบไป ไม่ได้พูดอะไรกับผมอีก

        เราสองคนนั่งพิงกำแพงอยู่บนพื้น สูดกลิ่นเหม็นคาวที่รุนแรงจนชวนเวียนหัว

        เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าและอึดอัด

        ผมนึกว่าเราจะสามารถผ่านคืนนี้ไปได้โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        แต่แล้วเวลาประมาณตีสาม เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        “ตึก...ตึก...ตึก...”

        เสียงนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนหยุดลงที่หน้าประตูห้องน้ำ

        จากนั้นเสียงแหบพร่าของหญิงชราก็ดังขึ้นอีกครั้งว่า “เข้าห้องน้ำนานจริงนะข้างนอกยังมีคนรอพวกเธออยู่!”

        คำพูดที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำเอาผมกับลุงอวี๋ตื่นตัวจนเส้นประสาทตึงไปทั้งร่าง

        ผมไม่กล้าพูดอะไร แต่ลุงอวี๋กลับตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบว่า “คุณป้าครับวันนี้ท้องเสีย นั่งนานหน่อย”

        หลังจากลุงอวี๋พูดจบ ทุกอย่างด้านนอกก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

        ผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที เสียงฝีเท้าก็ค่อยๆ เดินห่างออกไป

        ในขณะเดียวกันเสียงหญิงชราเอ่ยพึมพำดังแ๵่๭ๆ ตามมาว่า “ผู้ชายตั้งสองคนเข้าไปเข้าห้องน้ำด้วยกันแล้วยังอยู่นานขนาดนี้ ไม่อายกันบ้างหรือไง”

        เสียงเบามากจนผมฟังได้ไม่ชัดเจน แต่ดูเหมือนว่าพวกเราจะรอดไปได้ในครั้งนี้

        แต่เพียงหนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงฝีเท้า“ตึก...ตึก...ตึก” ก็กลับมาอีกครั้ง...

        จากนั้นเสียงหญิงชราแหบพร่าก็ดังขึ้นอีกครั้งจากหน้าห้องน้ำ พูดกับเราว่า “คนส่งอาหารฉันถามหน่อย อาหารฉันอยู่ไหน”

        อาหาร? ผมกับลุงอวี๋ไม่มีอะไรที่เรียกว่าอาหารติดตัวมาเลย

        การมาที่นี่ก็เพื่อหลบภัย ใช้ห้องอาถรรพ์นี้หลบหนีจากการตามติดของจางเฉียง

        ลุงอวี๋นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ “คุณป้าครับรอให้ผมเสร็จธุระในห้องน้ำก่อน เดี๋ยวจะเอาให้ครับ”

        หญิงชราตอบกลับมาสั้นๆ ว่า “อ้อ” ก่อนจะเดินห่างออกไป

        เห็นได้ชัดว่าลุงอวี๋แค่โกหกเพื่อให้หญิงชราข้างนอกสงบลง

        แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เราไม่มีทางเลือกอื่น เพราะหากโดนไล่ออกไป ผมกับลุงอวี๋ก็คงไม่มีที่ให้ซ่อนอีก

        พวกเรานั่งอดทนอยู่ในห้องน้ำต่อไปอย่างอึดอัดเวลาผ่านไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง

        จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าบ้าน

        “ก๊อก...ก๊อกๆๆ...ตึง...ตึงๆๆๆ...”

        เสียงเคาะประตูดังเป็๲จังหวะอย่างต่อเนื่อง และมันดังขึ้นถึงสี่รอบ...

        นึกย้อนไปถึงสิ่งที่คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านเคยบอกไว้

        การเคาะประตูมีความหมายแฝงอยู่เสมอ ‘คนเคาะสามครั้งผีเคาะสี่ครั้ง’

        เสียงเคาะนี้ ฟังดูเหมือนจะไม่ใช่คนเป็๞และมีความเป็๞ไปได้สูงว่าเป็๞จางเฉียง ผีจมน้ำ ที่ทนรอไม่ไหวและ๻้๪๫๷า๹เข้ามาเอง

        ผมคิดในใจแบบนั้น

        จู่ๆ เสียงฝีเท้าของหญิงชราดังขึ้นอีกครั้ง และหยุดอยู่หน้าประตูห้องน้ำ

        จากนั้นเสียงแหบพร่าของเธอก็ดังขึ้นว่า“เพื่อนของพวกเธอเกือบพังประตูฉันอยู่แล้วออกไปซะ ฉันไม่๻้๵๹๠า๱อาหารของพวกเธออีกแล้ว”

        แต่เราจะกล้าออกไปได้อย่างไร

        ผมกัดฟันไม่พูดอะไร ขณะที่ลุงอวี๋ตอบกลับไปว่า “ไม่รู้จักครับ คุณป้าพวกเราท้องเสีย ขออยู่อีกสักพัก ออกไปเดี๋ยวจะเอาอาหารให้”

        ลุงอวี๋ยังคงพยายามหาข้อแก้ตัวเพื่อยืดเวลาไปเรื่อยๆ กระนั้นก็ดูเหมือนว่าแม้แต่ผีก็ยังหลงเชื่อ

        แต่ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        “ตึง...ตึงๆๆๆ...”

        เสียงนี้ไม่ได้ทำให้แค่หญิงชรารำคาญ แม้แต่ผมกับลุงอวี๋ในห้องน้ำก็รู้สึกกดดันและหัวเสีย

        หญิงชราแค่นเสียงในลำคอเบาๆ ด้วยความหงุดหงิด ก่อนพูดขึ้นว่า “เคาะๆๆ น่ารำคาญ!คนส่งอาหาร โยนผ้าขาวมาให้ฉันผ่านช่องว่างใต้ประตู ฉันจะออกไปจัดการมันเอง!”