บทที่ 9
ต้นยางใหญ่กลางป่าทึบ ลำต้นสูงร่วมยี่สิบเมตร แผ่กิ่งใบปกคลุมไปทั่วบริเวณสิบห้าเมตร บนกิ่งใหญ่ที่อยู่สูงขึ้นไป ทรงกลดนอนหายใจเบาๆ เขาอยู่ในสภาพที่อ่อนเพลียมาก ถูกบังคับไล่ล่ามาร่วมแปดชั่วโมงแล้ว ฉิวเฉียดว่าจะโดนจับตัวแต่เขาก็อาศัยความว่องไวรอดมาได้ทุกครั้ง
เหลือแค่สี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว เขาต้องเร่งออกจากป่าผืนนี้ก่อนสว่าง เพื่อป้องกันเหตุการณ์ที่อาจยืดเยื้อหรือบานปลาย เขาเพ่งมองไกลออกไป ระยะสามร้อยเมตร มองเห็นกลุ่มทหารรับจ้างเดินมุ่งหน้ามาทางนี้ เสียงพูดคุยภาษาต่างประเทศที่ฟังไม่เข้าใจดังเป็ระยะๆ แม้สภาพตอนนี้จะมืดมิดเพียงใด ก็ไม่เป็อุปสรรคต่อทรงกลดแม้สักนิด ั้แ่ไมโครจั๊มพ์เข้าสู่หัวของเขา มันได้กลมกลืนเป็เซลเดียวกับสมอง ทำให้ความสามารถที่เหนือกว่ามนุษย์ของเขาเด่นชัดขึ้น เขาสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนในระยะสามไมล์ ไม่เกี่ยงว่าจะเป็กลางวันหรือกลางคืนและได้ยินเสียงในที่ห่างใกลออกไปถึงห้าไมล์ เช่นนั้น ทุกสิ่งที่อยู่ในรัศมีสามไมล์ ไม่อาจรอดพ้นสายตาและการได้ยินของทรงกลดไปได้ ในเวลานี้ สิ่งที่เป็ปัญหาเพียงเื่เดียวคือ ภาษาของพวกมัน
ทรงกลดเป็คนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ แม้จะเผื่อทางหนีไว้สำหรับตัวเองแล้ว เขาก็ยัง้าทราบจุดประสงค์การมาของศัตรู จึงยังลังเลที่จะจากไปในทันที ทรงกลดวนเวียนจัดการเหล่าทหารรับจ้างคนแล้วคนเล่า เขาเพ่งสายตาอ่านความคิดของฝ่ายตรงข้าม แต่หลายๆคนที่ถูกจัดการมีข้อมูลเพียงเล็กน้อย อาจเพราะพวกมันโดนปิดกั้นเื่ราวของตนเอง หน่วยงานใดกันที่มีความสามารถเช่นนี้ หากจับหัวหน้าพวกมันมาได้สักคน อาจได้ข้อมูลที่เขา้า
สายตาทรงกลดจับจ้องอยู่ที่ชายคนหนึ่ง ในระยะร้อยแปดสิบเมตร ชายคนนั้นแต่งตัวในชุดเดินป่า ผิดแปลกจากคนอื่นๆ มันชี้มือชี้ไม้ะโเสียงโหวกเหวกท่าทางน่าจะเป็หัวหน้าของกลุ่ม เท้าไวเท่าความคิด แค่อึดใจเดียว เงาร่างเขาหายไปจากกิ่งยางใหญ่
5.30น. เฮลิคอปเตอร์ยังคงบินวนเวียน นักบินถูกสั่งให้ทำงานในโหมดเอกซเรย์พื้นที่ เป็ชั่วโมงสุดท้ายก่อนสิ้นสุดภารกิจนี้ ภาพเบื้องล่างเป็คลื่นความร้อนของฝูงสัตว์วิ่งแตกตื่น ด้วยโหมดโซนิคออนกราวน์ ที่ ฮ. ได้เปิดใช้ในตอนนี้ สิ่งมีชีวิตเบื้องล่างต่างได้รับผลกระทบ หลายตัวร้องครวญครางเจ็บแสบแก้วหู หลายตัวบ้าคลั่งขาดความควบคุม คลื่นความถี่เสียงนี้มีผลต่อสิ่งมีชีวิตเกินจะรับได้
ฝ่ายกองกำลังทหารรับจ้างทุกคนมีหูฟังขนาดใหญ่ครอบปกป้องหูของตนเองจึงไม่ได้รับผลกระทบจากคลื่นเสียง ทุกคนเร่งเดินไปข้างหน้า กระจายตัวรูปวงรี ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆเล็ดลอดสายตาพวกมันไปได้ เหล่าสัตว์นานาชนิดถูกไล่ต้อนไปข้างหน้า สุดชายป่าอีกไม่เกินสองไมล์ จะเป็หน้าผากว้างและหุบเหวลึก เบื้องล่างเป็ทะเลสาบใหญ่
ทรงกลดใช้ความคิด ช่างชั่วร้ายนัก พวกมันคิดจะต้อนสัตว์ทั้งหมดผลักลงเหวเลยเหรอ แบบนี้ยอมไม่ได้
เพื่อป้องกันชีวิตสัตว์ทั้งหมด ทรงกลดจำเป็ต้องเผยตัวตน เขาปรากฏตัวยืนนิ่งระหว่างต้นไม้ใหญ่กับพื้นหญ้าสูงเทียมเอว มองดูลึกลับ น่าเกรงขามอย่างยิ่ง กลุ่มทหารรับจ้างตรงหน้าหลายคนถึงกับผงะ เงาร่างเบื้องหน้าห่างจากพวกมันแค่ห้าสิบเมตรเท่านั้น
“เจอตัวแล้ว” ปัง ปัง ปัง บูม พรืดดดด! ไม่ต้องมีคำสั่งใดๆอาวุธปืนนานาชนิดระดมยิงใส่ บ้างขว้างปาะเิมือ เสียงปืนกลออโต้ พรืดดด อย่างเมามันส์ ปลอกะุกระเด็นปลิวว่อนนับพันๆปลอก หมอก ควัน กลิ่นดินปืนอบอวลไปทั่ว ภาพเบื้องหน้า แหลกยับทั้งต้นไม้น้อยใหญ่ด้วยแรงะเิและะุปืน ปรากฏเป็ควันหนาทึบบดบังทัศนียภาพ
จังหวะที่เสียงปืนนัดแรกดังขึ้น ทรงกลดก็พุ่งวาบออกทางซ้ายแล้วดิ่งตรงเข้าหาชายคนหนึ่ง เป้าหมายของเขาคือหัวหน้าโจนั่นเอง กว่าจะรู้ตัวร่างก็ปลิวไปด้านหลังรู้สึกเหมือนโดนใครกระชากคอเสื้อหิ้วไป สติเริ่มลางเลือน หัวหน้าโจสูดกลิ่นยาสลบเข้าไปเต็มๆ
สิ้นเสียงปืนกลุ่มทหารรับจ้างยืนนิ่งในความมืดทุกสิ่งช่างเงียบกริบเหมือนว่าเวลาได้หยุดลง แม้แต่เสียงเอะอะโวยวายของหัวหน้าโจก็เงียบหายไป มีเพียงเสียงหายใจหอบเหนื่อยของเหล่าทหารเท่านั้นที่มีอยู่ แสงไฟจากขบวนส่องไปมาวูบวาบ เมื่อกลุ่มควันจางลงภาพเบื้องหน้า ต้นไม้ใหญ่ฉีกขาดโค่นลง หญ้าที่สูงท่วมเอวหายวับไปจากบริเวณนั้น ไม่มีซากของสิ่งมีชีวิตใดๆปรากฏ
“หัวหน้าโจหายไปครับท่าน” เสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ เดิมทีหัวหน้าโจจะมีบุคลิกที่เป็คนหัวร้อน ชอบเอะอะโวยวาย ไม่แปลกที่เมื่อเขาหายไปจะสังเกตเห็นได้ง่าย
“ไม่เป็รัย พวกเราทุกคนมีเครื่องติดตามตัว สั่งวิหคเหิน สแกนหาด่วน” ปีเตอร์แววตาสมใจ ยิ้มที่มุมปาก
หน้าผาสุดเขตหัวหน้าโจถูกทรงกลดจับตัวมา เขานอนพิงหินก้อนนึงใกล้หน้าผาหินแผ่นใหญ่ ในสภาพสูญสิ้นสติ ตาปรือ ปากสั่น ทรงกลดจ้องตาเพ่งมองลักษณะคล้ายการสะกดจิต
ภาพเหตุการณ์มากมายปรากฏเป็ฉากๆ
ภาพบน ฮ.ลำเลียง หัวหน้าโจะโโหวกเหวกสั่งการลูกน้อง ทุกคนแต่งกายชุดพรางทหาร
ภาพทองคำแท่งกองเรียงรายเป็ระเบียบสูงท่วมหัวในโกดังแห่งหนึ่ง
ภาพการวาดวงสวิงในสนามกอล์ฟและพูดคุยกับชายแปลกหน้า
ภาพสำนักงานแห่งหนึ่งบนตึกสูงมองทะลุผนังกระจกออกไปภายนอกเต็มไปด้วยตึกสูงมากมาย
และภาพนี้ ชายหน้าตาดีวัยห้าสิบปี แต่งกายภูมิฐาน ท่าทางคล่องแคล่ว เอาจริงเอาจัง พูดคุยหันหน้ามา ด้านข้างมีชายแต่งตัวดีในชุดสูทสีดำสองคน ขนาบ ซ้าย ขวา
“พ่อ” ทรงกลดถึงกับตะลึงยืนนิ่งตัวชาไร้ความรู้สึก พ่อหรือนี่ เขาเห็นพ่อ คนที่ตามหามานาน
เสียงเฮลิคอปเตอร์บินผ่านหัว ประสานกับเสียง ซี่ ที่ใกล้เข้ามาหัวหน้าโจแตกตื่น ตะลึง บ่งบอกถึงความกลัวสุดขีด ในขณะที่ทรงกลดยืนนิ่งไร้ความรู้สึก และทันใดนั้น
ตูมมมมม! เสียงะเิดังกึกก้อง คลื่นไร้สภาพยกร่างเขาลอยขึ้นความรู้สึกเหมือนลมพายุหอบใหญ่ คลื่นความร้อนััแผ่นหลังทั้งแสบ ทั้งร้อน และแล้วสติก็ดับวูบไป ร่างของทรงกลดลอยละลิ่ว ตกลงไปยังเหวลึก กระแทกผิวน้ำเบื้องล่างแตกกระจาย ค่อยๆจมหายไปในผืนทะเลสาบอันเย็นยะเยียบ
06.00น. ท้องฟ้าเริ่มสว่าง บนหน้าผากว้าง เต็มไปด้วยหน่วยทหารรับจ้าง พื้นแผ่นหินถูกแรงะเิกัดเป็แอ่งกระทะกว้างประมาณห้าเมตร มีกองไฟกระจายไปทั่วเป็หย่อมๆ ฮ.สองลำ บินวนเวียนไปมา ปีเตอร์เดินสำรวจรอบบริเวณ ลูกน้องหลายคนชะเง้อมองหน้าผา จ้องลงไปในเหวลึกเบื้องล่าง
“สูงขนาดนี้คงไม่รอดครับท่าน” ลูกน้องคนหนึ่งกล่าวรายงาน
“อืม บันทึกภาพ เก็บหลักฐานทั้งหมด ได้เวลาปิดจ๊อบ เคลียพื้นที่บริเวณนี้ เตรียมเคลื่อนพลกลับฐาน” ทุกคนเร่งรีบไต่เชือกขึ้น ฮ.สามลำ กลางลานหินเบื้องล่างมีกองซากศพทหารรับจ้างสุมทับสูงท่วมหัว นับคร่าวๆ ไม่น่าจะต่ำกว่าสามสิบคน
เมื่อขึ้น ฮ. กันหมดแล้ว ฮ. ลำหนึ่งได้ยิงมิซายส์ใส่ซากกองศพเบื้องล่าง เกิดเป็ไฟดวงมหึมาลุกท่วมเผาไหม้ซากศพ ใช้เวลาไม่นาน ทุกสิ่งที่เป็เชื้อไฟล้วนถูกเผาไหม้ไปจนหมดสิ้น ฮ.ทั้งหมดจึงบินจากไป
ริมทะเลสาบด้านหนึ่ง จุดที่ลำธารสายหนึ่งไหลมา เต๊นท์สนาม เตาไฟทันสมัยรุ่นล่าสุด เนื้อย่าง ควันจางๆส่งกลิ่นหอมลอยไปทั่ว กองไฟที่ให้ความอบอุ่น บนพื้นหินกรวดขนาดกว้าง ผ้าผืนใหญ่วางเต็มไปด้วยผักนานาชนิด ปลาสดตัวใหญ่สองตัววางอยู่ แสงแดดอ่อนๆ บรรยากาศเช้านี้ เหมาะอย่างยิ่งที่จะปิคนิค ดื่มด่ำ ชื่นชมธรรมชาติ
สาวน้อยนางหนึ่งนั่งบนหินก้อนใหญ่ริมลำธารแกว่งเท้าสบายใจ สายตาเธอมองไปยังขุนเขาใหญ่น้อยหลังทะเลสาบเบื้องหน้า ดวงตาแวววาวชวนฝัน เธอคือสาวน้อย กะปุก นั่นเอง ทุกๆเช้าในวันหยุด เธอจะมาปิคนิคที่นี่เป็ประจำพร้อมกับแม่บ้านและสาวใช้อีกสองถึงสามคน
“คุณหนู อาหารพร้อมแล้วค่ะ” เสียงแม่บ้านร่างท้วมวัยสามสิบห้าปีดังขึ้นทำลายความเงียบ
“จ๊ะ ขอหนูนั่งอีกแป๊บนะค่ะ” เด็กสาวหันมามอง ยิ้มน่ารัก
“วันนี้นายท่านจะกลับมา เราต้องกลับก่อนเที่ยงนะเ้าค่ะ” เสียงแม่บ้านคนเดิม กะปุกหันมาพยักหน้าเป็เชิงรับรู้
“สองเดือนแล้วนะที่คุณปู่ไปทำธุระที่ฝรั่งเศส คิดถึงจังเลยค่ะคุณป้า”เสียงกะปุกพูด ยิ้มอย่างมีความสุข คุณปู่เริงฤทธิ์ มักจะไปทำธุระที่โน่นที่นี่บ่อยๆ ทิ้งให้กะปุกอยู่กับเหล่าคนรับใช้ กับบอดี้การ์ดจำนวนหนึ่ง วันนี้ คุณปู่จะกลับมา กะปุกดีใจมีความสุขยิ่งนัก
“กรี๊ดดด!” เสียงร้องตื่นตระหนกจากสาวใช้คนหนึ่งดังขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น” กะปุกหันไปตามเสียง
ในเวลานั้น บอดี้การ์ดสี่นาย ได้วิ่งมาล้อมกะปุกไว้สาวใช้คนเดิมยังยืนใมือสั่นชี้ไปที่ริมน้ำใกล้ๆตัวเอง “มีศพเ้าค่ะ คุณหนู”
กะปุกลุกขึ้นวิ่งไปยังจุดที่สาวใช้อยู่ มองไปตามมือชี้ เห็นร่างๆหนึ่ง ไหวกะเพื่อมตามจังหว่ะคลื่นน้อยๆที่ซัดกระแทก บอดี้การ์ดคนหนึ่งตรงเข้าไปพลิกร่างนั้น เอามืออิงที่จมูก กดชีพจรที่คอ
“ยังหายใจอยู่ครับ คุณหนู”
“เอาเค้าขึ้นมา พี่ยงค์” กะปุกร้องสั่ง เธอเดินเข้าไปหยุดใกล้ๆก้มลงมองร่างตรงหน้า บอดี้การ์ด 2 คนยืนเตรียมพร้อมมือป้องเธอไว้กลัวจะโดนทำร้าย
“ไม่เป็รัยหรอกจ๊ะ พี่สันต์ พี่จง ดูสิ เขาเจ็บซะขนาดนี้ ไปโดนอะไรมานี่” กะปุกเอ่ย
“ผมว่าระวังไว้สักหน่อยก็ดีนะครับคุณหนู ดูลักษณะาแแล้ว เหมือนจะไปโดนอะไรร้ายแรงมาแน่ๆเลยครับ” จงกล่าวขณะเพ่งมองชายร่างนั้น
“พยุงเค้าไปไว้ในเต็นท์กันเหอะ พี่”กะปุกสั่งการ พวกบอดี้การ์ดช่วยกันยกร่างนั้นไปนอนในเต๊นท์สนามที่กางไว้
ชายคนนั้นเริ่มได้สติ ลืมตาปรือๆขึ้นมอง พร้อมกับพูดช้าๆ “ช่วยบอก...” แล้วเขาก็สลบไปอีกครั้ง
เขาคนนั้นคือ ทรงกลด นั่นเอง
1K
