"พ่อไม่อยู่เ้าก็อย่าดือกับเเม่นมเสียล่ะ เข้าใจมั้ย? "
"เ้าค่ะ "
"คุณหนูขอรับ..."
"ไปรอช้าที่ศาลาหยกขาว"
" เเม่นมท่านมีงานอื่นอีกมากท่านไปสะสางงานนั้นเถิด "นี่เสียนบอกลีเสร็จก็หันไปบอกเเม่นมที่ยื่นอยู่ข้างๆ
"เเล้วคุณหนูเล่าเ้าค่ะ"เเม่นมถามด้วยความสงสัยที่คุณหนูของตนนั้นสั่งเช่นนี้ มันเท่ากับว่าคุณหนูนั้นได้ไล่นาง
"บ่าวขอถามได้หรือไม่"
"ได้สิท่านจะถามข้าอะไรหรือ"
"คุณหนูให้ลีไปรอที่ศาลาหยกขาวทำไหมกันเ้าคะ"
นี่เสียนไม่รู้จะตอบเเม่นมอย่างไรดีจะบอกว่า ให้ลีไปสืบเื่หนึ่งก็ไม่ได้กลัวว่าเเม่นมนั้นจะเอาเื่นี้ไปบอกท่านพ่อ
"คือว่า..่นี้ข้าได้ยินข่าวลือว่าในเมืองมีร้านขนมใหม่มาเปิดเขาว่ากันว่าอร่อยนัก ข้าจึงให้ลีไปหาชื่อร้านเ้าค่ะ "
"อ่า หากคนหนูสนใจให้บ่าวไพร่ในเรือนไปซื้อดีหรือไม่เ้าคะ ลีมันค่อนข้างจะลืมง่ายเสียด้วย"
"ไม่ต้องหรอกเเละอีกอย่างข้าบอกกี่ครั้งว่าอย่าเเทนตัวเองว่าบ่าว ท่านเปรียบเหมือนเเม่ของข้าอีกคน"พูดจบนี่เสียนก็เดินไปกอดด้วยสีหน้าที่คล้ายจะร้องไห้
ข้าลืมไปเสียนี่ ข้าดูเเลคุณหนูยี่ฮวาเเละยังดูเเลคุณหนูนี่เสียน หากคุณหนูคิดว่าข้าเป็เเม่อีกกนก็มิเเปลกเท่าใด เเม่นมคิดในใจเเละพรางโอบกอดนี่เสียน
"คุณหนูอิฉันรักคุณหนูนะเ้าค่ะ"
"ข้าก็รักเเม่นมเหมือนกัน"นี่เสียนผลักจากอ้อมกอดเเล้วยิ้มอย่างดีใจ
"คุณหนูให้ลีไปรอที่ศาลาหยกขาวนานแล้วนะเ้าคะประเดี๋ยวมันจะโวยวายเอา"
"จริงด้วยค่ะลืมไปเสียนี่งั้นเเม่นมไปสะสางงานเสียเถิด"
หลังจากเเม่นมเดินจากไปนี่เสียนก็รีบมุ่งหน้าไปหาลี
ณ ศาลาหยกขาว
"เ้าว่าอะไรนะ! "นี่เซียนลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังใกับเื่ที่ให้ลีไปสืบมา
"บ่าวบอกว่า ท่านบัณฑิตจะเเต่งงานในอีก2เดือนข้างหน้าขอรับ"
" มะ ไม่จริงเ้าโกหกข้า! มันทิ้งข้าเพื่อไปเเต่งงานกับอีโสเภณีชั้นต่ำนั่นอย่างนั้นรึ! " นี่เสียนกำหมัดด้วยความเเค้นเเละทุบเสาอย่างเเรง นี้เ้ากล้าทิ้งข้าเพื่อไปหาอีคณิกาชั้นต่ำ หึชั่งน่าขันยิ่งหนัก
"จงไปสืบมาว่าปัจจุบันพวกมันสองคนอยู่ที่ไหนเเล้วมารายงานข้า"
"เเต่ว่าคุณหนู หากนายท่านรู้จะเเย่นะขอรับ"
"เ้าโง่! เ้าก็อย่าให้ใครรู้สิ"
"โอ้ย! ขอรับกระผมรับทราบขอรับคุณหนู" ลีจับสันกรามของตนที่ถูกนี่เสียนบีบ
"ข้าใคร่รู้เสียจริงหากมันสองตัวตัวใดตัวหนึ่งต้องตายจะเป็เช่นไร หึหึหึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า เเค่คิดก็สนุก"
2เดือน5วันก่อนหน้านี้
"เเม่นม เเม่นม " ตึง! ตึง! เสียงเท้าของนี่เสียนที่กำลังจะลงบันไดมาหาเเม่นมที่อยู่ชั้นล่าง
"คุณหนู"เเม่นมพูดด้วยเสียงที่เหนื่อยล้ากับพฤติกรรมเช่นนี้
"ฮี่ ข้าขอโทษก็ข้าดีใจนี่น่า" เเม่นมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
"คือว่า ท่านพ่ออนุญาตให้ไปตลาดปลาได้ล่ะ"
"ก็เลยดีใจ? คิ "
"ท่านหัวเราะอะไรกัน" นี่เสียนหน้ามุ่ยคิดว่านางเย้าเย้ยที่ดีใจกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ
" คุณหนูคงดีใจที่ได้ออกไปข้างนอกครั้งเเรกในชีวิตสินะเ้าคะ "
"เเน่นอนอยู่เเล้ว ท่านตอบข้ามาก่อนว่าท่านหัวเราะข้าเพราะอะไร"
"นานเเล้วที่คุณหนูไม่ได้ยิ้ม หลังจากนายหญิงยี่ฮวาเออ..ชั่งเถอะเ้าค่ะ เเค่คุณหนูนี่เสี่ยนกลับมายิ้มได้อิฉันก็ชื่นใจเเล้วเ้าค่ะ"
.........................
#มาดูกันว่าใครเป็คนลอบฆ่านี่เสียน
#จะพีคเเค่ไหนนะ????????????
#ชื่อเเละสถานที่ต่างๆ เกิดจากจินตนาดารของไรท์นะคะ
#คอมเม้นท์คุยกันได้น่า~