บันทึกของอัคคี
เราสองคนกับอีกหนึ่งตัวเดินลึกเข้าไปในโพรงถ้ำขนาดใหญ่ของเหมืองแห่งนี้ นอกจากเมลิน่าแล้วผมไม่พบผู้เล่นคนอื่นเลย สิ่งสำคัญคือ เราพบกับศัตรูใหม่ และเ้ากล้ากับเมลิน่าจะกระโจนเข้าใส่ราวกับเครื่องจักรสังหารที่วิ่งไล่ทุกสิ่งมีชีวิตสัตว์เลี้ยงอย่างเ้ากล้า ผมยังพอใช้สกิลเรียกกลับมาได้ แต่สำหรับเมลิน่านั้นผมหยุดเธอไม่ได้เลย
ถ้ำที่เราเดินเข้ามาตอนนี้มีความชื้นแฉะพอสมควร พวกก็อบลินมันสามารถจุดคบไฟได้ ผมสงสัยเหมือนกันว่าทำไมก่อนหน้านั้นเราไม่เคยเห็นคบไฟของมันเลย อย่างไรก็ตามถ้าเห็นคบไฟก็แสดงว่าเราเข้าใกล้อาณาเขตของมันแล้ว เมื่อรู้อย่างนั้น ผมจึงนำพวกเรามาอีกทางหนึ่งไม่มีแสงไฟและยังชื้นด้วยน้ำใต้ดิน ราวกับว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตบริเวณนี้แต่แม้ไม่มีไฟนำทาง ผลึกแก้วคริสตัลในเหมืองก็ช่วยส่องแสงให้เราไปต่อได้เรื่อย ๆ
“กี๊” จู่ ๆ เ้ากล้าก็ร้องขึ้น เตือนเราว่ามีศัตรูอยู่ข้างหน้าเราเดินอย่างระมัดระวัง ผมขึ้นสายธนูอย่างคุ้นเคยเมลิน่ากระชับดาบในมือเตรียมพร้อม เ้ากล้ามันเดินนำหน้าพวกเราไปในความมืดนั้น
“กี๊” เ้ากล้าร้องแล้วนิ่งอยู่กับที่เตือนพวกเราว่าศัตรูอยู่บริเวณนี้
'มองไม่เห็นตัวมันเลย'ผมคิดขณะที่เหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า แม้จะกร่ำศึกมาอย่างยาวนานแต่สถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ผมก็ยังไม่คุ้นชิน ผมกวาดสายตามองไปรอบ ๆท่ามกลางแสงวับวาบของคริสตัน เพื่อค้นหาสิ่งที่น่าจะเป็ศัตรู เมลิน่ายืนอยู่ข้างๆ แววตาของเธอว่างเปล่า และทีท่ายังคงสงบนิ่ง
'มันอยู่ไหนวะ' ผมคิดในใจ พลางยกคันธนูขึ้นส่ายไปมาเหมือนยกลำกล้องพร้อมจะยิงปืน ทันใดนั้น เงาบางอย่างก็วูบไหวโอนเอนไปมา บางขณะก็บิดเบี้ยวผิดรูปทรงดูคล้ายกับร่างเงาของภูติผีปีศาจ ราวกับอสูรกายเคลื่อนเข้าใกล้เ้ากล้า
“อะไรน่ะ” ผมใะโถอยหลัง ก่อนจะทันรู้ตัวเส้นใยสีขาวขนาดมหึมาเหมือนตาข่ายก็คลุมลงบนร่างของเ้ากล้าทันทีตามมาด้วยเสียงแหลมเล็กเยือกเย็น ชนิดที่ทำให้ผมรู้สึกหวาดผวาอยู่ในเงามืดขณะที่เมลิน่ารีบวิ่งไปหาเ้ากล้า
“เม ระวัง !” ผมร้องเสียงดัง ทั้ง ๆ ที่ยังมองไม่เห็นศัตร เมื่อเหยื่อติดกับดักสัตว์ประหลาดก็ไต่ออกมาจากมุมมืดในเพดานถ้ำ เผยให้ร่างแมงมุมั์แปดขาที่มีดวงตาปูดโปนแปดดวงยื่นออกมาบนหัวมันแสยะยิ้มแยกเขี้ยวแข็งแรงแหลมยาวที่มีน้ำลายไหลฟูมปาก จู่โจมเข้าหาศัตรู
“กลับมานี่”หัวใจของผมแทบหยุดเต้นเมื่อใช้สกิลของฮันเตอร์เรียกเ้ากล้ากลับมาก่อนที่ทุกอย่างจะอยู่เหนือการควบคุม เพื่อไม่ให้มันติดกับใยแมงมุมเมลิน่าผงะถอยหลังเพราะแมงมุมปีศาจเมื่อไม่พบเ้ากล้าก็เปลี่ยนเป็พุ่งเป้าไปหาเธอทันที ดาบใหญ่ในมือของเมลิน่าจึงยกขึ้นรับแรงกระแทกจากแมงมุมโดยฉับพลัน
เ้ากล้าซึ่งถูกผมเรียกกลับมาเมื่อหลุดจากการถูกควบคุม ก็กระโจนใส่แมงมุมั์อย่างไม่กลัวเกรงลูกธนูของผมปล่อยใส่แมงมุมที่กำลังจู่โจมเมลิน่า เจาะเข้าดวงตาของมันอย่างแม่นยำมันส่งเสียงร้องอย่างเ็ป พร้อมกับเมลิน่าฟาดดาบของเธอไปที่แมงมุมจนร่างมันกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำ ทันใดนั้นแมงมุมหลายสิบตัวก็คืบคลานออกมาจากความมืดล้อมรอบเราทุกด้านผมรู้สึกถึงความกลัวที่เพิ่มขึ้น
“บัดซบ ! นี่คือกับดัก”ผมร้องขึ้นพร้อมกับปล่อยลูกธนูไม่หยุดยั้ง
คราวนี้ผมรู้แล้วว่าเมลิน่า เป็ผู้เล่นจริงๆ เพราะเธอตายแล้วกลับมาเกิดที่เดียวกับผม แน่นอน ศัตรูตัวใหม่ที่เราพบทำให้พวกเราไม่รอด
อัคคีเสียชีวิต ๘๐๐ ครั้ง
หลังจากความพ่ายแพ้ผมเฝ้าติดตามพฤติกรรมของก็อบลินและแมงมุม และหลีกเลี่ยงการปะทะระหว่างกันให้น้อยที่สุดเพราะคงไม่ดีแน่ถ้าพวกมันทั้งสองเผ่าพันธุ์หันมามองว่าพวกเราเป็ศัตรูแล้วร่วมกันจู่โจม คงไม่มีอะไรจะน่าอนาจไปกว่านี้แน่
ถ้าคุณถามว่าสัตว์พวกนี้จะมีหัวคิดได้ขนาดนั้นเลยเหรอ ลองคิดดูนะสัตว์ที่มีการตั้งอาณานิคมหรืออาณาเขตอันนี้เข้าใจได้ว่าเป็ธรรมชาติของมันการที่สัตว์เรียนรู้ที่จะมีระบบการจัดการ การอยู่ร่วมกันเป็ฝูงคงไม่มีปัญหาแต่การที่พวกมันอยู่ร่วมกันเป็ชุมชนแสดงว่าพวกมันมีวัฒนธรรม
ผมรู้ได้ไงน่ะเหรอ สังเกตน่ะซิ !เพราะฉะนั้นไม่ว่ามันจะเรียนรู้ได้หรือไม่ แต่ไอ้การไล่ตีมอนสเตอร์ไปเรื่อย ๆโดยไม่วางแผน จะสร้างปัญหาแน่นอน ส่วนความคิดที่จะบุกเข้าไปเพื่อเอาชนะแบบตรง ๆเหมือนพระเอกในอนิเมะ ก็ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยลอง ผมทำมาแล้วและตายไปเกือบห้าสิบกว่ารอบ ก่อนจะมานั่งใจเย็นแบบนี้
เพราะน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟเรามีคนน้อยกว่าบุกอย่างไรก็แพ้ ทั้งแมงมุมและก็อบลิน พวกมันมีจำนวนมากยังไม่ทันจะได้เจอะหัวหน้า แค่ลูกน้องก็เรียกว่าตายอเน็จอนาจ ตอนนี้เราจึงทำได้เพียงถอยออกมานั่งดูว่ามันทำอะไร อยู่อย่างไร ดั่งที่ซุนวูกล่าวว่า 'รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง' เอาละมาดูเ้าแมงมุมก่อน อันดับแรกมันไม่ได้มีแบบเดียวอย่างที่ผมเข้าใจ
สกิลตรวจสอบ
แมงมุมหิน
Physical Attack ๓๕~ ๔๓ Magic Attack ๓๑ ~ ๓๘ Physical Defense ๔๕ Magic Defense ๗๕
HP: ๑๗๑ SP :๖๕
อธิบาย
ไอ้นี่คือแมงมุมชั้นชาวบ้านพวกมันไม่ค่อยเก่ง แต่จำนวนเยอะ มีโอกาสเจอบ่อย เวลามีใครโดนโจมตีหรือใยสั่นไหวไอ้พวกนี้จะมาก่อนใคร จากตอนแรกสู้ตัวเดียว ถ้าสังหารมันไม่ได้ภายในเวลา ๑ นาทีบอกเลย หลังจากนั้นมาอีกเป็ สิบตัว
แมงมุมหินทองแดง
Physical Attack ๔๐~ ๔๙ Magic Attack ๓๔ ~ ๔๒ Physical Defense ๔๙ Magic Defense ๗๙
HP :๒๒๘ SP : ๘๕
อธิบาย
แมงมุมหินระดับกลาง ว่องไวกว่าเืเยอะ และใยเหนียวหนึบ ไอ้พวกนี้ คือแมงมุมชั้นทหารสีของมันไม่แตกต่างจากพวกแมงมุมชาวบ้าน จึงยากมากที่จะสังเกตมันจากภายนอกแล้วบอกได้ว่ามันคือชาวบ้านหรือชั้นทหาร จะรู้ได้ต่อเมื่อยิงมันด้วยสกิลคอมโบแล้วไม่ตายเพราะไอ้แมงมุมทหารพวกนี้ ถึกกว่าและไวกว่าเวลาที่เราสังหารแมงมุมที่เจอตัวแรกไม่ทันการณ์ แล้วเพื่อนมันมาช่วยบางครั้งตัวที่มาช่วยเพื่อน มักจะมีไอ้พวกชั้นทหารมาด้วย ๑ - ๒ ตัว
(Combo Skill - การใช้หลายทักษะต่อเนื่องกันเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้นหรือเพื่อเพิ่มพลังของตัวละครหรือผู้เล่น - ผู้เขียน)
แมงมุมหินเงิน
Physical Attack ๔๗ ~ ๕๘ Magic Attack ๔๐ ~ ๔๙ Physical Defense ๕๗ Magic Defense ๙๓
HP : ๒๖๙ SP :๘๕
อธิบาย
แมงมุมหินชั้นสูง พวกมันมีจำนวนไม่มากแต่แข็งแกร่งสมกับเป็แมงมุม ไอ้พวกนี้คือแมงมุมระดับองครักษ์ถึก ไว เืเยอะพอควร ผมปะทะกับมันตอนตัดสินใจไปตาย บุกเข้าไปแบบพระเอกในอนิเมะ ไม่ต้องสืบว่าผมรอดไหมสืบจากศพได้เลย ขนาดเ้ากล้าที่มีระดับสูงกว่าผม โดนไอ้พวกนี้รุมสักสามตัวก็ล้มกลิ้งตายแหงเเก๋เหมือนกัน
แมงมุมหินทอง
Physical Attack ๙๐ ~ ๑๐๐ Magic Attack ๗๐ ~ ๘๐ Physical Defense ๘๐ Magic Defense ๘๐
HP : ๑,๑๒๘ SP : ๑๘๕
อธิบาย
นางพญาแมงมุม บอสผู้ปกครองเหล่าแมงมุม บอกตรง ๆ จากการบุกเข้าไป ขนาดวิ่งสู้ฟัด พอเจอจัง ๆ ก็ผงะเหมือนกันตอนแรกเพราะลูกธนูยิงหนังของมันแทบไม่เข้า ไม่เกิน ๕ นาที ผมก็กลับจุดเกิด
สรุปคือพวกแมงมุมมีระบบชนชั้น แบ่งตามความสามารถของการต่อสู้พวกชาวบ้านก็เหมือนแรงงานที่คอยจับอาหารไปให้เหล่าราชินี
ต่อไปมาดูพวกก็อบลินกันบ้าง
สกิลตรวจสอบ
ก็อบลิน เลเวล ๕
Physical Attack ๕๒~ ๙๗ Magic Attack ๒๗ ~ ๕๐ Physical Defense ๙๒ Magic Defense ๖๑
HP :๒๑๓ SP : ๕๒
อธิบาย
มันคือก็อบลินธรรดา ที่แสนจะธรรมดาจริงๆ ไม่ค่อยฉลาด อาศัยอยู่รวมกันเป็กลุ่ม ไอ้พวกนี้ก็เหมือนชนชั้นทาสของพวกก็อบลินคือกากยิ่งกว่าพวกกรรมกร ถ้ายิงธนูให้แม่นพอ เข้าหัวดอกเดียวก็เอาอยู่ แต่พวกมันมีจำนวนมากมักเป็ก็อบลินที่พวกแมงมุมจับไปกินได้บ่อย ๆ เพราะก็อบลินชาวบ้านพวกนี้ชอบเดินโง่ๆ ไปตายได้ง่าย ๆ
Thief Goblin (ก็อบลินจอมโจร)
Physical Attack ๕๙ ~ ๑๑๐ Magic Attack ๒๘ ~ ๕๒ Physical Defense ๙๒ Magic Defense ๖๑
HP : ๓๓๕ SP: ๑๑๙
อธิบาย
ก็อบลินจอมโจรก็อบลินที่สมเป็ก็อบลินจริง ๆ ไว เร็ว แรง ทะลุนรกแตก ไอ้พวกนี้อย่างที่บอกมันว่องไวและหลบธนูได้คล่องแคล่วผมไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัด แต่คิดว่าคงไม่เยอะเท่าพวกชาวบ้าน มันใช้มีดสั้นเป็อาวุธจู่โจมได้ไว ข้อดีคือ พวกมันสามารถซุ่มโจมตีผู้เล่นจากข้างหลังได้พวกมันไม่ค่อยไปเป็กลุ่ม อย่างเช่นก็อบลิน ๕ ตัวจะมีก็อบลิมโจรตัวเดียว
VubbeMiner Goblin Miners (ก็อบลินนักขุด)
Physical Attack ๕๙ ~ ๑๑๐ Magic Attack ๒๘ ~ ๕๒ Physical Defense ๙๒ Magic Defense ๖๑
HP :๓๔๔ SP : ๑๑๙
อธิบาย
ก็อบลินขุดเหมือง อย่าดูถูกมันเชียวมันถึก เืเยอะ และอยู่รวมกันเป็กลุ่ม ไอ้กรรมกรพวกนี้ เริ่มเจอบ่อยกว่าพวกชาวบ้านตอนนี้รู้แล้วว่าหน้าที่ของพวกมันคืออะไร มันชอบขุดผลึกแร่คริสตัลไปที่ค่ายของมันแต่ผมยังไม่รู้ว่า มันเอาไปทำอะไร
Novice VubbeArcher (ก็อบลินนักธนูฝึกหัด)
Physical Attack ๕๔ ~ ๘๒ Magic Attack ๒๗ ~ ๔๑ Physical Defense ๘๐ Magic Defense ๕๓
HP : ๒๒๑ SP: ๖๖
อธิบาย
ก็อบลินนักธนูแม้พวกมันจะหัดยิง แต่เรียนรู้ที่จะใช้อาวุธได้นะนี่คือวิวัฒนาการของก็อบลิน ไอ้พวกนี้มาใหม่ ผมเพิ่งเจอเมื่อเข้าไปใกล้ ๆ ชุมชนของมัน มันใช้ธนูโจมตีจากระยะไกลหากพวกแมงมุมไต่กำแพง ห้อยหัวเพราะสร้างใย ก็อบลินก็ขึ้นชื่อเื่ใช้อาวุธและสร้างอุปกรณ์ต่าง ๆ ไม่ต่างจากมนุษย์ มันยิงไม่แม่น แต่มีจำนวนเยอะและถ้าโดนรุมยิงสักสิบตัว ผมแม้จะเป็พระเอก ก็ตายห่าเหมือนกันครับ
าาก็อบลิน
Physical Attack ๘๒ ~ ๑๕๓ Magic Attack ๔๐ ~ ๗๔ Physical Defense ๑๔๔ Magic Defense ๙๕
HP : ๒,๓๑๕ SP : ๗๙
อธิบาย
าาก็อบลินได้รับการฝึกฝนและมีความถนัดตามธรรมชาติในการต่อสู้
ไอ้โหดนี้คือระดับาา มันมีพละกำลังสูงตัวใหญ่กว่าก็อบลินทั่วไป จากสายตาผมที่เคยปะทะกับมันบอกได้เลยว่ามันสูงใหญ่กว่าเกือบสิบเท่า ไม่ต่างกับั์ มันใช้กระบองเป็อาวุธคล้ายบอสตัวที่ผมเคยเจอที่ค่ายก็อบลินคราวก่อน ถามว่าผมสู้ไหวไหม บอกเลยว่าได้อยู่ ลูกธนูผมพอจะยิงเข้าแต่ลูกน้องมันมาเยอะเกินไป ยากที่จะสู้ตัวต่อตัวกับมันได้ตรง ๆ
เมื่อพูดถึงก็อบลินและแมงมุม ไม่มีอะไรแตกต่างกันมากนักในขณะที่ก็อบลินมีอารยธรรมและโครงสร้างทางสังคมระดับหนึ่งแต่แมงมุมเป็อีกสายพันธุ์หนึ่ง พวกมันกำหนดบทบาทและหน้าที่ภายในชุมชนของตน แมงมุมอยู่ประจำเป็สัตว์ที่มีสัญชาตญาณซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบในการกินอาหารและการสืบพันธุ์ โดยค่อย ๆเพิ่มจำนวนในระดับล่าง
ในขณะเดียวกัน แมงมุมทหารก็ทำหน้าที่คุ้มกันสำหรับแมงมุมองครักษ์ พวกมันทรงพลัง แต่พวกมันจะไม่มีวันทอดทิ้งราชินีแมงมุมเว้นแต่พระราชินีจะสั่งให้ทำเช่นนั้น
เมื่อพูดถึงการต่อสู้ แมงมุมดูเหมือนจะได้เปรียบกว่าด้วยความสามารถในการปีนป่ายและเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วทำให้พวกมันดูได้เปรียบกว่าก็อบลิน ในแง่ของคุณภาพ แมงมุมน่าจะดีกว่าก็อบลินแต่มันมีจำนวนน้อยกว่าก็อบลิน
ก็อบลินเป็กองกำลังที่มีอารยธรรมมากกว่าแมงมุมพวกมันมีหน้าที่และแบ่งงานอย่างเป็ระบบการมีส่วนร่วมและการเสริมกำลังของก็อบลินเร็วขึ้น ทำให้พวกมันน่ากลัวกว่าแมงมุม แต่สำหรับผมไม่ว่าศัตรูจะเป็ก็อบลินหรือแมงมุม ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก
....
บันทึกของเมลิน่า
ฉันเข้ามาเล่นเกมนี้เพื่อรักษาอาการป่วยด้วยโรคเ้าหญิงนิทรา(Kleine-Levin syndrome) จากอุบัติเหตุ ตอนแรกฉันนอนเหมือนคนปกติแต่เวลานอนของฉันก็ยาวนานขึ้นเรื่อย ๆ
ฉันหลับยาวนานจนไม่รู้วันคืน กระทั่งวันหนึ่ง ฉันแทบจะลืมตัวตนหลับแล้วฟื้นที่โรงพยาบาล ไม่รู้ว่าพ่อแม่ตกลงกับหมออย่างไร ลืมตาตื่นอีกครั้งก็มาในอยู่ที่ที่ไม่ใช่โลกแห่งความเป็จริง
ฉันรู้เพราะไม่ได้เจอพ่อกับแม่อีกเลยหรือฉันกำลังฝัน แต่ไม่น่าเป็ไปได้เพราะไม่ว่าจะหลับนานเพียงใด ฉันก็ไม่ค่อยฝันฉันมีตัวตนที่ไม่ได้เห็นมานาน แม้จะมืดแต่ฉันก็ตื่น เเละเดินได้
แสงสีเทาสว่างวาบผ่านดวงตาทำให้ฉันมาโผล่ในสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็เกมระบบเสมือนจริง ทำให้ฉันได้กลับมามีร่างกายอีกครั้งเพราะมันมีหน้าต่างสเตตัส คล้ายเกมที่เคยเล่นมาก่อน และมีเสียงดังขึ้นในหัวของฉันพร้อมหน้าจอสีฟ้า เขียนข้อความที่ฉันอ่านออก
ฉันดีใจมากที่ได้กลับมาหายใจและมีชีวิตอีกครั้ง ฉันตื่นเต้นที่ได้เคลื่อนไหว ดีกว่าแค่นอนเฉย ๆ ฉันได้เห็นได้ดมกลิ่น ดีกว่าแค่ได้จินตนาการ
ตอนนี้ฉันติดอยู่ที่นี่มันเหมือนถ้ำใต้ดิน ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นรกแต่ระบบคอยเตือนทำให้รู้ว่าฉันอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งมีสัตว์ประหลาดมากมายอยู่ที่นี่ พวกมันต่างจู่โจมฉัน ฉันจำเป็ต้องสู้ แม้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนและต้องทำอย่างไร แต่ตอนนี้ฉันมีโอกาสมีชีวิตอีกครั้ง ฉันพุ่งเข้าใส่และโจมตีเพราะถ้าพวกมันไม่ตาย ฉันเองที่ต้องตาย
ฉันเดินอยู่ท่ามกลางความมืดอย่างไร้อาวุธอุโมงค์แห่งนี้ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ฉันมองเห็นได้เพียงลาง ๆ ความเงียบสงัดทำให้ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจและเสียงฝีเท้าที่ก้าวไปตามพื้นแล้วก็มีเสียงบางอย่างดังเข้ามาใกล้ มันคล้ายสัตว์ตัวเล็ก ๆกำลังเคลื่อนที่กลิ่นเหม็นสาปรุนแรงโชยมา ทำให้ฉันย่นจมูกอย่างลืมตัว ให้ความรู้สึกไม่ปลอดภัยฉันหยุดเดิน และกวาดสายตาไปโดยรอบ
“ผู้เล่นอย่าลืมสวมใส่อาวุธ”หน้าต่างระบบแจ้งเตือนขึ้นมา
ฉันแตะไปที่หน้าต่างสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกล่องขนาดเล็กลอยขึ้นมากลางอากาศ ฉันััมัน แล้วกล่องก็เปิดออกเผยให้เห็นแสงสีขาว และ ตารางสิ่งของต่าง ๆ ลอยออกมา มีอาวุธมากมายให้ฉันเลือก
“กี๊สสส” เสียงเล็ก ๆ แหลมสูงคล้ายเสียงสัตว์ดังขึ้น ขณะที่ฉันเลือกอาวุธจากระบบ เ้าของเสียงก็ปรากฏตัวออกมาจากความมืด มันตัวเล็กเหมือนเด็กร่างกายมีสีเขียว ใบหน้าบิดเบี้ยวชั่วร้ายราวกับปีศาจร่างเล็กนั้นกระโจนเข้าหาฉันโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“ผู้เล่นได้รับดาบใหญ่สองมือ” เสียงจากระบบดังขึ้นพร้อมกับอาวุธดาบปรากฏในมือของฉัน ฉันผงะถอยหลังด้วยความใยกดาบขึ้นฟันตามสัญชาตญาณ มันผ่าร่างเล็ก ๆ นั้นอย่างง่ายดาย ราวกับลูกแตงโม
ฉันสำรวจอาวุธในมืออีกครั้ง ดาบสองมือที่ฉันถือขนาดของมันใหญ่มากแต่น้ำหนักเบาจนถือได้ด้วยมือเดียว แต่การจับสองมือจะกระชับได้ดีกว่าฉันยิ้มอย่างพอใจ ไม่นานหน้าต่างสีฟ้าก็ปรากกฎขึ้น
“คุณสามารถตรวจสอบสถานะและค่าต่างๆของตัวละครได้จากการเปิดหน้าจอค่าสถานะ”เสียงในหัวนั้นบอกกับฉัน
หน้าต่างสถานะตัวละคร
ชื่อ : เมลิน่า
อาชีพ : Swordsman (นักดาบ)
สกิล :
การใช้ดาบสองมือ
เลเวล : ๑
ฉันตายและต่อสู้เป็วงจรไม่รู้จบ ฉันไม่หิวไม่ง่วง ไม่ต้องใช้ห้องน้ำ ฉันแค่ต้องสู้ พวกมันมีมาเรื่อย ๆ ไม่วันหมดฉันออกเดินตามทางที่มืดมิดในพื้นที่แห้งและบางครั้งก็แฉะด้วยน้ำที่ไหลซึมตามพื้นและผนังถ้ำ
กลิ่นสาปสางอวลอยู่ในอากาศ ฉันจำได้ว่าเคยดูสารคดีในถ้ำหรืออุโมงค์ พยายามหาที่ ๆ มีลมโกรกเพราะอาจเป็ทางออกหรืออย่างน้อยก็มีอากาศหายใจ บางจุดคล้ายเป็ที่หลับนอนของพวกสัตว์ประหลาดตัวเขียวกลิ่นนั้นทำฉันแทบอาเจียน เมื่อไม่มีลมพัดผ่าน
กลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นเหียนรุนแรง ฉันรีบเร่งฝีเท้าและพยายามออกจากบริเวณนั้นโดยเร็วที่สุด สัตว์ประหลาดหลายชนิดจู่โจมเข้ามา ทุกวันผ่านไป ภายใต้ความตระหนักว่ามันไม่มีวันปล่อยฉันมีแต่การไล่ล่าอย่างไม่จบสิ้น ฉันเอาชนะมันอย่างง่ายดาย และเดินลึกเข้าไปในถ้ำ
ทันใดนั้น ฉันเห็นแสงสว่างลอดผ่านเข้ามาทำให้กรากไปหาอย่างตื่นเต้นโดยไม่ทันระวัง ในตอนนั้นเองเถาวัลย์มรณะก็โผล่ออกมาจากผนังถ้ำและงอกขึ้นตามพื้นดินราวกับมีชีวิต
ฉันเกลียดพวกมัน มือปีศาจค่อย ๆเลื้อยพันร่างของฉันอย่างรวดเร็ว จนขยับตัวไม่ได้และหายใจอึดอัดพลันรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่เคยพานพบมาก่อน ฉันกลัวตาย และเป็การตายที่ไม่ชอบเลย แม้ฉันจะเกิดใหม่ได้แต่ภาพอุบัติเหตุฉายวนซ้ำเข้ามา ทำให้ฉันใกลัวสุดขีดจนร้องไห้ออกมา
“อ๊า ชะ ชะ ช่วยด้วยยยย” ฉันะโออกไปสุดเสียงหวังว่าจะมีปาฎิหาริย์เกิดขึ้นกับฉันด้วยใบหน้าซีดเผือดและเรี่ยวแรงที่สิ้นสูญ
ในม่านน้ำตาพร่ามัว ก่อนสติจะดับวูบทันใดนั้น ฉันก็ได้พบกับเ้าฟู(สัตว์เลี้ยงของเขา แต่ฉันเรียกมันอย่างนั้น) มันกระโจนเข้ามาพร้อมกับมนุษย์คนหนึ่งอายุของเขาน่าจะไล่เลี่ยกับฉันสองสามปี แต่ไม่มีทางน้อยกว่าแน่พวกเขาเข้าช่วยเหลือฉัน ซึ่งกำลังใแทบสิ้นสติ พูดอะไรไม่ออก แม้กระทั่งคำขอบคุณและครั้งสุดท้ายที่ฉันได้พูดกับมนุษย์ ฉันก็จำไม่ได้แล้ว
“เธอชื่ออะไร” เขาถามฉันซ้ำ ๆ ซาก ๆ จนระอาใจ และเลิกไปในที่สุดทั้งที่ฉันพยายามจะพูดแต่มันยากเหลือเกินสำหรับฉัน เขาแนะนำตัวด้วยชื่อ
'อัคคี' แม้ฉันจะพูดไม่ได้ แต่การฟังเขาพูดก็เป็ความบันเทิงใจอย่างหนึ่ง ฉันคิดอย่างนั้น
“นี่เธอฟังฉันอยู่รึเปล่า” เขาพูดอีกแล้ว ฉันลอบมองหน้าเขารอยยิ้มชั่วร้ายของเขาทำให้ฉันรู้ทันทีว่าเขามีแผนการอะไรเพราะทุกครั้งที่เขายิ้มแบบนั้น เขามักจะพาเราไปตายหรือส่งเ้าฟูที่น่าสงสารไปตายด้วยเหตุผลบางอย่างเขาเป็คนเ้าคิดเ้าแค้น จอมวางแผน และที่สำคัญคือพูดไม่หยุดจนนึกสงสัยว่าอาจเป็สกิลหนึ่งของเขา
“นี่เม อย่าเหม่อดิ ได้ยินไหมเนี่ย" ฉันหันไปตามเสียงอัคคีพยายามบอกให้ฉันอยู่เฉย ๆ เพราะเหมือนเขากำลังจะทำอะไรบางอย่าง
“เธอรอฉันอยู่ตรงนี้นะเข้าใจไหม” เขาบอกพร้อมกับทำมือทำไม้อธิบาย เหมือนฉันเป็เด็ก ฉันพยักหน้ารับและยืนนิ่ง ๆตามเขาสั่ง ขณะที่เขาแอบเดินย่อง ๆ เหมือนในหนังสายลับที่ฉันเคยดู
ข้างหน้าเราตอนนี้มีก็อบลินกลุ่มใหญ่กำลังทำงานหรืออะไรบางอย่างฉันมองอัคคีซึ่งพลางตัวด้วยใบหน้าเปื้อนเขม่าเต็มไปด้วยคราบสีดำเขาเอาเ้าฟูไปทาหน้าแบบเขาด้วย ฉันสงสัยว่าเขาทำแบบนั้นทำไมเขาซุ่มดูก็อบลินทำงาน ส่วนฉันซุ่มดูเขาทำอะไรบ๊อง ๆบางเวลาฉันก็คิดว่าเขาน่ารักดี
อัคคีแอบดูก็อบลินกรรมกรกลุ่มหนึ่งกำลังทำงานขุดผลึกแร่คริสตัลโดยมีก็อบลินทหารคอยคุ้มกัน ประเมินด้วยสายตา น่าจะราว ๆ ๑๕- ๒๐ ตัว
“เธอรอฉันอยู่ตรงนี้นะ คอยดูอยู่เงียบ ๆ” อัคคีหันมาสั่งฉัน
“ต่อไปนี้ คือ ยุทธวิธีแบบกองโจรก่อกวนและทำลายความั่นคงของศัตรู เรามีจำนวนน้อยกว่า ฉะนั้นเราต้องวางแผน ใช้สมองไม่ใช้กำลังเพียงอย่างเดียว เราจะลอบโจมตีไม่ให้มันทำงานได้ ไม่ต้องฆ่ามันแค่ดึงความสนใจให้มันวิ่งตามและล่อพวกมันไปที่รังแมงมุม”
เขาอธิบายราวกับปรมาจารย์ด้านการรบผุดแผนการใหม่ ๆ ออกมา ฉันนิ่งฟังหลังจากเขาพาพวกเราไปตายโดยเปล่าประโยชน์อยู่หลายครั้ง
“ไม่ต้องฆ่ามันแค่ดึงความสนใจให้มันวิ่งตามและล่อพวกมันไปที่รังแมงมุม เข้าใจไหมคู่หู” เขาสำทับแล้วนั่งยอง ๆ ก้มตัวต่ำ กระซิบกระซาบกับเ้าฟูซึ่งอยู่ใกล้ ๆมันส่งเสียงครางอย่างน่ารัก เป็ทำนองว่าเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ขณะที่ฉันหลบอยู่หลังก้อนหินก้อนใหญ่ในถ้ำดูเ้านายและลูกน้องคู่นี้ทำภารกิจพิลึกกึกกือ
“ไป !!” สิ้นเสียงของอัคคี เ้าฟูก็ร้องเสียงแหลมกระโจนไปที่ก็อบลินกรรมกรซึ่งกำลังขุดเหมือง พวกมันถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเสียงของเ้าฟูวิ่งมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เ้าฟูกล้าหาญมากสำหรับฉันฉันอยากเข้าไปช่วยมัน แต่อัคคีเหมือนจะรู้ทัน เขารีบยกมือห้ามฉันไว้
เ้าฟูพุ่งชนก็อบลินตัวหนึ่งจนกระเด็นไปชนก็อบลินอีกตัวอย่างแม่นยำเป็โดมิโน่มันเท่จริง ๆ ฉันตื่นเต้น เพราะกลัวเ้าฟูจะเป็อะไรไป ฉันเป็ห่วงมันจริง ๆ
“กรูรรร !! ” เ้ากล้าส่งเสียงหอน (ที่จริงมันคือการใช้สกิล Growling เพื่อดึงดูดศัตรู)เรียกพวกก็อบลินมาหามัน ก็อบลินทหารที่อยู่รอบ ๆ เมื่อเห็นพรรคพวกของมันถูกโจมตีต่างพากันวิ่งกรูมาที่เ้าฟู ซึ่งกำลังวิ่งวนรอบ ๆก็อบลินนับยี่สิบตัวก็กรูตามมันอย่างบ้าระห่ำ
“วี๊ดด“ อัคคีทำท่าเป่าปาก พร้อมกับชี้นิ้วสั่งให้เ้าฟูวิ่งไปตามทางมันจึงวิ่งลากขบวนก็อบลินมาด้วยความเท่ ราวกับขบวนผ้าป่าก็อบลินวิ่งไล่มาตามทางที่นัดไว้กับอัคคีฉันมองดูหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวอย่างตื่นเต้น
ทันใดนั้นอัคคีก็ออกตัววิ่งโดยไม่บอกฉันล่วงหน้า ทำให้ฉันวิ่งไล่กวดตามไปด้วย
“เธอจะวิ่งตามฉันทำไม บอกให้อยู่เฉย ๆ รอตรงนั้น” เขาหันมาตะคอกใส่ฉันอย่างหัวเสียฉันไม่ได้พูดอะไร ฉันไม่อยากถูกทิ้งหรอกนะ ฉันคิด ขณะวิ่งตามเขา กลายเป็ว่าตอนนี้เราสองคนวิ่งอยู่ด้านหน้าไม่ไกลจากเ้าฟูที่กำลังวิ่งหนีฝูงก็อบลินซึ่งกำลังไล่ล่าเราอย่างบ้าคลั่ง
ฉันสังเกตเห็นว่าในมือของเขาลูกธนูถูกขึ้นสายเตรียมพร้อม ฉันนึกว่าเขาจะหันไปสู้กับก็อบลินแผนกองโจรบ้าบออะไรกัน สุดท้ายจะพากันมาตายอยู่ดี แต่ฉันก็ต้องประหลาดใจลูกธนูถูกยิงไปที่ใยแมงมุม ทำให้พวกแมงมุมชาวบ้านกว่าห้าตัว โผล่ออกมาเมื่อมันเห็นฉันกับอัคคี ต่างก็พ่นใยจู่โจมใส่ศัตรูที่วิ่งกรูมาทันที
'พิลึกจริง ๆ พาพวกเรามาตายอีกแล้ว'ฉันร่ำร้องในใจขณะมองดูเขาฉีกยิ้มจนปากจะถึงใบหู 'คิดว่าเท่รึไงคนโง่'
“หลบเร็ว” เขาะโพร้อมกับะโเข้ามากอดฉันไว้ จนดาบของฉันหลุดจากมือเพราะแรงกระแทกเราทั้งคู่ล้มกลิ้งไปตามโถงถ้ำอีกทาง ขณะที่พวกแมงมุมกรูออกมาจากใยของมันพอดีกับขบวนก็อบลินที่เ้าฟูวิ่งนำมันมาจ๊ะเอ๋กันพอดีเหล่าแมงมุมจึงพ่นใยโจมตีใส่เ้าฟูทันที
"กลับมานี่ ! " อัคคีร้องขึ้นร่างของเ้ากล้าที่วิ่งนำฝูงก็อบลิน ก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาพวกแมงมุมและก็อบลินแล้วมาอยู่ข้างกายเขาที่ล้มหมอบหลบอยู่ในมุมกับฉันทำให้ใยแมงมุมโจมตีเข้าใส่พวกก็อบลินแทน การปะทะกันของสัตว์อสูรจึงเริ่มต้นขึ้น
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่แหละคือการรบแบบกองโจร เข้าใจไหม”อัคคีพูดพลางหัวเราะพลางอย่างภูมิใจที่แผนการของเขาสำเร็จโดยลืมไปฉันกำลังอยู่ใต้ร่างเขา
'อีตาบ๊องเอ้ย !'
ผู้เล่นอัคคีเสียชีวิต ๘๓๐ ครั้ง
....
กลางดึก ณ โรงพยาบาลมีชื่อแห่งหนึ่ง บรุษพยาบาลกำลังวิ่งกระหืดหอบมาตามทางเดินตรงไปยังห้องนอนแพทย์เวร
"คุณหมอครับ คุณหมอ“ เสียงเรียกอย่างเร่งร้อนดังอยู่หน้าประตู
ครู่ต่อมาประตูห้องก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างของหมอมากประสบการณ์คนหนึ่งยืนอยู่
"อุบัติเหตุเหตุฉุกเฉินใช่ไหม” คุณหมอเอ่ยอย่างใจเย็นพร้อมกับเดินตรงไปที่ลิฟต์ บรุษพยาบาลยังหายใจติดขัดขณะยกมือขึ้นพยายามพูดอะไรบางอย่าง
“คณหมอครับ เด็ก ...เด็กผู้หญิงที่ป่วยด้วยโรคเ้าหญิงนิทราชีพจรเธอเต้นแล้วครับหมอ”