ณหน้ามหาวิทยาลัยอาร์เทมิส ( Artamis )
วันนี้เป็จันทร์
และวันเปิดเรียนวันแรก!!
“ในที่สุดฉันก็ได้มาเรียนที่นี่!!”
หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งหุ่นดี มีน้ำมีนวล
ยืนมองป้ายหินอ่อนสีดำแผ่นใหญ่
ที่เขียนด้วยตัวอักษรสีทอง
เป็ชื่อมหาวิทยาลัย
อย่างภูมิใจ
จะได้เจอเพื่อนใหม่!!
สังคมใหม่!!
โลกใหม่!!
มันจะเป็ยังไงนะ?
เธอคิดพลางลูบผมสีดำยาวถึงกลางหลัง
ที่ถูกรวบไว้อย่างเบามือ
“ขอให้เป็อะไรที่ดีด้วยเถอะ”
เธอภาวนา
ั์ตาสีน้ำตาลเข้มทอประกายระยิบระยับ
เต็มไปด้วยความหวัง
“ไอยู!!”
หญิงสาวรูปร่างสันทัด
โบกมือเรียกจากทางเข้าด้านในมหาวิทยาลัย
ที่อยู่ไม่ไกลจากเธอนัก
เธอมีหน้าตาน่ารัก
ผิวขาวและตาตี๋แบบคนจีน
ผมตรงสีน้ำตาลอ่อน
มัดอย่างเป็ระเบียบ
บวกกับการแต่งหน้าบางๆ
ทำให้เธอเป็ที่จับจ้องของทุกคน
“อรุณสวัสดิ์ มีอาร์”
ไอยูทักทายเธออย่างเคยชิน
“ไม่ได้เจอกัน
ตลอดทั้งปิดเทอมเลย
คิดถึงจัง”
มีอาร์พุ่งเข้ามากอดไอยูอย่างคิดถึง
“อือ ฉันก็คิดถึง”
ไอยูกอดกลับย่างอ่อนโยน
“สวยขึ้นนะเนี่ย!!”
ไอยูจับตัวมีอาร์หมุนไปมาอย่างภูมิใจ
มีอาร์ตัวเล็กกว่าไอยูพอสมควร
มันจึงทำให้ไอยูรู้สึกว่า
มีอาร์เหมือนเป็น้องสาวอีกคนของเธอ
“โห...ทำไมถึงได้สูงขึ้นขนาดนี้ล่ะ
สูงจนฉันตามไม่ทันแล้วเนี่ย”
มีอาร์มองไอยูพลางทำหน้ามุ่ย
“ฉันสูงขึ้นแค่ 5เซนเองนะ”
ไอยูก้มมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเอ็นดู
“5 เซน!!”
มีอาร์อ้าปากค้าง
“ล้อเล่น!!2 เซนเองมั้ง”
ไอยูอดที่จะแกล้งเธอไม่ได้
“แต่ทำไม”
มีอาร์ก้มมองตัวเอง
เปรียบเทียบกับหญิงสาวตรงหน้า
“ดูหุ่นนี่สิ แม่เ้า!!
สัดส่วนนี้เหมือนจะบึ้มขึ้นอีกแล้ว”
มีอาร์พูดด้วยแววตาเป็ประกาย
“อย่าเว่อร์ ๆ
ฉันก็เหมือนเดิมแหละ”
ไอยูแย้ง
“จะบอกว่าสวยเหมือนเดิมสินะ”
มีอาร์มองอย่างรู้ทัน
“ฮ่า ๆ ๆ รู้ทันอีก”
ไอยูหลุดหัวเราะออกมา
“แบบนี้ก็น่ารักมากแล้ว”
ไอยูหยิกแก้มของมีอาร์เบาๆ
“โอเค ยอมให้ก็ได้”
มีอาร์ตอบ
และกลับมาร่าเริงสดใสในชั่วพริบตา
“เข้าไปกันเถอะ”
ไอยูควงแขนมีอาร์พลางพาเดินเข้าไปในมหาลัย
ทั้งสองเดินผ่านนักศึกษาคนอื่นๆ
บางคนก็เดินเข้าไป
บางคนก็นั่งรวมกันเป็กลุ่มใต้ต้นไม้
บางคนก็เดินสวนออกมา
บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัย
ดูร่มรื่นเพราะมีต้นไม้ใหญ่อยู่ทั่วทุกที่
และมีสวนหย่อมอยู่หลายจุด
เสียงนกขับขานประสานเสียง
เหมือนกำลังร่วมกันร้องเพลงต้อนรับวันใหม่
หยดน้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบหญ้า
ตลอดทางที่เดินผ่าน
มันช่างดูสวยงาม
สายลมพัดพากลิ่นหอมของใบไม้แห้ง
ปะทะใบหน้าของหญิงสาวทั้งสอง
ทำให้พวกเธอทำจมูกฟุดฟิด
แล้วสูดหายใจเข้าไปลึกๆ
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของทั้งสอง
“วันนี้มีรับน้องด้วยนะรู้ไหม?”
มีอาร์หันมาบอกระหว่างที่เดิน
“จริงเหรอ? ไม่ชอบใจเลย
รับน้องั้แ่วันแรกเลยเหรอ?”
ไอยูบ่น
“ฉันว่าดีออกนะ
จะได้เจอรุ่นพี่หล่อๆ
แค่คิดก็ฟินแล้ว”
มีอาร์ทำหน้าตาดูมีความสุข
ไปกับโลกส่วนตัวของเธอ
“แค่นี้ยังมีหนุ่ม ๆ มารุมไม่พอเหรอ?”
ไอยูถามอย่างสงสัย
เพราะมีอาร์เป็คนน่ารัก
ร่าเริงและอารมณ์ดีอยู่ตลอด
จึงมีหนุ่มๆ เข้ามาแวะเวียนอยู่เรื่อย ๆ
“ไหน? ใคร?
ไม่เห็นจะมีเลย
มีแต่คนสนใจแกกันทั้งนั้น”
มีอาร์ปฏิเสธ
“นี่ไม่รู้ตัวเลยสินะ
ว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน?”
ไอยูเอื้อมมือไปหยิกแก้มมีอาร์อีกครั้ง
“พอเลย ๆ
รอบนี้ฉันไม่หลงกลแกหรอกนะ”
มีอาร์จับมือไอยูที่หยิบแก้มเธอออก
แล้วทำหน้าบึ้ง
“ก็แกน่ารักจริง ๆ นี่นา
ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวฉัน โอ๊ยย!!”
ก่อนที่ไอยูจะพูดจบ
เธอก็รู้สึกเหมือนเดินชนอะไรสักอย่าง
ทำให้เซออกไปนิดหน่อย
“ขอโทษค่ะ”
ไอยูพูดโดยอัตโนมัติ
ก่อนจะเงยหน้ามอง
เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียวคนหนึ่งยืนอยู่
ผมของเขาสีน้ำตาลเกาลัดเหมือนสีตา
ซึ่งกลมกลืนไปกับปากบาง ๆ สีชมพูอ่อน
ใบหน้าหวานๆ ที่ดูละมุนนั้น
คงทำให้สาวๆ หวั่นไหวได้ง่าย ๆ เลย
“เป็อะไรรึเปล่าคะ?”
ไอยูถามชายตรงหน้าอย่างเป็ห่วง
เพราะเธอรู้ว่าตัวเองเป็คนผิด
ที่เดินไม่ดูทาง
“ไม่เป็ไรคับ
น้องล่ะเป็อะไรไหม?”
ชายหนุ่มถามกลับอย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็ไรค่ะ”
ไอยูส่ายหน้าและยิ้มให้
“แน่ใจนะ?”
เขาถามย้ำอีกครั้ง
.
.
.
เปิดโหวตหนุ่มคนที่1 เ้าตัวเฟรนลี่++
รุ่นพี่ไบร์ท!!
1K
