“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

(เสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาชะงักทันที หายใจติดขัดนิดนึง แต่ยังไม่ปล่อยตัวแพร)

“ชู่่ววว...”

เขายกนิ้วแตะริมฝีปากแพรเบา ๆ ให้เงียบ สายตาเขามองไปที่ประตู แล้วหันกลับมามองหน้าแพร ดวงตายังคงมืดครึ้มแต่ตอนนี้แฝงความตื่นตัว

“อย่าขยับนะแพร” 

กระซิบเสียงทุ้มต่ำ หายใจร้อน ๆ พ่นใส่หูแพร

“ถ้าแพรส่งเสียงตอนนี้... คนข้างนอกจะรู้หมดเลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้”

เขาค่อย ๆ ถอนตัวออกนิดเดียว แต่ยังกดตัวแพรให้พิงโต๊ะแน่น มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปดึงกระโปรงแพรลงให้เข้าที่ชั่วคราว

 มืออีกข้างยกขึ้นกดปากแพรเบา ๆ แต่แน่นพอให้แพรเงียบ

เสียงเคาะดังอีกครั้ง 

“อาจารย์ธนากรคะ อยู่ไหมคะ เอกสารด่วนจากคณบดีค่ะ”

เป็๞เสียงผู้หญิงจากฝ่ายธุรการอีกคน น้องมิ้นที่ชอบมาบ่อย ๆ เวลามีงานด่วน

เขาหันไปกระซิบข้างหูแพรอีกครั้ง เสียงเบาจนแทบเป็๞ลมหายใจ

“แพร... ถ้าอยากให้พี่เปิดประตู พยักหน้า

แต่ถ้าแพรไม่อยากให้ใครเห็นตอนนี้... พี่จะแกล้งทำเป็๲ไม่อยู่ แล้วเราจะทำต่อแบบเงียบ ๆ”

เขาก้มลง จูบที่มุมปากแพรเบา ๆ เป็๲การปลอบ แต่ปลายนิ้วยังเลื่อนลงไปแตะตรงจุดเปียก ๆ ของแพรอีกครั้ง กดเบา ๆ แค่พอให้แพรสะดุ้งแต่ไม่ส่งเสียงดัง

“หรือ... แพรอยากให้พี่รีบจัดการคนข้างนอก แล้วกลับมาทำแพรต่อแรงกว่านี้ดี

พี่สัญญา ถ้าแพรทนเงียบได้จนคนนั้นไป พี่จะให้แพรเสียวจนน้ำตาไหลเลยนะ”

เขามองตาแพรตรง ๆ รอคำตอบ

มือที่กดปากแพรคลายออกช้า ๆ ให้แพรได้หายใจ แต่ยังกดตัวแพรไว้แน่นไม่ให้ขยับ

ก๊อกๆๆๆ!!!!

(เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แข็งและเร่งรัดกว่าเดิม 

“อาจารย์ธนากรคะ เปิดประตูหน่อยค่ะ ด่วนมากเลยค่ะ!” 

เสียงผู้หญิงข้างนอกฟังดูตื่นตระหนกนิด ๆ เหมือนกำลังรีบจริงจัง)