“หากตงฟางปลดผลึกออกมาได้ก่อนที่พลังิญญาของเ้าเปิดออก ข้าจะถือว่าเป็ลิขิต์ที่ไม่อาจฝืนได้ ข้าจะทำหน้าที่ปกป้องสรรพชีวิต แม้ต้องแลกกับต้นจิตที่อาจสลายหายไปจากพิภพก็ตาม ทว่าถึงตอนนั้นข้าอยากให้เ้ารับรู้ไว้ ว่าไม่ใช่ความผิดของเ้า ถ้าจะมีใครผิดก็คงเป็ข้า ที่เลือกผลึกเขาไว้ในเผ่ามาร” ิเยว่ได้ยินดังนั้นรู้สึกจุกแน่นอยู่ในอก ก่อนพลังิญญาขั้นสูงจะพาร่างของเขาหายวับไป หลงเหลือเพียงความว่างเปล่า หญิงสาวยืนนิ่งพร้อมสายลมอ่อนพัดโชยมา
“ข้าจะไม่มีวันให้ต้นจิตของประมุขตงหยาง สลายหายไปอย่างเด็ดขาด” นางพูดจบ จึงรีบเบี่ยงตัวมุ่งตรงไปยังตำหนักจิวหลงทันที ิเยว่เลื่อนสายตามองรอบ ๆ ตำหนัก ด้วยความร้อนใจ ก่อนร่างของเทพธิดาจางซินจะเดินออกมาอย่างสง่างาม
“มาหาข้าถึงตำหนัก มีเื่อันใดงั้นเหรอ” ิเยว่ลุกขึ้นแล้วน้อมกายเคารพ ก่อนจะหันไปยังเทพรับใช้ด้วยสายตากังวล
“ข้าอยากคุยกับท่านเพียงลำพังเ้าค่ะ” เทพธิดาจางซินสะบัดมือเบา ๆ เทพรับใช้ทั้งหมดจึงพากันเดินจากไป ภายในโถงใหญ่เวลานี้ มีเพียงร่างของหญิงทั้งสองยืนอยู่
“ตอนนี้มีเพียงข้ากับเ้าเท่านั้น มีธุระอะไรก็รีบพูดมา” เทพธิดาจางซินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าคงความทะนงตัวไว้อย่างสูงศักดิ์
“ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะไปที่เขาไท่ซาน” เทพธิดาจางซินยกยิ้มมุมปาก
“นี่เ้า คิดจะไปเอาเกล็ดันิลกลับมาจริง ๆ เหรอ”
“ข้าต้องรีบเปิดพลังิญญาก่อนที่จอมมารตงฟางจะหลุดออกมา ข้าไม่้าให้ประมุขตงหยางต่อสู้เพียงลำพัง”
“เ้าอย่าบอกข้านะ ว่าเ้า....หลงรักประมุขตงหยางเข้าแล้ว” สิ้นเสียงของเทพธิดาจางซิน ิเยว่กลืนน้ำลายแล้วพูดขึ้นอย่างไม่อ้อมค้อม
“ข้าไม่อาจปฏิเสธความจริงได้ ว่าข้ารู้สึกเช่นนั้นกับประมุขตงหยางจริง แต่เื่นี้ไม่สำคัญเท่ากับการที่ข้า ต้องรีบเปิดผลึกพลังิญญาให้ทัน ก่อนตงฟางจะหลุดออกมา” เทพธิดาจางซินได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะออกมาเบา ๆ
“เ้ากล้าหาญยอมรับความจริงต่อหน้าข้างั้นเหรอ รู้หรือไม่ ว่าไม่มีผู้ใดอาจหาญเช่นเ้ามาก่อน หึ!แต่ข้าจะไม่ถือสา เพราะเห็นแก่ดวงจิตสีเพลิงที่อยู่ในกายเ้าก็แล้วกัน” ิเยว่เลื่อนสายตาไปมาด้วยความหวาดหวั่น ทว่าไม่อาจเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ได้จึงเอ่ยถาม
“เหตุใดท่านจึงห้าม ไม่ให้ข้าบอกเื่นี้กับใคร แล้วทำไมทั้งเทพฉางจือ ทั้งประมุขตงหยางต่างก็ปิดบังไม่บอกเื่นี้กับข้า ทั้งที่เกล็ดันิล สามารถเปิดผลึกิญญาของข้าได้รวดเร็วกว่าการฝึกอย่างไรจุดหมายเช่นนั้น” ิเยว่พยายามหาคำตอบ ทว่าเทพธิดาจางซินชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เขาไท่ซานเป็ที่อยู่ของันิล และเกล็ดของมันก็ช่วยเปิดผลึกพลังิญญาให้แก่เ้าได้จริง ทว่าไม่ง่ายเช่นนั้น ด้วยพลังิญญาขั้นหนึ่งของเ้า ยากที่จะต่อกรกับันิล พวกเขาไม่อยากให้เ้าได้รับอันตรายจึงพากันปิดบังกระมัง”
“หากเป็เช่นนั้นฝีมือของประมุขตงหยางล่ะ พอจะสู้กับันิลได้หรือไม่” ิเยว่เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ก่อนจางซินจะส่ายศีรษะ
“ันิลเป็สัตว์เทพ แม้มีพลังิญญาแก่กล้าเพียงใด ก็ยากที่จะนำเกล็ดของมันออกมาได้ หากง่ายเช่นนั้นประมุขตงหยางคงไม่รอจนถึงวันนี้ เอาล่ะ... หากเ้าตัดสินใจไป เ้าก็รีบไปเถอะ ก่อนจะมีใครสงสัยเข้า” ิเยว่ชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มดูแคลนของเทพธิดาจางซินจะเผยออกมา
“หรือว่าเ้าคิดเปลี่ยนใจ เสียดายความตายขึ้นมางั้นเหรอ” ิเยว่ไม่ตอบคำถาม ทว่าน้อมกายลงเคารพนางตามธรรมเนียมแล้วพูดขึ้น
“ข้าไปก่อน” ว่าแล้วร่างของนางก็หายลับจากไป พร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์ของเทพธิดาจางซินปล่อยออกมาอย่างคนมีเล่ห์นัย
“ข้าเตือนเ้าแล้ว แต่เ้าก็รนหาที่เอง” เทพธิดาจางซินพูดจบ จึงเบี่ยงตัวกลับเข้าห้องนอนไปพร้อมรอยยิ้มมีความหมาย
ิเยว่ใช้พลังิญญาขั้นหนึ่งหายวับมายังเขาไท่ซาน พร้อมกวาดสายตามองรอบ ๆ ด้วยความแปลกใจ เขาไท่ซานปกคลุมด้วยต้นไม้สีแดงสด แตกต่างจากแดนมนุษย์โดยสิ้นเชิง นางยืนมองทุกอย่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจก้าวเท้ามุ่งตรงขึ้นไปยังยอดเขาด้านหน้า พร้อมสายลมอ่อนพัดโชยมาให้ใบไม้สีแดงร่วงหล่น ปรากฏเป็ความงดงามเกิดขึ้น หญิงสาวแน่นิ่งนิ่ง พลันเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจ
“นับจากเกิดมา ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสถานที่เช่นนี้อยู่ในพิภพด้วย ต้นไม้พวกนี้ช่างแปลกตานัก เหตุใดใบของมันจึงมีสีแดงสดเช่นนี้” ว่าแล้วิเยว่ค่อย ๆ เอื้อมมือรอรับใบไม้แปลกประหลาดที่ว่า ก่อนมันจะร่วงหล่นบนฝ่ามือเล็ก ๆ พร้อมเรียวนิ้วจับขึ้นมาหมุนดู สายตาเปล่งประกายจับจ้องครู่หนึ่ง แล้วนำขึ้นมาดมพร้อมสายลมพัดโชยเป็ระยะ
“กลิ่นหอมราวกับดอกไม้์” นางพูดออกมาบางเบาพลางเลื่อนสายตามองตรงไปด้านหน้า แล้วตัดสินใจก้าวเท้าเดินสำรวจบริเวณนั้น
ท่ามกลางความงดงามยากหาสถานที่ใดเปรียบ ิเยว่เดินวนอยู่ที่เดิมสองสามรอบ จนนางรู้สึกถึงความผิดปกติ
“เมื่อครู่ข้าเดินผ่านต้นไม้ต้นนี้ไปแล้ว แต่เหตุใดข้าจึงวนกลับมาที่เดิมอีก” สิ้นความคิดเท่านั้น กระแสลมแรงได้พัดพาต้นไม้บริเวณนั้นหายวับไปทันที เหลือเพียงถ้ำขนาดใหญ่สีดำสนิทตั้งเด่นตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วครุ่นคิดในใจ
“เขาไท่ซานช่างแปลกประหลาดนัก ต้นไม้เคลื่อนที่เองได้งั้นเหรอ” นางรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยจึงพยายามตั้งสติ ก่อนตัดสินใจย่างเท้าเข้าไปในถ้ำขนาดใหญ่ตรงหน้า
717
