ตึก ๆ ๆ พลั่ก!
แมวดาววิ่งเข้ากอดกระต่ายหนุ่มด้วยความดีใจอย่างกับแมวที่กระโจนเข้าตะครุบหนูเล่นจนลืมว่าอีกฝ่ายตัวเล็กกว่าตนมาก
"ใจเย็นสิ มิลิน เดี๋ยวเนธก็ไม่หายใจเหมือนคราวก่อนหรอก"
"ใช่ ดูเนธด้วยสิกระดูกหักแล้วมั้ง"
เสียงของแมวดาวอีกสองคนเอ่ยตามหลังมิลินพร้อมเดินไปกอดเนธเสริมอีกแรงทั้งที่เพิ่งพูดว่าเป็ห่วงกระต่ายน้อยไปหมาด ๆ
อั่ก!!!
"นี่...รู้จักกันหรอ?!"
ดัน เอ่ยถามด้วยความงงงวยทำหน้าทำตาท่าทางแสดงถึงความตกตะลึงและประหลาดใจสุดๆ
"อ่อ! นี่มิลิน กับ มิลัน แล้วก็ มันลิ เป็เพื่อนสมัยเด็ก ๆอ่ะ แล้วก็นี้ ดัน รูมเมทแล้วก็เพื่อนสนิท"
เนธที่แนะนำทั้งสี่ให้รู้จักกันอย่างเรียบง่ายแต่ทางหมาน้อยดูอึ้งและประมวลผลอยู่นานกว่าจะเข้าใจทุกอย่างได้
"ไง พวกเรามารู้จักกันไว้นะ"
"อ...อ่ะ อืม ยินดีที่ได้รู้จัก"
ตาเรียวประกายทั้งสามสีจ้องมองไปยังหมาน้อยตาดำ ๆ ราวกับกำลังมองดูและจะเล่นของเล่นชิ้นใหม่
"พอเลย ๆ ทั้งสาม อย่าแม้แต่จะคิดนะ!!"
"ชิ! เกลียดจริงคนรู้ทัน"
ทั้งสามบ่นอุบอิบก่อนจะปล่อยตัวสหายตัวน้อยที่เกือบจะโดนเล่นเข้าให้และเริ่มพูดคุยทักทายตามปกติก่อนจะขอตัวไปธุระต่อและทิ้งท้ายประโยคที่น่าฉงนไว้กับเนธ
"(มันลิ)จริงสิเนธก่อนจะไป พรุ่งนี้เจอกันนะและก็อย่าได้ซื้อของจากกระต่ายตัวไหนเป็อันขาด"
คำพูดและรอยยิ้มดูมีเลศนัยนั้นทำเอาเนธอยากจะถามต่อให้รู้เื่แต่ก็สายไปแล้วเหล่าแมวดาวทั้งสามหายไปทันทีราวกับไม่เคยอยู่ตรงนี้มาก่อนแต่เนธก็ไม่ได้แปลกใจอะไรมากนักเพราะนั้นเป็เื่ปกติของทั้งสาม
.
.
.
[หอพัก]
"เนธ กูสงสัย"
"ว่า..."
"สามคนนั้นได้รูปลักษณ์อะไรวะ จะแมวก็ไม่ใช่แต่เสือดาวก็ไม่ใช่อีกเพราะผมเป็สีขาวเทา แล้วทำไมถึงเหมือนกันจังวะ?"
"อ่อ เสือดาวหิมะว่ะ แล้วทั้งสามเป็ฝาแฝดกันเหมือนกันเกือบทุกอย่างต่างแค่สีตา เลยได้มาเหมือนกันหมด"
"เห้ย! ได้หรอวะ!!"
"แต่ระวังไว้หน่อยก็ดีนะ สามคนนั้นอันตรายอย่าเผลอ....แค่นั้นเหละ"
"อ่ออ หูที่เป็รอยกัดด้านซ้ายเนี้ยมาจากสามคนเองนั้นสินะ5555"
"ไม่ใช่...กู...ไปนอนนะ"
"อ้าวเห้ย! เออๆฝันดีนะมึง"
ปัง!!!
สิ้นเสียงประตูชายหนุ่มเดินมานอนที่เตียงสายตานั้นเหม่อลอยมือเรียวจับปลายหูที่แหว่งที่คล้ายรอยคนกัด ความเงียบเข้าปกคลุมกระต่ายหนุ่มนึกย้อนถึงอดีตจนผล็อยหลับไป
.
.
[ 8 ปี ก่อน ]
"โอ๊ย!! น่าเบื่อว่ะมันไม่ขยับแล้วอ่ะ"
"นั้นสิ ขนาดเอาแม่พิมพ์มาตอกจนหูขาดไปแล้วยังไม่ร้องไม่ขยับเลย"
"เฮ้อ ไม่สนุกแล้วว่ะ ปะพวกเรากลับเถอะมัดมันไว้แบบนี้เหละ วันนี้ก็ให้มันนอนกลางหิมะแบบนี้เหละ"
กลุ่มเด็กหางยาวเดินออกจากป่าไปทิ้งไว้แต่เพียงเด็กน้อยมอมเมมผมสีเทากับหูยาวที่อาบเืถูกมัดไว้กับต้นไม้อย่างนั้นสายตาเด็กน้อยมองไปที่พื้นอย่างเลื่อนลอยในใจคิดเพียงวิธีที่จะหนีรอดจาดพวกเด็กไม่มีเหตุผลที่เอาแต่หาโอกาสแกล้งและทรมาณตนนั้นทุกวัน
"(???)นี่!! เ้าหนูไหวไหมไปโดนอะไรมาละเนี้ยทำไมสภาพเป็เช่นนี้"
"....(ใคร? ทำไมคำพูด...)"
"(???)คงตายแล้วเหละ"
"(???)ยังไงก็พากลับไปก่อนละกันถ้าตายจริงค่อยเอามาปล่อยไว้หน้าป่าให้พวกนั้นจัดการศพ"
สิ้นเสียงที่ไม่รู้จักทั้งสามคุยกันจบเชือกที่มัดเด็กน้อยแปรสภาพเป็หิมะกระต่ายน้อยไม่ได้สติลอยขึ้นกลางอากาศตามสามคนนั้นหายเข้าไปในกลุ่มควันทันทีเหลือทิ้งไว้เพียงรอยเืที่เด่นกลางหิมะสีขาว
.
.
.
"....ที่นี้ไหนเนี้ย? จำได้ว่าอยู่ที่ต้นไม้นี่"
เด็กน้อยลืมตามองไปรอบห้องด้วยความไม่คุ้นชินฟูกสีม่วงอ่อนแปลกตาที่ไม่เคยเห็น พนังไม้เก่า ๆ มีรู แสงลอดเข้ามาทำให้รู้ว่าเป็่กลางวันแล้วเด็กน้อยคลานไปส่องดูด้วยความสงสัยเพราะได้ยินเสียนคนคุยกันแต่ยังไม่ทันจะได้มองลอดรูนั้นเสียงปริศนาก็ดังขึ้นจากข้างหลัง
"เ้าหนู ตื่นแล้วหรอ"
"อ๊ากก!!!!"
"ฮ่าๆๆๆ"
เสียงหัวเราะเ้าเล่ห์ของหญิงสาวข้างหน้าทำเอากระต่ายน้อยใสุดขีดแต่ก็ต้องหน้าซีดไปอีกกับรูปลักษณ์ที่ไม่เหมือนใครดวงตาเรียวสีเหลืองที่เหมือนดั่งสัตว์ป่า ผมหูและหางขาวจุดดำเหมือดั่งเสือดาวแต่ก็ไม่ไม่ใช่ ชุดที่ใส่ก็แปลกตาเหมือนไม่ใช่คนในยุคนี้
"(???)เอ้า ๆ เ้าหนูจะหวาดกลัวอะไรข้าขนาดนั้นข้าเป็มิตรนะ"
ครืดด!
"(???)นี่ ๆ มันลิ ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำอะไรเ้าเด็กนั้น"
"(มันลิ)ข้าเปล่านะท่านพี่ มิลัน เ้าเด็กนี่อยู่ดีๆก็ใแล้วค้างอยู่แบบนั้น"
"(มิลัน)ไม่สน ๆ ๆ ๆ ข้าจะไปบอก พี่มิลิน เ้ารอโดนตำหนิได้เลย"
หญิงสาวที่มีลักษณะเหมือนกันทุกระเบียบนิ้วเข้ามาอีกคนและพยายามจะหาเื่คนน้องให้ได้ไม่นานคนอีกคนก็เข้ามาในห้องและยืนจับกลุ่มคุยกันพรางมองทางกระต่ายเด็กเป็ครั้งคราว
"(มิลิน)เ้าหนู แกมีชื่อไหม?"
"ผม...เนธ"
"(มันลิ)บอกพวกข้าได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
"เอ่อ..ผม"
เนธเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในป่า ทั้งสามตั้งใจฟังโดยไม่มีท่าทีใด ๆ ทั้งสิ้น
"ม..มันก็เท่านี้...ครับ"
"(มิลิน)หืม...เ้าอยากเอาคืนไหม"
"ครับ?"
"(มิลัน)ข้าช่วยพวกเ้าได้นะ"
"(มันลิ)เ้าแข็งแกร่งมากนะ ข้ารับรู้ได้ถ้าเ้าให้พวกข้าช่วยเ้าจะแข็งแกร่งมากหลายเท่าเลย"
หญิงสาวแปลกหน้าทั้งสามยื่นข้อเสนอให้เหมือนมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ในนั้นอย่างน่าสงสัยแต่เนธก็คิดเพียงว่าทั้งสามนั้นเพียงแค่เห็นใจเขาเท่านั้น แต่เด็กน้อยก็ปฎิเสธไปเพราะ้าจะกลับเพราะกลัวครูคุมหอพักจะเดือดร้อนที่ตัวเองหายไปหลายวัน
"(มิลัน)ก็ได้ตามใจเ้านะ เ้าหนู ไหนๆเ้าก็หายดีแล้วงั้นพวกข้าจะไปส่งที่ทางเข้าป่าละกัน"
"ขอบคุณนขอบคุณนะครับที่ลำบากรักษผม"
จบประโยคหญิงสาวทั้งสามดีดนิ้วพร้อมกัน เพียงพริบตาเดียวภาพตรงหน้าก็เป็เส้นทางเข้าป่าไปแล้ว หญิงสาวทั้งสามยิ้มส่งก่อนจะแปลงเป็หมอกควันจางหายไป เหลือเพียงเสียงพูดแฝงความหมายที่ดังขึ้นมาในหัวของเด็กน้อย
"หากเ้า้าแข็งแกร่งขึ้น ก็มาหาพวกข้าได้ เวลานั้นเหลือเฟือ เพียงพอที่จะฝึก เวลานั้นยาวนาน เพียงพอให้เ้าค้นหาตนเอง....."
4K
