ฟิคหัวขโมยแห่งบารามอส เจ้าชายเฟริน เจ้าหญิงเฟริโอน่า

ศึกชิงตำแหน่งป้อมอัศวินในช่วงเช้าเป็นการสอบภาคทฤษฎีแทบทั้งสิ้น ทำให้เหล่าทโมนทั้งหลายหรือแม้แต่เหล่าหัวกะทิแทบหมดแรง เกือบจะคลานกันมายังต้นไม้ใหญ่ที่เป็นที่นัดหมายของเหล่าปีสอง

“ครี้ด ซีบิล ซอร์โร เป็นไงกันบ้าง” มาทิลด้าถามทันทีที่สามหนุ่มเดินมาถึงพร้อมยื่นกล่องข้าวให้แต่ละคนที่เดินคอตกเข้ามา

“อย่าหวังเลย มาทิลด้า” ครี้ดพูดเสียงระเหย ซอร์โรส่ายหน้าไม่อยากพูด ส่วนซีบิล

“หมดหวังแล้วล่ะครับ”

‘หมดความหวังไปอีกสาม’ มาทิลด้าคิดในใจก่อนจะไปหันไปดูหนุ่ม ๆ ที่มาถึงกันก่อนแล้วนั่งเขี่ยข้าวเล่น หรือไม่ก็กินกันไปแค่ไม่กี่คำเท่านั้น

“เจค กัส โคลว์ เรนอน แองจี้ ล่ะเป็นไง” เธอถามอย่างมีความหวัง

“ไม่น่าจะรอด” เจค ตอบก่อนจะเดินผ่านไปนั่งทานข้าวกับพวกครี้ดที่มาก่อน ส่วน กัสเดินผ่านซะดื้อ โคลว์ส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“ยากเกินไปค่ะ ทำได้ไม่กี่ข้อเอง” เรนอนตอบอย่างหมดหวัง มาทิลด้าพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปยังคนสุดท้าย

“อย่าถามอะไรฉัน มาทิลด้า”

‘เหลือแค่พวกเฟริน คิล คาโล เฟลิโอน่า คาลิน่า และโรสิน่ะ’

รออยู่สักพักกลุ่มสุดท้ายที่เดินหน้าบานยิ้มกว้างเหมือนปกติ นำโดยเฟริน คิลและโรพูดคุยกันด้วยท่าทีสบาย ๆ ส่วนสองสาวกับคาโลก็มีสีหน้าปกติ ทำให้มาทิลด้าพอมีความหวังขึ้นมาบ้าง

“เป็นไงบ้าง ทำได้ไหม”

“สบาย” เฟรินยิ้มร่ากระโดดเข้าคว้าข้าวกล่องและกินแทบจะทันที ทำให้คนที่มาก่อนและคนที่เดินมาพร้อมกันต้องหันไปมองเจ้าตัวยุ่งอย่างแปลกใจ

“หมายความว่าไงที่ว่า สบายเนี่ย หา” แองจี้ถามอย่างไม่แน่ใจ เฟรินฟาดข้าวกล่องก่อนจะกระเดือกลงคอและกินน้ำตามก่อนจะหันไปมองคนถามด้วยท่าทีสบายใจ

“ก็ตอนบ่ายไง สบายไม่ต้องสอบ” เท่านั้นแหละคทาก็ไล่กวดเจ้าตัวสบายไปรอบ ๆ เรียกเสียงฮาแก่เพื่อน ๆ ที่ตอนแรกนั่งหมดอาลัยตายยาก ส่วนมาทิลด้าถอนหายใจอย่างปลง ๆ ที่ไม่น่าไปคาดหวังอะไรกับเจ้าตัวยุ่งนักเลย

“แล้วพวกนายล่ะ คิล”

“ฉันหลับ” นักฆ่าปัญญาอ่อนตอบสั้น ๆ ก่อนจะคว้าข้าวกล่องไปกินข้าง ๆ เจ้าหญิงเรนอนคนงาม มาทิลด้าเลยหันไปหาคนถัดไปคือ โร

“ก็ดี” เขายิ้ม ๆ ให้หญิงสาวก่อนจะเดินไปหยิบข้าวกล่องมาทานเช่นเดียวกัน

“เราทำเต็มที่แล้ว” เฟลิโอน่าตอบก่อนจะเดินไปทานข้าวกับคาลิน่า เหลือคาโลที่ไม่ยอมตอบ แต่หญิงสาวก็มองอย่างคาดคั้นอยู่นานจน

“เดี๋ยวก็รู้”

มาทิลด้าส่ายหัวอย่างปลงตกก่อนจะไปนั่งกินข้าวรวมกับพวกเพื่อน ๆ ทุกคนกินกันเพียงแค่ไม่กี่คำเพราะกินไม่ลง ไม่เหมือนเจ้าตัวยุ่งที่มันวิ่งไล่จับจนเหนื่อย แล้วมานั่งฟาดข้าวเอาฟาดข้าวเอา พร้อมบ่น หงุงหงิงเป็นเพลง ‘สอบตกเป็นเรื่องธรรมดา สอบผ่านสิประติหาร สอบตกสบายนักแล สอบผ่านปวดหัวน่ะเออ’ สร้างความรำคาญให้สาวน้อยน้องนุชลุกขึ้นฟาดอีกครั้ง สร้างเสียงหัวเราะให้กับเพื่อน ๆ อีกรอบ

นั่งพักได้สักพัก เหล่ารุ่นพี่สภาสูงทั้งหกก็แวะเวียนมาข่มขู่เหล่ารุ่นน้องฝึกงานทั้งสี่ก่อนจะจากไป ทิ้งซากอาลัยตายยากของเฟริน สามสาวที่เห็นเฟรินงอจึงอาสาเพื่อน ๆ ไปดูประกาศผลสอบภาคบ่ายแทน

เหล่าอัศวินผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหลายเดินตากแดดยามบ่ายไปยังสนามสอบภาคปฏิบัติของแต่ละตำแหน่ง โดยมีเพื่อน ๆ ที่ไม่ผ่านเข้ารอบให้กำลังใจส่งท้ายก่อนจะแยกย้ายกันไปเชียร์ตามที่ต่าง ๆ

“อุสส่าห์มั่วแล้ว หลับก็แล้ว ยังผ่าน นี่เทวดาแกล้ง รึป่าวว่ะไอคิล ไอโร” เฟรินที่เดินไปสอบตำแหน่งเสนาธิการฝ่ายซ้าย ที่จะจัดสอบพร้อมกับเหล่าผู้คุมกฎ ส่วนคาลิน่าที่ลงตำแหน่งผู้คุมกฎเหมือนกันไม่ผ่านรอบแรกเลยไปนั่งเชียร์ที่ซุ้มใกล้ ๆ เสนาธิการฝ่ายซ้ายแทนกับน้องสาวของเขาที่ไม่ผ่านเหมือนกัน

“นั้นอ่ะดิ ไอคนที่น่าผ่านไม่ผ่าน” คิลสบถอย่างเห็นด้วย ส่วนโรยิ้มขำ

“พวกนายไม่รู้รึไง การสอบเนี่ยวัดจากเวลาที่ใช้ในห้องสอบ” โรอธิบาย

“บ๊ะ ไอนี่รู้ก็ไม่บอกคนอื่น ไอ้พวกที่นั่งนาน ๆ เลยร้องไห้ขี้มูกโปง” เฟรินเหวเข้าให้ แต่โรแค่เพียงไหวไหล่

“กำจัดคู่แข่งไงล่ะ ยิ่งน้อยยิ่งดี ไม่ใช่ไงท่านเสนาธิการฝ่ายซ้าย” โรพูดอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินนำไปยังทางที่เป็นที่คุมสอบของเหล่าผู้คุมกฎ ส่วนเฟรินก็เดินไปยังซุ้มที่มีผู้ผ่านเข้ารอบอีกสาม และโรเวนที่เป็นเสนาธิการฝ่ายซ้ายคนปัจจุบันนั่งอยู่

“ไง สอบภาคเช้าสนุกรึป่าว?” โรเวนทักรุ่นน้องคนโปรดอย่างเป็นกันเอง ทำให้เหล่าผู้ท้าชิงที่นั่งอยู่ก่อนต้องหันมาเขม่ง ถึงแม้ว่าพวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่ารุ่นน้องคนนี้มีฝีมือเกินกว่าจะเป็นหัวขโมย แถมว่าเสนาคนเก่งยังเป็นคนให้ท้ายอีกด้วย แต่ก็อดเขม่งไม่ได้

“ก็สนุกดีน่ะพี่ แต่ทำไม่ต้องคัดคนด้วยวิธีนั้นด้วยเล่า ไอ้พวกที่ตั้งใจทำมันก็พาลเสียกำลังใจ ขวัญหนีดีฟ่อกันหมดพอดี แล้วคนดี ๆ มันจะพากันไม่มีเอา น่ะพี่” ถึงปากจะพูดอย่างนั้นแต่ตาของรุ่นน้องก็เป็นประกายด้วยความนึกสนุกอยู่ดี

“หึ เรียนรู้ไวดีนิ ข้อสอบภาคเช้า ความจริงไม่ได้วัดความรู้อย่างที่ทุกคนคิดหรอก แต่เป็นการวัดไหวพริบ” คำพูดของโรเวนทำให้เขาคิดได้ ก็ไอ้ข้อสอบนั้นหนาอย่างกับหน้าเหลืองสองหน้าประกอบกันซะอีก ใครมันจะมีเวลาไปตรวจข้อสอบได้หมด ว่ะ แค่มั่ว ๆ สักข้อ สองข้อส่งก็พอแล้ว “คนที่มีความรู้แต่ขาดไหวพริบไม่อาจหมอบงานสำคัญได้”

“ทำไมหรอพี่ มีความรู้เยอะยิ่งได้เปรียบไม่ใช่ไง”

“นายคิดอย่างงั้นหรอ คนที่มีความรู้แต่ขาดไหวพริบ ไม่สามารถมองสถานการณ์และตัดสินใจได้ทัน แต่ถ้ามีแต่ไหวพริบแต่ไม่มีความรู้ก็ไม่สามารถพลิกสถานการณ์หรืออ่านทางอะไรได้เช่นเดียวกัน ความรู้และไหวพริบจึงต้องมีควบคู่กัน”

“อ้า งั้นผมคงมีแต่ไหวพริบแล้วล่ะ”

“หือ? ทำไมคิดอย่างงั้นล่ะ”

“ก็ผมมั่วไปข้อนึง แล้วก็รอส่งเลยไง ข้อสอบแบบนั้นใครมันจะตอบได้ กฎตั้งเยอะตั้งแยะ ถ้าไม่เคยผิดกฎก็ตอบไม่ได้หรอก”

โรเวนหัวเราะออกมาเบา ๆ กับรุ่นน้องคนนี้ก่อนจะรินชาให้แก่เด็กหนุ่ม และไม่ได้พูดอะไรอีกเลย เพราะอาจารย์คุมสอบได้เดินเข้าไปในสนามเรียบร้อยแล้ว

“ข้อแสดงความยินดีกับเหล่าผู้ลงตำแหน่งผู้คุมกฎทั้งสิบหกคน และเสนาธิการฝ่ายซ้ายทั้งสี่ อย่างที่ทราบเนื่องจากสี่ผู้คุมกฎทำหน้าที่ภายใต้การดูแลของเสนาธิการฝ่ายซ้ายจึงมีการสอบควบคู่กัน ในการสอบครั้งนี้ เราจะให้ผู้ลงตำแหน่งเสนาธิการฝ่ายซ้ายทั้งสี่เป็นคนเลือกสี่ผู้คุมกฎที่จะมาทำหน้าที่เพื่อผ่านการคัดเลือก...

หน้าที่ของผู้คุมกฎคือนำธงที่เจ้าชายโรเวน เสนาธิการฝ่ายซ้ายคนปัจจุบันนำไปซ่อนไปตัวอาคารออกมาก่อนเวลาจะหมด ผู้คุมกฎของใครเป็นคนนำธงออกมา ผู้นั้นจะได้รับเลือกเป็นเสนาธิการคนปัจจุบัน ส่วนทางผู้คุมกฎก็อย่างที่ทราบ ทุกคนจะได้เหรียญที่มีสัญลักษณ์ของป้อมปราการต่าง ๆ คนละเหรียญ หน้าที่ของทุกคนคือพยายามแย่งชิงเอาเหรียญจากคนอื่น ๆ ให้ครบทั้งสี่สัญลักษณ์”

อาจารย์ท่านนั้นหยุดอธิบายก่อนเรียกให้เหล่าผู้คุมกฎทั้งหลายออกมายืนโชว์ตัวกลางแดด และสั่งให้เด็กปีหนึ่งคนนึง ถือถาดที่มีลูกเต๋าทั้งหกลูกพร้อมกระบอกไม้ไผ่ เฟรินยิ้มเผล่หันไปมองรุ่นพี่ข้างตัวทันที

“ไหนบอกว่าป้อมอัศวินไม่สนับสนุนการพนันและของมึนเมาไงพี่ อย่าบอก น่ะว่าให้แข่งกันแทงเสีย ๆ” โรเวนเพียงยิ้มบาง ๆ ให้กับรุ่นน้องข้างตัว

“การต่อสู้บางครั้งต้องใช้โชคเข้าข้างเหมือนกันน่ะ เฟริน ถือว่าเป็นการวัดดวงไปก็แล้วกัน”

‘ดวงนั้นหรอ สำหรับท่านเฟรินคนนี้การพนันไม่ต้องใช้ดวงหรอกน่า’ เฟรินคิดในใจเมื่อเด็กปีหนึ่งคนนั้นเดินไปหาคนทางซ้ายสุดก่อน ซึ่งพวกเขาต้องเขย่าให้ได้แต้มน้อยที่สุดเพื่อที่จะได้เลือกผู้คุมกฎก่อน หมายความว่าเลือกก่อนได้เปรียบนั้นเอง

‘เอาล่ะท่านนักรบปีห้า ท่านจะได้เท่าไรกัน’ ทันทีที่ลูกเต๋ากระทบกับกระบอกไม้ไผ่ หูที่ฝึกมาเป็นอย่างดีของหัวขโมยและนักต้มตุ๋นก็เริ่มทำงาน ไม่นานรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏอย่างถูกใจ ก่อนที่กระบอกไม้ไผ่จะถูกเปิดออกเผยให้เห็นลูกเต๋าที่นิ่งอยู่บนถาด

‘ห้า ห้า หก ห้า หก หก สามสิบสามแต้ม นี่ละน่าที่เข้าเรียกนักรบผู้ไม่ฝักใฝ่การพนัน แต่น่าเสียดาย ที่การพนันทำให้ได้เลือกนักรบ ฮ่า ๆ’

เด็กปีหนึ่งขยับมายังคนถัดไป ซึ่งเป็นรุ่นพี่องค์รักษ์ปีหก เขารับเอาลูกเต๋าใส่ในกระบอกไม้ไผ่ ก่อนจะคว่ำลงบนถาดและเขย่าเบา ๆ หู เฟรินจับเสียงอีกครั้ง อือ ไม่เลวที่เดียว หนึ่ง ห้าลูก และสองอีกหนึ่งลูก เจ็ดแต้ม หรือว่าองค์รักษ์เวลาว่างงาน เขาชอบแทงเสีย ๆ กันหรอเนี่ย ไม่แน่ ๆ สิ้นความคิดก็ขยับขำอยู่คนเดียว

เด็กปีหนึ่งเดินมาหยุดกับนักบวชปีหกที่นั่งข้าง ๆ เฟริน เขาหันมามองหน้าเฟรินสักพักก่อนจะเขย่า คราวนี้ เสียงที่จับได้ทำให้เฟรินหันไปมองนักบวชข้างตัวอย่างแปลกใจ หนึ่งรวด หกแต้ม ซึ่งน่าจะเป็นแต้มที่น้อยที่สุดที่จะสามารถเขย่าได้ เอาล่ะว่ะ เอาไงดี ทำไงให้แต้มน้อยกว่านักบวชผู้รักการพนันได้

ไอ้การแข่ง น่ะไม่น่าสนเท่าไรหรอก แต่ถ้าได้แต้มมากกว่ามันเสียหน้าตระกูลเดอเบอโรว์ยังไงชอบกลอยู่ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิดก่อนจะแย้มยิ้มหันไปหานักบวชข้างหัว มือหนาคว้าลูกเต๋าทั้งหกใส่ในกระบอกไม้ไผ่

“ถ้าได้เยอะกว่านี้คงเสียชื่อตระกูลแย่” หัวขโมยตัวป่วนของป้อมประกาศศักดิ์ดาก่อนจะคว่ำลงบนถาดและออกแรงเขย่าสักพัก หูจับสัมผัสตลอดเพื่อให้ลูกเต๋าเป็นไปตามที่ต้องการ ก่อนจะเปิดออกช้า ๆ ให้เห็นลูกเต๋าที่มีด้านหน้าเป็นแต้มเดียวซ้อนกันทั้งหกลูก

โรเวนยิ้มขำให้รุ่นน้องข้างตัวก่อนจะร่ายคทาพริบตาเดียวเหล่าลูกเต๋าที่เฟรินภูมิใจนักภูมิใจหนาก็ละเหยไปในอากาศ และกล่าวกับรุ่นน้องอย่างจริงจัง

“กฎของป้อมอัศวินข้อแรกที่พวกนายควรจะจำ คือห้ามการพนันและของมึนเมา”

“งั้น เฟริน เธอเป็นคนเลือกก่อนเป็นคนแรกเลยจ๊ะ” อาจารย์ผู้คุมสอบประกาศผล เฟรินเลือกคิล รุ่นพี่โซมาเนีย โร และรุ่นพี่ปีสี่อีกคนที่เป็นผู้หญิงสวย ๆ หน่อย” หลังจากที่เหล่าผู้ลงตำแหน่งผู้คุมกฎแต่ละคนเลือกผู้คุมกฎทั้งสี่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็มีเวลาให้วางแผนร่วมกันห้านาทีก่อนเข้าไปในอาคาร

“ถ้าผมเดาไม่ผิดนักล่ะก็น่ะ ไออาคารบ้านั้นต้องไม่ใช่เส้นทางที่พวกนายเคยรู้จักแน่ ๆ อาจจะมีการลงมนต์อะไรบางอย่างให้เหมือนเป็นสถานที่อื่นก็เป็นได้ แล้วเวลาก็จำกัด พวกนายก็ต้องไปหาเหรียญอีกต่างหากใช่ ป่ะล่ะ ถ้าให้เดินเกมส์ตามเซนหัวขโมยของฉันล่ะก็ ทางออกเป็นทางด้านล่าง ให้พวกนายเดินไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ชั้นกลาง ๆ เป็นสถานที่ปิดทึบและมีกลิ่นไอมนต์จาง ๆ ของรุ่นพี่โรเวน เน้นสัมผัสเอา แล้วก็คาดเดา ถ้าเจอใครก็เก็บไปตามทางเอาแล้วกัน ถ้าได้ธงนั้นแล้วก็เก็บไว้ก่อน แล้วหาเหรียญของตัวเอง พอใกล้หมดเวลาก็ค่อยออกมา แต่ถ้าหาธงบ้านั้นไม่เจอก็ทำใจ แล้วหาเหรียญของตัวแล้วกัน เด้อ”

คำสั่งที่ไม่น่าเป็นคำสั่งทำให้โซมาเนียแทบกุมขมับกับรุ่นน้องคนนี้ที่เห็นอะไรเป็นเล่นไปซะหมด ส่วน คิลและโรก็เพียงแค่พยักหน้ารับขำเหมือนรู้อยู่ก่อนแล้ว

“ถ้าหาไม่เจอ นายจะไม่เอาธงจริง ๆ น่ะหรือ น้องเฟริน”

“โถ่พี่สาว ไอบ้าที่มันได้ธงก็ต้องวิ่งหน้าตั้งมาหานายมันที่ทางออกอยู่ดี พอพี่ได้เหรียญครบแล้วก็เตะมันแล้วแย่งธงมาให้ผมก็สิ้นเรื่องแล้วนี่ครับ”

.............................................................................