ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

หกล้ม

           ลี่ถิงที่เดินเล่นซื้อของกับคนอื่นๆตอนนี้พวกนางได้สินค้าติดไม้ติดมือกันหลายอย่างแล้วโดยเฉพาะเบ๊เฉพาะกิจอย่างเยว่สือที่ต้องไปหาซื้อรถเข็นมาใส่ของตามคุณหนูๆที่สนุกกับการซื้อของกันทีเดียว

“ร้านนี้ๆขอรับ ดอกไม้สวยมากเลย”

“ซื้อเครื่องประดับไปฝากท่านแม่ดีไหมขอรับ”

“แวะร้านผ้าร้านนี้ก่อนเถอะ”

“ขนมร้านนี้น่ากินมากขอรับ”

“ร้านนั้นมีสัตว์ด้วยเราไปดูกันเถอะขอรับ” หมิงเลี่ยนที่เห็นสัตว์ตัวเล็กน่ารักก็วิ่งเข้าใส่ทันทีมือที่จับพี่สาวอยู่นั้นไม่ได้ปล่อยแต่กลับดึงนางไปด้วยนี่เด็กอะไรกันแรงเยอะจนพี่สาวต้องวิ่งตามเขาแรงดึงแล้ว

‘พลั๊ก’ลี่ถิงที่วิ่งตามแรงดึงน้องชายมา นางชนเข้ากับคนผู้หนึ่งเต็มๆทั้งมือที่จับน้องชายอยู่ก็หลุดไป เพราะตอนนี้ตัวนางเองจะเอาตัวไม่รอดแล้วล้มลงไปนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างนี้

“พี่ใหญ่”หมิงเลี่ยนรีบหันกลับมาดูพี่สาวทันที เมื่อรู้สึกถึงแรงดึงและมือที่ปล่อยไป

“เป็นอะไรหรือไม่”นิ้วมือขาวเรียวยาวยื่นมาตรงหน้านางพร้อมถามออกมาเสียงนุ่ม

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”ลี่ถิงตอบออกมา ก่อนจะเงยหน้าดูผู้ถาม เขาที่ถามนางด้วยท่าทางอ่อนโยน รอยยิ้มนิดๆที่ส่งมาให้อย่างห่วงใย

“เมื่อครู่ข้ามิทันมองต้องขอโทษด้วย” เขาเอ่ยกับนางอย่างสำนึกผิด

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะเมื่อครู่ข้าเองที่ผิด อ่ะ” ลี่ถิงรีบเอ่ยปฏิเสธเขาออกมาและรีบลุกขึ้น แต่รู้สึกเหมือนเข่าที่งออยู่เมื่อครู่พอยืดเหยียดในท่ายืนแล้วจะปวดๆเสียแล้ว

“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”เขารีบเข้าไปประคองนางทันทีที่แม่นางผู้นี้อยู่ๆ ก็เหมือนจะล้มไปอีกรอบ

“ไม่เจ้าค่ะ แค่นี้เพียงเล็กน้อย”นางรีบตอบเขาไปและถอยตัวออกมาจากแขนจากมือที่เขาประคองนางไว้อย่างเบาๆ

“ลี่ถิงเจ้าทำไม” เยว่ซินกับน้องๆ พึ่งจะตามมาถึงเอ่ยถามออกมานางจะถามหาหมิงเลี่ยนแต่กลับเจอคนตรงหน้าอีกคน จึงถามออกมาด้วยความสงสัยเพราะน่าจะมีอะไรเกิดขึ้นสักอย่าง

“พี่ใหญ่เมื่อครู่ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ” หมิงเลี่ยนที่เมื่อครู่กว่าจะหยุดเท้าวิ่งและหันกลับมาหาพี่สาวตัวเองได้เขาต้องฝ่าผู้คนอีกหลายคนกว่าจะมาถึงตัวพี่สาวได้

“ไม่ๆข้ามิได้เป็นอันใด ต้องขอโทษคุณชายอักครั้งที่ข้าวิ่งมาชนท่านเข้าและก็ขอบคุณที่คุณชายช่วยข้าไว้เจ้าค่ะ” ลี่ถิงตอบน้องออกมาและหันกลับไปพูดกับเขาเสร็จสรรพ

“ต้องเป็นข้าที่ต้องขอโทษเจ้าเดี๋ยวข้าจะตามหมอ”

“ไม่เป็นไรจริงๆเจ้าค่ะ นี่พี่สาวและน้องชายข้าก็มาแล้ว มิรบกวนคุณชาย”

“ลี่ถิงเจ้า” เยว่ซินที่พอจะจับใจความที่ทั้งสองพูดกันได้จึงเดินเข้ามาจับตัวลี่ถิงดูอาการ

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะกลับไปทายาที่บ้านก็หายแล้ว” นางเอ่ยออกไปอย่างยิ้มแย้มทำเหมือนเป็นเรื่องทั่วไปมิได้หนักอะไร แต่จริงๆ เท่านี้สำหรับนางก็ไม่ได้หนักจริงๆ นั่นแหละ แต่คนอื่นดูจะเป็นกังวลเกินไปแล้ว

“เช่นนั้นก็ได้ไว้ข้าจะไป” ขาเอ่ยกับนางออกมาอย่างเข้าใจ แต่ยังมิทันได้พูดจบดีนางก็พูดขึ้นมาก่อนซะได้

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะขอบคุณคุณชายอีกครั้ง” นางเอ่ยกับเขาออกมาก่อนจะเดินละออกไป โดยมีเยว่ซินค่อยๆพยุงออกเดิน

“ไปเยี่ยมเจ้าได้ที่ไหน”เขาได้แต่เอ่ยกับตัวเองไป เพราะพวกนางเดินไปแล้วจะมีก็เพียงผู้ติดตามเขากับเด็กหนุ่มที่เข็นรถใส่ของผ่านเท่านั้นที่ได้ยินเสียงของเขา

           จิ้นสิงที่จัดการเรื่องที่ดินเสร็จแล้วก็นั่งรถม้ามารอลูกๆที่ตลาดทันที เขานัดที่รอกับพวกเด็กๆ ไว้แล้ว รอที่ตรงนี้ไปก่อนอีกไม่นานพวกเขาคงออกมาแล้ว

“ท่านพ่อ”สองแฝดที่เห็นบิดามารอแล้วก็ร้องเรียกวิ่งเข้าไปหาทันที

“ว่าเช่นไรลูกสนุกกันไหมวันนี้” จิ้นสิงถามออกมา แต่ดูจากสีหน้าท่าทางแล้วคงไม่ต้องเดาว่าสนุกแค่ไหน

“สนุกขอรับแต่ข้าทำพี่ใหญ่เจ็บ” หมิงเลี่ยนเอ่ยกับบิดาออกมาเสียงแผ่วกับหน้าตาที่สลดไป

 “ลี่ถิงเป็นอะไรรึ” เขาถามออกมาพร้อมมองไปยังอีกสามคนที่เดินตามมา

“ข้าทำพี่ใหญ่ล้มขอรับพี่ใหญ่เลยเจ็บเข่า” เขาบอกบิดาออกมาอีกอย่างสำนึกผิด เขาไม่น่าวิ่งเช่นนั้นเลย

“พี่บอกแล้วว่าไม่เป็นอะไรมากเจ้าอย่าทำหน้าเช่นนั้นสิ” ลี่ถิงบอกน้องชายออกมาอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ตั้งแต่นางล้ม

“ไม่เจ็บแล้วทำไมพี่เยว่ซินต้องประคอง”เขายังถามออกมาอีก

“จะได้ไม่เจ็บอย่างไรเล่าจากเจ็บนิดหน่อยพอทำแบบนี้ก็จะได้ไม่เจ็บ”

“จริงหรือขอรับ”เขายังไม่ค่อยอยากจะเชื่อเสียเท่าไหร่ตอนที่เขาล้มเขาทั้งเจ็บทั้งร้องไห้ไม่รู้ว่าทำแบบนี้จะหยุดเจ็บไปได้ด้วย

“เอาเถอะลูกรีบกลับกันเลยนะจะได้ไปทำแผลที่บ้าน” จิ้นสิงที่ฟังลูกๆ คุยกันจึงเอ่ยออกมาก่อนที่เรื่องจะไม่จบ

“มาๆดูสิซื้ออะไรมาบ้าง โอ้ ใครอยากได้รถเข็นรึถึงได้ซื้อมาก เจ้ารึเยว่สือ ดีๆจะได้ใช้ประโยชน์ในสวน” เขาเอ่ยออกมาก่อนจะไล่ให้เด็กๆ ขึ้นรถม้ากันจะได้กลับ

“ใช่ขอรับรถเข็นเป็นความคิดพี่เยว่สือ แต่พวกข้าเลือกเองเลยนะ”สองแฝดรีบอวดออกมาทันทีเมื่อบิดาเอ่ยชมเยว่สือได้แต่คิดในใจเขาไม่ได้มีความคิดจะซื้อไปใช้ที่บ้านเสียหน่อยเพียงอยากได้มาใส่ของที่พากันซื้อจนเขาถือไม่ไหวต่างหาก

“ดีๆเรากลับไปรับพี่รองของพวกเจ้ากับเถอะ นางบอกว่าจะทำอาหารไปกินที่บ้านด้วย”