"การเกณฑ์ทหาร..." คำพูดของอริสราลอยอยู่ในความเงียบของห้องใต้ดินนั้นชั่วครู่ มันคือความจริงที่ทุกคนในที่นั้นเข้าใจตรงกัน
ลอเรนโซ่ ซึ่งบัดนี้ยอมรับในชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว มองไปยังแผนที่ที่ราตรีเพิ่งได้รับมาจากสภาสนธยา "แล้ว... เป้าหมายต่อไปของเราอยู่ที่ไหน?"
"โตเกียว" ราตรีตอบสั้นๆ พลางซูมภาพบนแท็บเล็ตของเธอ เผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มชาวเอเชียคนหนึ่ง เขามีโครงหน้าที่คมคายและดวงตาที่ดูดุดันแม้ในภาพถ่าย "ชื่อของเขาคือ 'เคนจิ' ไม่มีนามสกุล ข้อมูลทางโลกมนุษย์ระบุว่าเขาเป็นักสู้ในสังเวียนใต้ดิน... พูดง่ายๆ คือนักมวยเถื่อน"
"นักสู้?" อริสราทวนคำ "เหมือนกับที่ฉันเห็นในนิมิต... พวกนักรบอสูร"
"ใช่" ราตรียืนยัน "และนั่นคือปัญหา สภาบอกว่า 'เสียงสะท้อน' ของเขามันแตกต่างจากพวกเธอสองคนโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่พลังที่สับสนหรือเพิ่งตื่น แต่เป็พลังแห่ง 'ความโกรธที่ถูกขัดเกลาและควบคุม' มาเป็อย่างดี เขาอาจจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็อะไร แต่เขาใช้พลังของอสูรในการต่อสู้มาทั้งชีวิต... เขาใช้มันเป็สัญชาตญาณ"
"หมายความว่าเขาอันตราย" ลอเรนโซ่สรุป
"อันตรายมาก" ราตรีกล่าว "เขาจะไม่ตื่นใเหมือนเธอ และจะไม่สับสนเหมือนนาย... เขาจะมองเราเป็ 'ผู้ท้าชิง' หรือ 'ศัตรู' การเข้าหาเขาตรงๆ คือการฆ่าตัวตาย"
"แล้วแผนของเราคืออะไร?" อริสราถาม
"เราจะทำในสิ่งที่พวกเราถนัด" ราตรีตอบพลางเก็บของ "เราจะแฝงตัว... สังเกตการณ์... และหาจุดอ่อนของเขา เราจะเข้าไปในถิ่นของเขา... สังเวียนใต้ดินกลางกรุงโตเกียว... เธอ อริสรา จะใช้สายตาของเธออ่านพลังของเขาตอนที่เขาสู้ ส่วนนาย ลอเรนโซ่... พยายามอย่าให้ใครกระทืบตายก็พอ"
โตเกียวต้อนรับพวกเขาด้วยแสงสีนีออนที่สาดส่องจนท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่เคยรู้จักความมืดสนิท และฝูงชนที่เคลื่อนไหวอย่างเป็ระเบียบราวกับสายน้ำ
ราตรีใช้เครือข่ายของเธอพาพวกเขาทั้งสามเข้าไปใน "ดิ อารีน่า" สังเวียนการต่อสู้เถื่อนที่ซ่อนตัวอยู่ในชั้นใต้ดินของอาคารจอดรถร้างในย่านชินจูกุ ที่นี่... กลิ่นอายของความรุนแรง ความโลภ และความตื่นเต้นของฝูงชน ผสมปนเปกันจนอริสรรู้สึกคลื่นไส้ มันเป็ "สัญญาณรบกวน" ชั้นดีที่ช่วยกลบเกลื่อนตัวตนของพวกเขาจากนักล่า... แต่ก็ทำให้เธอปวดหัวอย่างรุนแรงเช่นกัน
แล้วเคนจิก็ปรากฏตัวขึ้น...
เขาก้าวขึ้นมาบนสังเวียนในกรงเหล็กด้วยท่าทีที่สงบนิ่งและเยือกเย็น ร่างกายของเขาไม่ได้ใหญ่โตเหมือนนักสู้คนอื่นๆ แต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ชัดเจน... และรอยแผลเป็นับไม่ถ้วน
เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น... อริสราก็เบิกตากว้าง
เคนจิไม่ได้ต่อสู้อย่างดุดันหรือบ้าคลั่ง แต่ทุกการเคลื่อนไหวของเขานั้นสมบูรณ์แบบ... มีประสิทธิภาพ... และไร้ซึ่งความปรานี เขาสามารถหลบหมัดของคู่ต่อสู้ที่ตัวใหญ่กว่าได้ราวกับอ่านความคิดออก และสวนกลับด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวที่จุดตายเสมอ
อริสราเพ่ง "สายตา" ของเธอ... และเธอก็เห็นมัน...
รัศมีพลังรอบตัวเคนจิไม่ใช่เปลวไฟที่ลุกโชนเหมือนของเธอ หรือพายุสีสันเหมือนของลอเรนโซ่... แต่มันคือ เปลวไฟสีเืที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็แก่นกลางที่นิ่งสงบ อยู่ในร่างของเขา พลังนั้นไม่ได้รั่วไหลออกมา แต่ถูกเรียกใช้อย่างแม่นยำในทุกหมัดทุกการเคลื่อนไหว... นี่คือการควบคุม "มานะ" ในระดับที่เธอไม่เคยจินตนาการถึง
การต่อสู้จบลงในเวลาไม่ถึงสามนาที... เคนจิเป็ฝ่ายชนะอย่างง่ายดาย
เขาหันหลังเดินออกจากสังเวียนด้วยท่าทีที่ไม่ยินดียินร้าย... แต่แล้ว... เขาก็หยุดชะงัก
เขายืนนิ่งอยู่กลางเวที... ก่อนจะค่อยๆ หันหน้ามา... และมองตรงมายังกลุ่มฝูงชน...
ตรงมายังตำแหน่งที่อริสรายืนอยู่
ดวงตาที่ดุดันของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ... เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย... เขาไม่ได้ "เห็น" เธอเหมือนที่ทูต์เห็น... แต่เขา "รู้สึก" ได้... เขารู้สึกถึงพลังของเธอที่กำลังจับจ้องเขาอยู่
"เขาเห็นเรา! เราต้องไป!" ราตรีพูดผ่านความคิดทันทีที่เห็นปฏิกิริยาของเคนจิ
ทั้งสามรีบหันหลังและแฝงตัวไปกับฝูงชนเพื่อหาทางออก แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป... สัญชาตญาณนักล่าของเคนจิถูกปลุกขึ้นแล้ว
พวกเขาหนีออกมาจากอาคารจอดรถได้สำเร็จ และวิ่งเข้าไปในตรอกซอกซอยที่สลับซับซ้อนของชินจูกุ แสงไฟนีออนที่สาดสะท้อนบนพื้นถนนที่เปียกแฉะสร้างเงาที่น่าสับสนมากมาย
"เขาตามมาอยู่!" อริสราะโบอก เธอััได้ถึง "แก่นพลังงาน" สีเืที่กำลังเคลื่อนที่ตามพวกเขามาอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ "เขาเร็วมาก!"
"แยกกัน!" ราตรีตัดสินใจ "ลอเรนโซ่ ไปกับฉัน! อริสรา ล่อเขาไปอีกทาง! ไปเจอกันที่จุดนัดพบในอีกสิบนาที!"
มันคือแผนที่บ้าบิ่น... แต่ก็เป็ทางเดียวที่จะสลัดนักล่าที่ชำนาญพื้นที่กว่าพวกเขาหลุดไปได้
อริสราวิ่งแยกออกไปอีกทาง เธอใช้สายตาของเธอในการนำทาง หลบหลีกผู้คนและสิ่งกีดขวาง แต่เคนจิก็ยังคงตามมาติดๆ เขาไม่ได้วิ่งไล่ในเส้นทางเดียวกัน แต่เหมือนเขารู้ว่าเธอจะไปทางไหน... เขากำลังดักหน้า!
ในที่สุด... อริสราก็วิ่งมาจนถึงทางตัน... ศาลเ้าชินโตเล็กๆ ที่เงียบสงัดและซ่อนตัวอยู่ระหว่างตึกสูงสองแห่ง แสงจันทร์ที่ส่องลงมาอาบไล้บริเวณนั้นให้กลายเป็เวทีที่งดงามและน่าขนลุก
ร่างของเคนจิปรากฏขึ้นที่ทางเข้าศาลเ้า... เขาไม่ได้ดูเหนื่อยหอบเลยแม้แต่น้อย เขายืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม... และความท้าทาย
"ความรู้สึกนั่น... พลังที่ฉันรู้สึกได้จากเธอ... มันคืออะไร?" เคนจิถามเสียงเรียบ "ฉันไม่เคยรู้สึกถึง 'คนอื่น' ที่เหมือนกันมาก่อน"
เขาไม่ได้มองเธอเป็เหยื่อ... เขามองเธอเป็ปริศนา... เป็คู่ต่อสู้ที่เท่าเทียม... เป็สิ่งเดียวบนโลกที่อาจจะเข้าใจในสิ่งที่เขาเป็
"ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยคุณ" อริสราพูดพลางพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็ปกติ "สิ่งที่ทำให้คุณแตกต่าง... สิ่งที่ทำให้คุณแข็งแกร่ง... มันมีชื่อเรียก... และคุณไม่ใช่คนเดียวที่มีมัน"
"ช่วย?" เคนจิหัวเราะในลำคอ "ฉันไม่้าความช่วยเหลือจากใคร"
สิ้นคำพูดนั้น เขาก็พุ่งเข้าใส่เธอ!
แต่ราตรีก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของต้นไม้ในศาลเ้าได้ทันเวลาพอดี มีดสั้นสีเงินของเธอปะทะเข้ากับหมัดของเคนจิที่บัดนี้แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า
"ใจร้อนจริงนะพ่อหนุ่ม" ราตรีแขวะ
การต่อสู้ระหว่างนักสู้กับนักฆ่าปะทุขึ้น แต่คราวนี้... ราตรีตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด ความเร็วของเธอไม่อาจเทียบได้กับพลังและความแม่นยำของเคนจิในระยะประชิด
เมื่อเห็นราตรีกำลังจะพลาดท่า... อริสราก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด
เธอไม่ได้ใช้พลังเข้าโจมตี... แต่เธอยื่นมือออกไปข้างหน้า... หลับตา... และ "ส่ง" ภาพความทรงจำของเธอออกไป...
ภาพที่เธอตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล... ภาพของชายชุดสูทที่มีดวงตาสีทอง... ภาพของซากปรักหักพังแห่งอสูรพิภพ... และภาพของตราอสรพิษบนแขนของเธอที่กำลังเรืองแสง
เคนจิที่กำลังจะปล่อยหมัดสุดท้ายใส่ราตรี... ชะงักงัน!
ภาพทั้งหมดที่อริสราส่งมา... ฉายชัดขึ้นในหัวของเขา มันคือคำตอบของทุกคำถามที่เขามีมาทั้งชีวิต... ความรู้สึกแปลกแยก... พลังที่อธิบายไม่ได้... "สัญชาตญาณนักฆ่า" ที่เขาคิดมาตลอด... มันคือสิ่งเดียวกัน
เขาค่อยๆ ลดหมัดลง... และหันมามองอริสราด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง... ความเป็ปรปักษ์หายไป... เหลือเพียงความสับสน... และความเข้าใจ
"อสูร..." เขาพึมพำออกมาเบาๆ "...งั้นนี่สินะ... คือชื่อเรียกของมัน"
ลอเรนโซ่วิ่งเข้ามาสมทบในเวลาต่อมา สถานการณ์ที่เคยตึงเครียด... บัดนี้กลับกลายเป็ความเงียบงันที่น่าอึดอัด
เคนจิ... นักสู้ผู้โดดเดี่ยว... ได้พบกับ "เผ่าพันธุ์" ของเขาเป็ครั้งแรก
ในขณะเดียวกัน... ที่อีกฟากหนึ่งของโลก... ในหอคอยสีขาวบริสุทธิ์แห่งทิพยสถาน... อัครทูต์องค์หนึ่งก็ลืมตาขึ้นจากสมาธิ
< เราพบสัญญาณของทายาทตนที่สามแล้ว... และดูเหมือนว่า 'พวกฏ' จะรวบรวมพรรคพวกได้อีกหนึ่ง > เสียงของเขากังวานไปทั่วทั้งหอคอย
< ส่ง 'ยมทูต' ของเราลงไป... ภารกิจไม่ใช่การควบคุมอีกต่อไป... >
< เปลี่ยนเป็... 'กำจัดให้สิ้นซาก' >
2K
