สายน้ำย่อมไม่ไหลกลับ
เมื่อเยว่ซินกล่าวจบก็เดินเเยกตัวออกมาอย่างรวดเร็วด้วยเพราะว่าใกล้ถึงเวลาสำรับเย็นเเล้ว อีกทั้งหากว่านางยังยืนฟังที่ฮูหยินรองคนรักของอดีตสามีของตนกล่าวถ้อยคำน่ารังเกียจออกมาอีกเพียงนิดนางคงอดกลั้นไม่ไหวที่จะฝากรอยมือบนใบหน้านางให้สาสมใจ ซึ่งเยว่ซินนั้นนางไม่ใช่เป็กุลสตรีที่เรียบร้อยสักเพียงนิด นางเพียงรู้จักการวางตัวให้สมกับคุณหนูตระกูลหวังของเเคว้นเต่าดำเท่านั้น นางสามารถเลือกปฎิบัติกับคนที่นางรู้สึกเป็มิตรด้วยความจริงใจ
เเต่สำหรับคนที่น่ารังเกียจและเสเเสร้งนั้นบางครั้งการใช้ปากพูดด้วยย่อมไม่ได้ผลตรงใจเท่ากับการใช้มือและวรยุทธในการคุยกัน หากเยว่ซินนางไม่กลัวว่าจะมีปัญหาตามมาเกี่ยวพันภายหลังนั้นนางคงจะจะเอาคืนไม่น้อยอย่างเเน่นอนก็ได้หวังเเต่ว่าคำเตือนที่นางเอ่ยไปนั้นจะทำให้สมองอันน้อยนิดของนางคิดได้ หาไม่เป็เช่นนั้นหากนางลำเส้นเกินไป ต่อให้ต้องมีปัญหากับตระกูลหวงของนาง คงไม่เหนือกว่าเเรงที่นางจะลงมือจัดการให้สิ้นไป
มื้อเย็นสุดท้ายสำหรับทุกคนในเรือนเล็กท้ายจวนนี้ มารดาของเขาได้มีการให้บ่าวรับใช้ไปซื้ออาหารขึ้นชื่อจากเหลาอาหารหลากหลายโดยท่านเเม่บอกเพียงว่าเป็การขอบคุณที่บ่าวรับใช้ทุกคนนั้นต่างดูเเลนางสองแม่ลูกมาเป็อย่างดี บรรยากาศในคืนนั้นเต็มไปด้วยความสุขท่านลุงจางปินได้มีการเเข่งขันประลองหมากกระดานกับลู่ซีซึ่งของรางวัลของผู้ชนะคือสามารถสั่งอะไรกับคนแพ้ก็ได้หนึ่งอย่างซึ่งเเน่นอนว่าเป็ลู่ซีที่พ่ายเเพ้ทุกครั้งเเละท่านลุงจางปินด้วยความที่รู้ว่าลู่ซีนั้นคออ่อนจึงส่งให้กินเหล้าครั้งละหนึ่งจอก
ในขณะที่ท่านเเม่ของเขาเเละท่านน้าหรันหรูนั้นต่างพูดคุยวางแผนถึงเส้นทางในอนาคตหลังจากกลับไปตระกูลหวังหนิงอ้ายแอบได้ยินมาว่าทั้งสอง้าที่จะเปิดเหลาอาหารที่มีการจำหน่ายเครื่องประดับในที่เดียวกันเนื่องจากทั้งสองสิ่งเป็เื่ที่ชื่นชอบเเละถนัดทำเอาหนิงอ้ายได้เเต่คิดว่าตนอาจจะขอออกแบบร้านดังกล่าวนี้ให้ออกมาคล้ายๆกับห้างสรรพสินค้าในโลกเดิมของเขาที่เป็ศูนย์รวบรวมทุกสิ้งอย่างในที่เดียว
อีกทั้งหนิงอ้ายนั้นยังตั้งใจว่าจะหาลู่ทางเปิดกิจการหอประมูลข่าวเพื่อทำการรวบรวมข้อมูลความเป็ไปของยุทธภพเเน่นอนว่าสิ่งต่างๆ เหล่านี้ย่อมเกิดขึ้นจริงเเละสร้างความเปลี่ยนเเปลงไปไม่น้อยเลยทีเดียว
''คุณชาย...ไม่สิหนิงอ้ายท่านเยว่ซินให้มาตามไปทานสำรับเช้าได้เเล้ว''ลู่ซีเอ่ยออกมาด้วยความคล่องแคล่วผิดกับคืนที่ผ่านมาเเม้ว่าในมื้อเย็นนั้นตนจะเสียรู้ให้กับท่านจางปินไปไม่น้อยจึงถูกปรับให้ดื่มเหล้าไปหลายจอกยังดีที่เช้ามาได้ต้มน้ำแกงเเก้เมาเเล้วจึงดีขึ้นมามากเเล้ว
''รู้เเล้วขอรับลู่เกอ กำลังออกไปขอรับ..."หนิงอ้ายเอ่ยขึ้นด้วยคำเรียกที่เเตกต่างไปด้วยเพราะในคืนที่ผ่านมานั้นตนได้เอ่ยกับมารดาของตนว่าเขานั้นรู้สึกกับลู่ซีนั้นเป็ดังพี่ชายหาใช่บ่าวรับใช้ไม่ ซึ่งมารดาของเขานั้นใจกว้างไม่น้อยจึงเอ่ยรับลู่ซีเป็บุตรบุญธรรมอีกคนถือได้ว่าตอนนี้นั้นลู่ซีเป็พี่ชายของหนิงอ้ายไปเสียเเล้วเมื่อหนิงอ้ายเเละลู่ซีไปถึงห้องรับรองก็พบว่าทุกคนอยู่พร้อมหน้าเเล้วเขาจึงรีบดึงเเขนของลู่ซีไปนั่งฝั่งตรงกันข้ามมารดาของตนในทันที
''เอากับเ้าสิหนิงอ้ายเ้าคนหลงพี่...ดูสิจับเเขนพี่ชายคนใหม่เ้าไม่ปล่อยเลย''จางปินที่เห็นเช่นนั้นก็อดที่จะเอ็นดูเเละเอ่ยเเซวไม่ได้
''เเน่นอนสิขอรับปกติข้าเป็บุตรคนเดียวของท่านเเม่ตอนนี้ข้ามีพี่ชายเเล้วเเละท่านเเม่ก็มีลูกสองคนเเล้วนะขอรับ...''หนิงอ้ายเอ่ยขึ้นพร้อมกับสื่อความนัยบางอย่างที่เยว่ซินสามารถรับรู้ได้
''เอาละ...รีบทานกันเถิดเราต้องออกเดินทางกลับก่อนยามสายเพื่อที่่เย็นจะได้ถึงตระกูลหวังได้ทัน''เยว่ซินนั้นตอนเเรกใไม่น้อยที่ได้ยินหนิงอ้ายเอ่ยขึ้นมาเเบบนั้นเเต่นางก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าคงด้วยเพราะบทเวทย์ระดับเซียนที่บุตรของนางเขียนขึ้นน่าจะมีความสามารถในการอ่านใจด้วย จึงทำให้สามารถรับรู้สิ่งที่นางคิดได้อีกทั้งนางก็เอ็นดูลู่ซีไม่น้อยจึงยอมรับได้อย่างง่ายดายซึ่งนางก็มีต้องกาาที่จะมีบุตรสองคนอยู่เเล้วเมื่อเป็เช่นนี้ก็สมดั่งใจหวังเเล้ว
หลังจากทานสำรับเช้าเสร็จเยว่ซินได้ให้พวกบ่าวรับใช้ขนของเข้าไปยังรถม้าทั้งหมดเเล้ว ซึ่งของนั้นไม่มากเท่าไหร่นักเพราะนางนั้นขนเเต่ของใช้ส่วนตัวเเละสินสมรสเดิมของนางกลับเท่านั้น สิ่งอื่นใดที่ได้รับจากตระกูลจางหรืออดีตสามีของนางนั้นเคยมอบให้นางไม่นำกลับไปด้วยเเม้เพียงซักชิ้นด้วยเพราะไม่้ายุ่งเกี่ยวกันอีก
บรรดาฮูหยินรอง อนุต่างๆ รวมไปถึงบรรดาบุตรชาย บุตรสาวของอดีตสามีนางเเละบ่าวรับใช้ในตระกูลหวังนั้นต่างมาส่งพวกเขาที่หน้าจวนตระกูลหวังพอเป็พิธีอาจด้วยเพราะว่าการหย่าเเบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในเเคว้นหงส์เเดงหรือเเคว้นอื่นๆทำให้มีผู้คนสนใจเเละเฝ้ารอดูเหตุการณ์ตรงบริเวณพื้นที่หน้าจวนของตระกูลหวังไม่น้อยเสียงพูดคุยทั้งชื่นชมในการตัดสินใจเเละคำนินทาต่างลอดเข้ามาให้รับรู้เป็ระยะๆ
เเต่ถึงอย่างไรเเล้วสำหรับเยว่ซินหนิงอ้าย ลู่ซี รวมไปถึงหรันหรูผู้เป็สหายเเละจางปินสามีของนางต่างไม่สนใจเเละพากันขึ้นบนรถม้าเเละออกคำสั่งให้ออกเดินทางในทันทีหนิงอ้ายนั้นที่มักจะใช้บทเวทย์ระดับเซียนเนตร์เป็ประจำเเละพึ่งค้นพบว่าเมื่อตนมีระดับพลังิญญาที่มากขึ้นขอบเขตความสามารถของบทเวทย์ดังกล่าวก็ทวีเพิ่มขึ้นเช่นกัน
ซึ่งตอนนี้หนิงอ้ายสามารถอ่านใจของคนที่้าได้หากคนผู้นั้นไม่ได้มีระดับพลังิญญาสูงกว่าตนหรือมีบทเวทย์ป้องกันที่เเข็งเเกร่งมากพอเขาลอบใช้บทเวทย์ดังกล่าวกับมารดาของตนด้วยความเป็ห่วงไม่น้อย หนิงอ้ายนั้นรับรู้ได้ว่าเเม้มารดาของตนนั้นจะเอ่ยหย่ากับบิดาของเขาดูคล้ายกับว่าไม่รู้สึกอะไรเเต่ความจริงเเล้วนั้น
บางครั้งมารดาของเขามักจะทอดสายตาราวกับคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจเเละเมื่อรู้สึกตัวก็จะทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเเละหาอะไรทำเสียมากมายคล้ายกับว่าไม่้าให้ตนว่างเท่าใดนักเเต่ก็ช่างน่าโมโหไม่น้อยนี่เป็โอกาสครั้งสุดท้ายที่มารดาจะได้พบกับบิดาของเขา สุดท้ายเเล้วบิดาตัวดีก็ไม่โผล่หน้าออกมาให้เห็นเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้นหนิงอ้ายจดชื่อบิดาของตนลงบัญชีดำเเล้วที่บังอาจทำให้มารดาของตนต้องเสียใจร้องไห้ เอาเถอะสักวันเขาจะเอาคืนอย่างสาสมอย่างเเน่นอน...
เื่ราวของอีกด้านหนึ่ง...
''นายท่านจะเอาเเต่อยู่สำนักศึกษาไม่ได้นะขอรับ...ยิ่งวันนี้ฮูหยินเอกไม่สิท่านเยว่ซินจะกลับเเคว้นเเล้วท่านควรที่จะไปส่งนางสักนิดนะขอรับ"ฝู่หรงเอ่ยเเนะนำขึ้นเเก่นายท่านของตนด้วยความเป็ห่วงด้วยเพราะในตอนนี้นั้นเลี่ยงหวงเอาเเต่กักขังตัวเองอยู่ในห้องตำราในสำนักศึกษาผิงอานเเละเอาเเต่ดื่มเหล้าเเทนสำรับอาหารครั้นเมื่อเหล้าหมดไหเเล้วก็สั่งให้บ่าวนำมาให้เรื่อยๆ
''ข้าจะมีหน้าไปพบกับนางได้เยี่ยงไรข้าทำผิดต่อนางถึงขนาดนี้เเล้วนางคงไม่้าพบหน้าข้าด้วยซ้ำ...''เลี่ยงหวงเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ดวงตาเเดงกล่ำคล้ายกับว่าก่อนหน้านี้ได้ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง
''ในเมื่อรู้ว่าตนผิดก็ต้องขอโทษขอรับเเต่หากไม่้าที่จะปล่อยมือจากท่านเยว่ซินนายท่านควรที่จะตั้งสติเเละเเก้ปัญหาที่เกิดขึ้นให้เร็วที่สุดขอรับ เพราะเป็สิ่งที่ท่านเยว่ซินนั้นคาดหวังกับท่านไม่น้อยเลย''ฝู่หรงนั้นไม่รู้ว่าเนื้อหาที่ด้านในม้วนกระดาษที่อดีตฮูหยินเอกนั้นมอบให้เเก่นายท่านของเขาคืออะไรเเต่คงสำคัญไม่น้อยเพราะจนถึงตอนนี้ม้วนกระดาษดังกล่าวยังอยู่ในอกเสื้อของนายตนอยู่
''นั้นสินะ....ข้าก็มีเื่ที่ต้องจัดการเช่นกัน'' เลี่ยงหวงเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่สงบไม่ปรากฏคลื่นอารมณ์ใดใด...
.............................
แคว้นเต่าดำที่ตระกูลหวังเป็หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของแคว้นนั้นถือได้ว่าเป็อีกแคว้นใหญ่ที่มีความสำคัญเป็อย่างยิ่ง เนื่องจากตั้งอยู่บริเวณใจกลางจึงทำให้รอบด้านของแคว้นนั้นมีอาณาเขตติดกับอีกสามแคว้นใหญ่ อีกทั้งเเคว้นเต่าดำนั้นมีรูปแบบการปกครองที่ชัดเจนโดยเเบ่งออกเป็สิบมนฑลใหญ่ที่มีเมืองสาขาหรือเมืองในการปกครองของเเต่ละมนฑลมากกว่าสิบถึงสิบห้าเมืองในการดูเเลของมนฑลโดยที่ทั้สิบมนฑลนั้นจะอยู่ในการปกครองของส่วนกลางของแคว้นซึ่งเรียกว่ามหานครหลวงเต่าดำนั้นเอง
หากจะกล่าวให้เข้าใจด้วยง่ายนั้นก็คือเเคว้นเต่าดำนั้นจะประกอบไปด้วยเมืองต่างๆนับร้อยเมืองอีกทั้งยังมีหมู่บ้านเล็กใหญ่ที่มีอยู่อย่างมากมายที่กระจายกันไปทั่วเเคว้นเเละต้องบอกว่าเเต่ละเมืองนั้นหาได้มีความเจริญเทียบเท่ากันไม่เพราะบางเมืองที่มีอาณาเขตติดกับเเคว้นอื่นๆมักจะเป็เมืองที่ขึ้นชื่อในการเป็จุดเเลกเปลี่ยนสินค้าหรือบางเมืองนั้นยังคงรักษาขนบธรรมเนียมปฏิบัติกันมาอย่างช้านานซึ่งก็เป็เสน่ห์ที่น่าสนใจไม่เเพ้กันเเต่กับสิบมนฑลใหญ่ที่มีการปกครองดูเเลเมืองในรับผิดชอบของตนนั้นมักจะมีความเจริญเเละมีพื้นที่กว้างขวางเป็อย่างมากเนื่องด้วยเพราะผู้ปกครองมนฑลดังกล่าวมักจะเป็เหล่าบรรดาผู้มีศักดิ์เป็อ๋องที่เป็เชื้อพระวงศ์นั่นเอง
การเดินทางครั้งนี้นับว่าเปิดหูเปิดตากับหนิงอ้ายไม่น้อยเลยทีเดียวด้วยเพราะว่าหนิงอ้ายคนเก่านั้นร่างกายอ่อนเเอจึงไม่ค่อยได้ออกไปไหนที่ไกลที่สุดคงจะเป็ตลาดที่อยู่ห่างจากตระกูลจางไม่เท่าไหร่อีกทั้งตัวเขาเองตั้งเเต่เข้ามาในร่างนี้หลังฟื้นอาการเจ็บป่วยและกว่าที่เขาจะออกกำลังให้ร่างกายเเข็งเเรงให้มากที่สุดอีกทั้งหลังจากปลุกพลังิญญาเเล้วก็เอาเเต่ฝึกฝนอย่างนักอาจมีบางครั้งที่ลอบออกจากจวนตระกูลจางกับลู่ซีไปยังตลาดเเต่ก็ไม่เคยไปไกลมากกว่านี้ ดังนั้นการเดินทางครั้งนี้ย่อมเป็ครั้งเเรกที่เขาได้ััถึงโลกนี้อย่างเเท้จริงแม้จะเก็บอาการเเค่ไหนเเต่ดวงตากลมโตที่อยู่ให้ผ้าคลุมก็ไม่สามารถปกปิดกลิ่นอายของความสุขได้
คณะเดินทางของหนิงอ้ายนั้นใช้เวลาครึ่งวันในการเดินทางซึ่งใน่บ่ายนี้พวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองเล็กๆ เเห่งหนึ่งที่อยู่ในการปกครองของมหานครเเคว้นเต่าดำซึ่งมารดาของเขาบอกว่าเมืองเเห่งนี้นั้นจะเป็จุดที่มีการเเลกเปลี่ยนสินค้าเป็ประจำเนื่องจากเป็เมืองที่มีรอยต่อกับเเคว้นหงส์เเดงนั้นเอง สำหรับการผ่านเข้าเมืองนั้นไม่ได้ยุ่งยากเลยเพียงนิดซึ่งสามารถเเสดงตัวตนด้วยหนังสือเดินทางหรือหยกประจำตัว อีกทั้งยังมีค่าผ่านทางเข้าเมืองอีกเล็กน้อย ซึ่งไม่ได้มีปัญหากับมารดาของเขาด้วยซ้ำเนื่องด้วยเพราะทรัพย์สมบัติที่เป็สินสมรสเดิมอีกทั้งเงินทองต่างๆ ที่มีอยู่ตอนนี้นับว่าสามารถใช้ได้อย่างไม่ต้องลำบากใจสักนิด
''ข้าว่าเราจะพักทานสำรับเที่ยงที่เมืองนี้กันก่อนเพราะว่าหากข้ามพ้นเมืองนี้ไปแล้วจะได้มุ่งตรงไปยังตระกูลหวังเลย''เยว่ซินเอ่ยขึ้นหลังจากที่เข้าผ่านประตูเมืองได้สำเร็จอีกทั้งสองข้างทางนั้นต่างมีร้านค้าเเผงลอยมากมายมีสินค้าให้เลือกซื้อหลากหลายสมกับที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็เมืองหน้าด่านที่เเท้จริง
ในที่สุดเหล่าคณะเดินทางต่างตกลงกันว่าจะทานสำรับเที่ยงที่เหลาอาหารขึ้นชื่อของเมืองนี้โดยสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อร์ให้นำอาหารขึ้นชื่อมาสักสิบอย่างรวมไปถึงข้าวเปล่าคนละหนึ่งถ้วยอีกทั้งไม่ลืมที่จะสั่งของหวานตบท้ายเบาๆ ซึ่งมื้อนี้จบไปด้วยความสุขโดยเฉพาะกับหนิงอ้ายนั้นเเสดงออกอย่างชัดเจนว่าตนนั้นชอบทานอาหารมากและบอกกับมารดาของตนว่าสักวันเขาจะเป็เถ้าเเก่เหลาอาหารให้จงได้ซึ่งหลังจากที่ออกจากเหล่าอาหารเเล้วนั้นหนิงอ้ายจึงเอ่ยขอมารดาของตนเดินเที่ยวในตลาดซึ่งเยว่ซินไม่ได้ขัดอะไรเพราะตนนั้นก็้าหาซื้อเสบียงไว้สำรองอยู่เเล้วเพราะตั้งใจหลังจากนี้จะไม่เเวะเมืองใดอีก จะมุ่งตรงไปยังมหานครเเคว้นเต่าดำอันเป็ที่ตั้งของตระกูลหวังนั่นเอง
หนิงอ้ายนั้นััได้มามีคนลอบติดตามมาตั้งเเต่ออกเดินทางจากเเคว้นหงส์เเดงซึ่งคงหาโอกาสลอบฆ่าเขาอีกครั้งเป็เเน่เเต่ด้วยเพราะเขากลัวว่าหากบอกมารดาของตนนั้นนางจะใเกินไป จึงได้เเต่กระซิบให้ลู่ซีเกอเกอเเละท่านลุงจางปินให้ระวังตัวไว้ ในขณะที่เดินทางออกจากเมืองดังกล่าวได้สักพัก ซึ่งเดินทางไปตามเส้นทางสัญจรสายหลักที่เป็ทางดินที่มีรอยรถม้าให้เห็นตลอดทางโดยยิ่งออกห่างจากเมืองเท่าใดเส้นทางดังกล่าวก็ยิ่งเปลี่ยวเท่านั้น
พรึบบบ! พรึบบบ!
กลุ่มนักฆ่าที่เห็นว่าได้จังหวะที่สามารถลงมือได้เเล้วนั้นจึงไม่รั้งรอที่จะปรากฏตัวออกมาด้วยเพราะว่าหากไม่ชิงลงมือในตอนนี้หากพวกมันเดินทางเข้าใกล้มหานครเเคว้นเต่าดำเท่าไหร่ภารกิจที่ได้รับมาคงยากที่จะสำเร็จ
''ข้าจะถามพวกเ้าเพียงเเค่ครั้งเดียวเท่านั้น...พวกเ้าจะยกเลิกภารกิจนี้เเต่โดยดีหรือจะฝากชีวิตไว้ที่ใต้เท้าของข้ากัน''เสียงของเด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นดังจากรถม้าดังกล่าวซึ่งตามรายงานที่พวกมันได้รับมานั้นกล่าวว่าให้ฆ่าพวกมันทั้งหมดห้าคนซึ่งหากเดาไม่ผิดเสียงที่พวกตนได้ยินเมื่อครู่คงเป็เสียงของอดีตคุณชายใหญ่ตระกูลจางที่ขึ้นชื่อว่าเป็สวะของตระกูลนั่นเอง
''ฮ่าฮ่าฮ่า....สวะของตระกูลเช่นเ้ามีสิทธิ์เอ่ยคำนี้ออกมาด้วยรึ??เห็นเเก่ว่ามารดาของเ้านั้นขึ้นชื่อว่าเป็ยอดพธูของเเคว้นเต่าดำหากนางตายตกไปคงน่าเสียดายไม่น้อย...เช่นนั้นข้าจะสงเคราะห์ให้โดยการเป็สามีให้เเก่นางก่อนที่จะฆ่าพวกเ้าทั้งหมดดีหรือไม่??''เสียงของนักฆ่ารับจ้างคนหนึ่งดังขึ้นในขณะที่คนที่เหลือต่างหัวเราะเสียงดังสนับสนุนความคิดนี้ไม่น้อย
''หากพวกเ้าคิดชั่วทำร้ายเพียงข้านั้นย่อมไม่ถือสาเอาความเเต่นี่พวกเ้ากล้าล่วงเกินมารดาของข้าเชียวรึ...เอาความกล้าจากไหนกัน''
''เอาละ....บิดาของพวกเ้าคนนี้จะสั่งสอนเ้าเอง!!''หนิงอ้ายเอ่ยขึ้นตอบกลับไปอีกครั้ง
''เพ้ยยย!!!ไอ้สวะของตระกูลนี่กล้ายกตัวเป็บิดาข้าเชียวรึข้าจะสั่งสอนให้เองว่าเล่นกับใครกัน??''ชายคนเดิมเอ่ยขึ้นพร้อมกับปล่อยบทเวทย์โจมตีคนในรถม้าทันที
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
'นั่นมันพลังอันใดกัน??'ชายชุดดำต่างตกตะลึงยิ่งนักด้วยการโจมตีเมื่อครู่เป็หัวหน้าของตนที่มีพลังงานระดับจักรพรรดิขั้นสูง อีกทั้งบทเวทย์โจมตีที่ใช้ไปนั้นหากไม่ได้มีระดับิญญาที่เท่ากันหรือบทเวทย์ป้องกันที่ต่ำกว่าจะไม่สามารถตอบกลับเช่นนี้ได้
ไม่ทันให้หายตกตะลึงเท่าใดนักก็พบร่างหนึ่งลงมาจากรถม้าด้วยท่าทางที่งดงามยิ่งนักดวงตากลมโตที่รับกับใบหน้าได้รูป ที่หากมองว่าเป็บุรุษก็ช่างงดงามราวกับหยกล้ำค่า หากมองว่าเป็สตรีเเล้วคงได้ขึ้นชื่อว่าเป็หญิงงามอันดับหนึ่งของเเคว้นเสียด้วยซ้ำ เเม้ในตอนนี้จะดูว่าน่าจะพึ่งพ้นวัยปักปิ่นสวมกวานมา เเต่หากว่าโตกว่านี้คำว่างามล่มเมืองคงไม่เกินจริง อีกทั้งเส้นผมสีขาวสวยที่ยาวสลายจรดกลางหลังนั้น ยิ่งส่งเสริมให้ตัวคนคล้ายกับนางเซียนในเื่เล่าราวกับว่าไม่มีอยู่จริงในโลกใบนี้...
13K
