รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.34

เรนล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรงเมื่อโดนประบอกปืนกระแทกหน้าเข้าเต็มแรงเลือดอาบหน้า คาเอลเรียกการ์ดให้มาเอาตัวเรนออกไปจัดการ ฉันไม่พูดอะไรทั้งนั้นและเดินออกมา

"วาเลนขอคุยด้วยหน่อย"

"อย่ามาจับฉัน!"

ฉันสบัดมือคาเอลที่จับแขนฉันอยู่ ฉันตวาดเสียงดังมองเขาอย่างไร้เยื่อใย

"ฟังก่อนได้ไหมใจเย็นๆก่อน"

"ไม่! ฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น"

คาเอลหัวเสียเขาขย้ำผมตัวเองอย่างขัดใจ

"ว้าย! ปล่อยนะ ปล่อยเส่!"

"ในเมื่อคุยดีๆไม่ได้ก็ต้องใช้กำลัง"

คาเอลอุ้มฉันพาดบ่าเดินไปที่ชั้นบนห้องส่วนตัวที่เขาจะใช้เอาไว้ทำงานเครียเอกสาร ฉันทั้งทุบทั้งตีดิ้นสุดแรงคาเอลก็ไม่ยอมปล่อย

ตึง~

คาเอลปล่อยฉันบนโซฟา มองฉันจริงจัง

"หลีกไปฉันจะกลับ"

"ฟังกันหน่อย ฉันขอโทษ"

"ขอโทษ? เรื่องอะไรล่ะ เรื่องที่โกหกว่าไปต่างประเทศแต่ไปกินข้าวกับคนอื่น หรือขอโทษที่พากันเข้าโรงแรมไปทำอะไรต่ออะไรกัน"

ฉันพลั่งพลูพูดต่อหน้าคาเอลน้ำตาเริ่มเอ่อล้นขึ้นมาฉันพยายามกระพริบตาห้ามน้ำตาเอาไว้ ห้ามอ่อนแอต่อหน้าเขาเด็ดขาด

"ถ้าฉันบอกว่าไม่มีอะไรเธอจะเชื่อฉันไหม"

"ฉันดูโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันในสายตานายมันโง่มากใช่ไหม"

"ไม่ใช่อย่างนั้นวาเลนอย่างคิดเองเออเองสิ ฟังฉันก่อน"

"จะให้ฉันคิดยังไงผู้หญิงกับผู้ชายในสภาพแบบนั้นคงไม่ได้เล่นทอยลูกเต๋ากันอยู่หรอก"

"อย่าทำตัวเป็นเด็กแล้วหัดฟังเหตุผลวาเลน"

~เพี๊ยะ

ฉันตบคาเอลที่เขาใช้มือทั้งสองจับไหล่ฉันพยายามให้ฉันฟังเขา ฉันมองเขาด้วยสายตารังเกียจ

"อย่าเอามือนายมาเตะตัวฉัน"

"ขอร้องวาเลน หยุดใช้อารมณ์ก่อนฉันเสียใจจริงๆฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอเสียใจ"

"หยุดพูด! หยุดเดี่ยวนี้"

ฉันเอามือปิดหูทั้งสองข้างเอาไว้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาเสียใจเหรอ เสียใจทำไม คนที่เจ็บปวดคือฉันต่างหาก คนที่เป็นคนต้องเจ็บที่สุดคือฉัน

~ปัง!

เสียงเปิดประตูอย่างแรง ทำให้ฉันหันไปมองลูคัสที่เดินเข้ามาแววตากราดเกรี้ยวของลูคัสตอนนี้จ้องมองคาเอลไม่ละสายตา

~ผลัก!

"ผมบอกเฮียแล้ว ว่าสักวันเจ๊จะเสียใจทำไมยังทำว่ะ!"

ลูคัสปล่อยหมัดกระแทกหน้าคาเอล คาเอลไม่โต้ตอบกลับเขานิ่งเฉย ลูคัสเดินมาคลุมแจ็คเก็ตให้ฉันแล้วโอบไหล่ฉันให้เดินไปกับเขา

"ไอ้คัสอย่ายุ่ง"

คาเอลมาขวางหน้าฉันกับลูคัสเอาไว้

"ตอนนี้เจ๊ยังไม่อยากฟังอะไร ถ้าขืนเฮียยังจัดการเรื่องตัวเองไม่ได้ก็อย่าพึ่งมาให้เจ๊เห็นดีกว่า เพราะผมก็จะไม่ไว้หน้าใครเหมือนกัน"

"ไม่ใช่เรื่องของมึงไอ้คัส"

"ถ้าเรื่องที่เกี่ยวกับเจ๊ ผมจำเป็นต้องยุ่งเพราะตัวเฮียเองยังจัดการปัญหาไม่ได้เลย ครั้งนี้เจ๊ร้องไห้เพราะเฮียต่อไปนี้ผมจะดูแลเจ๊เอง"

ลูคัสพาฉันเดินออกมาแค่เสี้ยววินาทีที่ฉันหันไปมองคาเอลแววตาเศร้าเสียใจของเขาไมาได้ทำให้ฉันใจอ่อนเลยแม้แต่น้อย ครั้งนี้ยกโทษให้ไม่ได้จริงๆฉันหันหน้ากลับมาแล้วเดินออกจากห้องไม่หันกลับไปมองคาเอลอีก