เซียร่ามองหน้าของลีโอ เธอเม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจกล่าวสิ่งที่เธอ้าออกมา
“คือว่า..ข้าเคยชินกับการอาบน้ำมากกว่าการเช็ดตัว หากไม่เป็การรบกวนมากเกินไปช่วยพาข้าไปส่งที่อ่างอาบน้ำหน่อยได้ไหมคะ?”
อันเดินทางไปจากที่นี่ราวหนึ่งสัปดาห์แล้ว และที่ผ่านมาท่านลีโอจะเตรียมน้ำใส่อ่างเล็กๆเอาไว้ให้เธอทำความสะอาดร่างกาย แต่ทว่ามันนานมากแล้วที่เธอไม่ได้อาบน้ำแบบจริงๆ จังๆ
เซียร่ารวบรวมความกล้าอยู่พอสมควรในการร้องขอเขา เธอรู้ดีว่านี่มันไม่เหมาะสมแต่ว่าเธอไม่ได้จะให้เขาเข้าไปอาบด้วยสักหน่อย..ถึงจะแอบคาดหวังอยู่ลึกๆ ในใจก็เถอะ
ลีโอมองเซียร่านิ่งๆ ก่อนที่เขาจะอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความใแต่ถึงอย่างนั้นมันก็อดไม่ได้ที่ เซียร่าจะยกมือขึ้นมาคล้องคอของท่านลีโอเอาไว้ เพราะเธอหวาดกลัวว่าจะตกลงไป
เขาพาเธอเดินออกมาหลังบ้านแทนที่จะเป็ในห้องอาบน้ำ และเมื่อได้ยินเสียงของลำธารรวมไปถึงเสียงน้ำที่กำลังไหล เซียร่าก็พอจะเดาได้แล้วว่าเขาพาเธอมาที่นี่ทำไม
“แผลที่ข้าของเ้านั่นเริ่มจะหายดีแล้ว เหลือเพียงแค่กระดูกหักเท่านั้นที่จะต้องใช้เวลาในการสมานกัน..”
เขาวางเธอลงในลำธารด้านหลังบ้าน เซียร่าช้อนสายตามองหน้าเขาและใบหน้าของเธอมันเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาเมื่อเขาออกแรงดึงผ้าที่มัดอยู่ที่เนินอกของเธอออกช้าๆ รวมไปถึงการถอดผ้าที่มัดอยู่บนสะโพกของเธอ เซียร่ามั่นใจว่าน้ำในลำธารแห่งนี้มันใสมากและเขาจะต้องเห็นร่างกายของเธอไปทุกส่วนแล้วอย่างแน่นอน
อันที่จริงในตอนที่เขาพาเธอมาที่นี่ เขาก็น่าจะเห็นหมดทุกส่วนแล้ว เพราะฉะนั้นคงจะไม่มีอะไรต้องเป็กังวลเื่นั้นอีก
ลีโอเดินถอยหลังไปเพื่อให้เซียร่าได้นั่งอาบน้ำอย่างที่เธอกำลัง้า ร่างกายของนางและร่างกายของเขามันมีขนาดแตกต่างกันมาก จนเขาสามารถให้เพียงแค่สองนิ้วหักคอเล็กๆนั้นได้อย่างง่ายดาย
เขานึกหวนคิดไปถึงวันแรกที่เขาเดินเข้าไปหาเธอเพื่อทำการช่วยเหลือ
“อย่าส่งข้ากลับไป ดะ..ได้โปรด”
ข้างๆ นางคือถุงเงินและเสื้อผ้าไม่กี่ชุดในห่อผ้า ดูเหมือนนางจะหลบหนีออกมาจากที่ไหนสักแห่ง บ้านของนางอย่างนั้นหรือ และความสงสัยก็สั่งให้เขาใช้สัตว์ในปกครองออกไปตรวจสอบถึงที่มาของโฉมงาม
มีรถม้าคันหนึ่งพลิกคว่ำและผู้คนที่ล้มตายอยู่รอบๆรถม้า เป็การลอบสังหารอย่างแน่นอน สิ่งที่เ้าสิงโตตัวอ้วนคาบมาให้เขาคือตราสัญลักษณ์ของตระกูลแลนด์
แม่ทัพแลนด์ผู้โด่งดังและเกรียงไกร ไม่มีใครไม่รู้จักชายผู้ซึ่งอยู่ในสนามรบทั้งชีวิตอย่างแม่ทัพแลนด์หรอก และข่าวลือเกี่ยวกับวีรบุรุษผู้นั้นโด่งดังมากทีเดียว เขามีลูกสาวที่แสนงดงามอยู่ผู้หนึ่งทว่าเนื่องจากศัตรูของท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรมีมากเกินไปเขาจึงกักขังบุตรสาวเอาไว้ที่คฤหาสน์
ข่าวลือเื่น่ายินดียังไม่หมด เพราะว่าบุตรสาวของวีรบุรุษกำลังเดินทางไปเพื่อเป็พระชายาแต่ทว่านางกลับต้องมาถูกลอบสังหาร..
และสตรีผู้นั้นมีชื่อว่า เซียร่า แลนด์
ความงดงามที่เจิดจรัสราวกับว่านี่คือการอาบน้ำของเทพีอโฟไดท์ ความสวยงามที่ขนาดสัตว์ป่าอย่างเขายังไม่อาจทำใจวางเฉยกับนางได้ แต่ทว่าเซียร่านั้นบริสุทธิ์ นางผุดผ่องราวกับน้ำในแม่น้ำแห่งนี้ ไร้พิษภัยอีกทั้งใสซื่อจนเกินไป
หากรับนางมาเป็ภรรยาหรือว่าคนรัก เขาเบื่อหน่ายกับการที่จะต้องตามปกป้องอย่างไม่รู้จักจบสิ้นนางจะเป็ภาระให้กับเขาอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้น..เขาจะไม่สนใจอีกทั้งจะรีบผลักไสนางไปให้พ้นบ้านของเขา
ด้วยใบหน้านั้นหากจะหาคนที่มาเป็สามี เขาสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่ามันไม่ใช่เื่ยากเลยจริงๆเพราะเมื่อนางเดินทางไปที่หมู่บ้านของเขา แวร์บีสต์ตัวผู้จะต้องให้ความสนใจกับนางอย่างล้นหลามเป็แน่
เซียร่าหันหน้ามองท่านลีโอ เธอส่งยิ้มที่แสนไร้เดียงสาให้เขา ผมยาวสลวยเปียกชุ่มและมันกำลังลู่ไปตามแผ่นหลัง ผิวกายขาวนวลเนียนและเนินอกกลมกลึงที่ชวนให้สายตาจับจ้อง
ปลายถันอมชมพูที่ดูราวกับแต้มกุหลาบบนเนินเนื้อกลมกลึงได้รูปนั่น..กำลังตรึงสายตาของเขาเอาไว้อย่างไม่รู้ตัว
“นานเกินไปแล้ว เ้ายังไม่หายดีเพราะฉะนั้นจะต้องรีบขึ้นมาได้แล้ว”
เซียร่าหน้างอง้ำเพราะเธอกำลังรู้สึกสดชื่นมากๆ การมาอยู่ที่นี่แถมยังต้องอุดอู้อยู่ในห้องแบบนั้นมันชวนให้เธอรู้สึกเบื่อหน่ายเหลือเกิน แถมขาทั้งสองข้างก็ยังไม่สามารถเดินได้อีกต่างหาก
“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น หากว่าคืนนี้เ้าไม่มีไข้ พรุ่งนี้ข้าจะพาเ้ามาอาบน้ำใหม่”
“หากว่าคืนนี้ข้าไม่มีไข้ พรุ่งนี้เรามาอาบน้ำด้วยกันนะคะ”
ลีโอถอนหายใจเล็กน้อย
“เซียร่าเ้าคือหญิงสาวที่อยู่ในวัยพร้อมจะมีสามีแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าได้กล่าวเื่อะไรเช่นนี้ออกมาอีก”
เธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อมองหน้าเขา
“ก็ท่านลีโอไงคะ ว่าที่สามีของข้า”
เขามิได้กล่าวคำใดออกมา ลีโอใช้ผ้าคลุมร่างของเซียร่าเอาไว้ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาจากแม่น้ำ แต่ทว่าดวงตาของเธอนั้นก็ยังไม่ยอมมองทางอื่นเสียที มันเอาแต่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเขา
“แผลนี้ ช่างสวยงามมากๆเลยนะคะ”
เธอใช้ปลายนิ้วไล้ไปบนแผลบนใบหน้าของเขา
“แผลนี้ข้าได้มาตอนที่แย่งชิงตำแหน่งเ้าป่า เป็รอยเกียรติยศที่บ่งบอกข้าว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้มันไม่ได้ง่ายเลย..”
“ว้าว สามีในอนาคตของข้าช่างเก่งมากจริงๆเลยนะคะ”
เขาหรี่ตามองใบหน้าที่กำลังแย้มยิ้มของเซียร่า ก่อนจะวางเธออย่างแ่เบาลงบนเตียง
“เซียร่าเ้ารู้จักสิงโตดีมากแค่ไหน?”
เธอยังคงส่งยิ้มให้เขา ถึงเวลาที่จะแสดงความสามารถของตัวเองให้เขาเห็นแล้วว่าเธอศึกษาเื่นี้จากอันมามากแค่ไหน
“ข้ารู้ดีว่าสิงโตตัวผู้จะไม่หาอาหาร และการออกล่าจะเป็หน้าที่ของตัวเมีย รอขาทั้งสองข้างของข้าหายดีก่อนนะคะ ข้าจะออกไปหาอาหารมาให้ท่านเอง!”
แววตาของเธอมันมุ่งมั่นจนเกือบจะทำให้เขาะเิหัวเราะออกมา
“ไม่ใช่แบบนั้นเพราะข้าชื่นชอบการล่าเหยื่อด้วยตัวเอง สิ่งที่ข้าจะบอกก็คือสิงโตไม่มีฤดูผสมพันธุ์เซียร่า..เพราะแบบนั้นสิงโตถึงได้ผสมพันธุ์ได้ทุกที่และทุกเวลา เื่นั้นเ้าจะสามารถรับความ้าของข้าไหวอย่างนั้นหรือ?”
รับรองได้เลยว่าร่างกายเล็กๆ ของนางจะต้องเจียนตายแน่ๆ เมื่อบอกกล่าวเื่ที่ชัดเจนเช่นนี้ออกไปเขาหวังอย่างยิ่งว่าจะทำให้นางหวาดกลัวจนไม่กล้าเรียกขานเขาว่าสามีอีก
“นั่นมันก็ดีสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอคะ”
เพราะว่าเราอยู่ในป่า จึงไม่จำเป็ต้องคิดเื่การหาเงินหรือว่าการสร้างฐานะ เธอจะสามารถเดินตามความฝันเื่การมีความรักที่เหมือนกับเทพนิ
ยายก่อนนอนที่แม่นมเคยเล่าให้ฟังทุกคืน มีค่ำคืนที่แสนงดงามและลูกสิงโตที่น่ารัก
4K
