ตอนที่ 3 หุ่นเชิดแมลงกล
ระบบครูตีเหล็กิญญาเริ่มอธิบายเกี่ยวกับจุดฝังเข็มในร่างกายของหลี่ชาง "จุดฝังเข็มเป็จุดสำคัญในร่างกายมนุษย์ มันเป็ช่องทางที่พลังปราณไหลเวียนผ่าน เมื่อจุดฝังเข็มถูกปิดกั้น พลังปราณจะไม่สามารถไหลเวียนได้อย่างอิสระ"
หลี่ชางพยักหน้าเบาๆ ฟังอย่างตั้งใจ มือของเขายังคงจับค้อนแน่น เขาพยายามเข้าใจสิ่งที่ระบบครูตีเหล็กิญญาอธิบาย "แล้วข้าจะเปิดจุดฝังเข็มเ่าั้ได้อย่างไร?" เขาถามด้วยความอยากรู้
ระบบครูตีเหล็กิญญาอธิบายต่อ "จุดฝังเข็มนั้นเป็จุดที่ตั้งอยู่บนเส้นทางพลังปราณของเ้า มันสามารถควบคุมการไหลเวียนของพลังปราณได้ หากจุดเหล่านี้ถูกปิดกั้น พลังปราณจะไม่สามารถไหลเวียนได้อย่างอิสระ ทำให้เ้ารู้สึกอ่อนแอและไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้"
หลี่ชางฟังอย่างตั้งใจ "แล้วข้าจะต้องทำอย่างไรเพื่อแก้ไขปัญหานี้?" เขาถามด้วยความอยากรู้และความตั้งใจที่จะหาทางแก้ไข
"การเปิดจุดฝังเข็มไม่ใช่เื่ง่าย" ระบบครูตีเหล็กิญญาตอบ "มันต้องใช้วัตถุดิบพิเศษและเทคนิคที่ถูกต้อง แต่เ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะสอนเ้าในทุกขั้นตอน"
หลี่ชางยืนอยู่หน้าตู้ไม้เก่าที่เก็บเงินเก็บของเขามานานหลายปี เขาเปิดตู้และหยิบถุงเงินที่หนักอึ้งออกมา ในใจเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความหวัง มือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อเขานับเงินเก็บที่มีอยู่ แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจที่จะใช้เงินนี้ในการซื้อวัตถุดิบที่จำเป็
หลี่ชางตัดสินใจออกจากร้านตีเหล็กและเดินทางไปยังตลาดกลางหมู่บ้าน เขารู้ดีว่าการซื้อวัตถุดิบพิเศษจะต้องใช้เงินจำนวนมาก แต่เขาก็พร้อมที่จะเสียสละเพื่อความฝันของตนเอง เมื่อเขามาถึงร้านขายโลหะที่ใหญ่ที่สุดในตลาด เขายืนดูแผงขายที่เต็มไปด้วยโลหะชนิดต่าง ๆ
"ข้า้าซื้อโลหะที่ดีที่สุดสำหรับการเปิดจุดฝังเข็มและการตีเหล็ก" หลี่ชางบอกกับเ้าของร้านด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
หัวใจของหลี่ชางเต้นแรงด้วยความกังวล เขารู้ว่าเงินเก็บอาจไม่เพียงพอ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ความหวังและความมุ่งมั่นทำให้รู้สึกถึงพลังที่ไม่เคยมีมาก่อน "ข้าต้องทำให้ได้" เขาคิดในใจ "ข้าต้องหาวัตถุดิบที่ดีที่สุดเพื่อเปลี่ยนแปลงชีวิตของข้า"
เ้าของร้านมองหลี่ชางด้วยความสงสัย "เ้า้าโลหะชนิดใด?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ
หลี่ชางตอบอย่างมั่นใจ "ข้า้าโลหะที่มีคุณสมบัติในการเปิดจุดฝังเข็มและเสริมสร้างพลังปราณ เ้าช่วยแนะนำข้าได้หรือไม่?"
เ้าของร้านพยักหน้าและเริ่มแนะนำโลหะที่มีคุณสมบัติตามที่หลี่ชาง้า "นี่คือโลหะเหล็กิญญา และนี่คือโลหะทองคำประสาน" เขาพูดพร้อมกับชี้ไปยังแผงขาย "ทั้งสองชนิดนี้มีคุณสมบัติที่เ้า้า แต่ราคาก็สูงมาก"
หลี่ชางเปิดถุงเงินและนับเงินออกมา เขารู้สึกถึงน้ำหนักของเหรียญเงินในมือ แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความหวังและความมุ่งมั่น "ข้าจะใช้เงินนี้เพื่อซื้อโลหะที่ดีที่สุด ข้าจะไม่ยอมแพ้"
เขายื่นเงินให้กับเ้าของร้าน "ข้า้าโลหะเหล็กิญญาและโลหะทองคำประสาน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจและตั้งใจ
เ้าของร้านรับเงินและมอบโลหะที่หลี่ชาง้าให้ "ขอให้เ้าประสบความสำเร็จในการฝึกฝน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความห่วงใย
หลี่ชางยิ้มบาง ๆ และกล่าวขอบคุณ "ข้าจะทำให้ดีที่สุด ข้าจะไม่ยอมแพ้" เขาพูดในใจและก้าวออกจากร้านด้วยความมั่นใจในการเริ่มต้นการฝึกฝนที่ยิ่งใหญ่
หลี่ชางยืนอยู่หน้ากองวัตถุดิบที่เพิ่งซื้อมาจากตลาด เขามองโลหะเหล็กิญญาและโลหะทองคำประสานที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจ ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความหวังและความกระตือรือร้น
ภายในร้านตีเหล็กมีแสงไฟอ่อน ๆ จากเตาไฟที่ร้อนระอุ ส่องสว่างไปทั่วห้อง กลิ่นของเหล็กและถ่านหินอบอวลอยู่ในอากาศ เสียงของเหล็กที่ถูกตีดังก้องในห้องทำให้บรรยากาศดูขลังและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
หลี่ชางเริ่มต้นกระบวนการหลอมวัสดุ เขาใส่โลหะเหล็กิญญาและโลหะทองคำประสานลงในเตาหลอม เปลวไฟร้อนแรงแผดเผาโลหะให้หลอมละลายเป็ของเหลวที่ส่องประกาย เมื่อโลหะละลายได้ที่ หลี่ชางใช้คีมยาวค่อย ๆ นำโลหะหลอมเหลวออกจากเตา
เขาเทโลหะหลอมลงในแม่พิมพ์ที่เตรียมไว้ รูปทรงของด้วงกว่างตัวเมียเริ่มปรากฏขึ้นในแม่พิมพ์ เมื่อโลหะเย็นตัวลงและแข็งตัว เขาก็เริ่มกระบวนการขึ้นรูปด้วยการตีและขัดให้ละเอียด
หลี่ชางใช้เครื่องมือที่มีความแม่นยำในการแกะสลักลวดลายวิจิตรงดงามลงบนพื้นผิวของด้วงกว่าง ลวดลายที่สลักลงไปมีความซับซ้อนและสวยงาม บ่งบอกถึงความชำนาญและความทุ่มเทในการทำงาน
หลี่ชางรู้สึกภาคภูมิใจและตื่นเต้นในขณะที่เห็นผลงานของตนค่อย ๆ เป็รูปเป็ร่าง ความมุ่งมั่นและตั้งใจทำให้เขารู้สึกว่ากำลังทำสิ่งที่สำคัญและมีความหมาย
ทุกครั้งที่เขาแกะสลักลวดลายหรือขัดเงาพื้นผิว ความสุขและพึงพอใจเติมเต็มในใจของเขา "ข้าจะทำให้ดีที่สุด" เขาคิดในใจ "ข้าจะสร้างหุ่นเชิดที่มีความสามารถและสวยงามที่สุด"
ขณะที่หลี่ชางทำงาน ระบบครูตีเหล็กิญญาก็ให้คำแนะนำและกำลังใจ "เ้าทำได้ดีมาก หลี่ชาง" ระบบกล่าว "การหลอมและการขึ้นรูปของเ้ามีความแม่นยำและประณีต เ้าควรภาคภูมิใจในตัวเอง"
หลี่ชางยิ้มและพยักหน้า "ข้ารู้สึกถึงพลังและความมุ่งมั่นที่เพิ่มขึ้น ข้าจะทำให้หุ่นเชิดนี้เป็ผลงานที่ดีที่สุดของข้า"
หลี่ชางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและความทรงจำของการทำงานหนัก มือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อถือชิ้นส่วนสุดท้ายของด้วงกว่างทองคำที่วิจิตรสวยงาม เขาจับมันอย่างระมัดระวัง ราวกับว่าเป็สิ่งที่เปราะบางที่สุดในโลก
ด้วยความตั้งใจและมุ่งมั่น หลี่ชางประกอบชิ้นส่วนสุดท้ายเข้ากับตัวหุ่นเชิดที่เป็รูปด้วงกว่างทองคำ ทุกชิ้นส่วนที่ประกอบลงไปนั้นถูกสร้างและขัดเกลาอย่างประณีต ลวดลายบนตัวด้วงส่องประกายงดงาม สะท้อนแสงไฟจากเตาอย่างนุ่มนวลและขลัง มันดูมีชีวิตชีวา แม้จะยังไม่เคลื่อนไหว
เมื่อประกอบเสร็จ ด้วงกว่างทองคำนอนขดตัวอยู่บนโต๊ะทำงานของหลี่ชาง ราวกับว่ามันกำลังหลับอยู่ในรังที่ปลอดภัย ร่างกายมีความละเอียดวิจิตร ลวดลายที่แกะสลักลงไปเป็เส้นสายที่เรียบง่ายแต่ซับซ้อน เปล่งประกายสีทองที่อบอุ่นและอ่อนโยน
หลี่ชางมองดูผลงานของตนเองด้วยความภูมิใจและพึงพอใจที่ลึกซึ้ง เขาััตัวด้วงเบา ๆ รู้สึกถึงความเย็นของโลหะที่ผ่านการหลอมและขึ้นรูปด้วยมือของเขาเอง ด้วงกว่างทองคำที่ขดตัวรอการตื่นนี้เป็สัญลักษณ์ของความมุ่งมั่นและความพยายามที่ไม่ยอมแพ้
"เ้าจะเป็สิ่งที่นำพาข้าไปสู่ความสำเร็จ" หลี่ชางกระซิบกับตัวด้วง รู้สึกถึงความหวังและความฝันที่กำลังจะกลายเป็จริง
หลังจากประกอบชิ้นส่วนทั้งหมดเข้าด้วยกัน ด้วงกว่างตัวเมียตัวเท่าฝ่ามือที่สวยงามและมีความละเอียดวิจิตรปรากฏต่อหน้าเขา มันเป็ผลงานที่แสดงถึงความสามารถและความมุ่งมั่นของหลี่ชางอย่างแท้จริง
หลี่ชางยืนอยู่หน้าด้วงกว่างทองคำที่งามวิจิตร ร่างกายเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวัง เขารู้ว่าการทดลองครั้งนี้จะเป็ก้าวสำคัญในการฝึกฝน แต่ในใจเขาก็เต็มไปด้วยความกลัวและความเ็ปที่อาจจะเกิดขึ้น
หลี่ชางเริ่มต้นการฝึกเชิดหุ่นด้วยด้ายสีทองที่บางเบาและแข็งแรง เขาร้อยด้ายผ่านรูเล็ก ๆ บนตัวด้วงกว่างและเริ่มขยับมืออย่างช้า ๆ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของด้วงด้วยความตั้งใจ เขาพยายามเลียนแบบการเคลื่อนไหวของปราณผ่านด้าย แต่การควบคุมยังไม่สมบูรณ์
ด้วงกว่างขยับตัวอย่างเชื่องช้าและไม่นุมนวล ขาของมันกระตุกเล็กน้อยและเคลื่อนไหวไม่เป็ธรรมชาติ หลี่ชางรู้สึกถึงความเ็ปในร่างกายทุกครั้งที่พยายามปรับการเคลื่อนไหว มันเหมือนกับว่าทุกครั้งที่เขาผิดพลาด เขาจะต้องชดใช้ด้วยความเ็ป
ความเ็ปจากการฝึกฝนทำให้หลี่ชางรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังในบางครั้ง แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ความมุ่งมั่นและความตั้งใจที่จะพัฒนาตนเองทำให้เขาฝืนต่อสู้กับความเ็ปนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ในขณะเดียวกันก็มีประกายของความหวัง
"ข้าจะต้องทำให้ได้ ข้าจะต้องใช้หุ่นเชิดนี้เพื่อเปิดจุดฝังเข็มและพัฒนาพลังปราณของข้า" เขาคิดในใจ รู้สึกถึงความตั้งใจที่ไม่ยอมแพ้
หลี่ชางพูดกับตัวเองเบา ๆ ขณะที่เขาขยับด้าย "ข้าต้องทำให้ดีขึ้น ข้าต้องควบคุมการเคลื่อนไหวให้สมบูรณ์แบบ"
เสียงของระบบครูตีเหล็กิญญาดังขึ้นในใจของเขา "หลี่ชาง เ้าไม่ต้องกังวล ความเ็ปนี้จะทำให้เ้ามีความแข็งแกร่งและความชำนาญมากขึ้น จงพยายามและอย่ายอมแพ้"
หลี่ชางพยักหน้า "ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะทำให้ดีที่สุด"
ร่างกายของหลี่ชางเต็มไปด้วยเหงื่อจากการฝึกฝน มือสั่นเล็กน้อยจากความเ็ปที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาขยับด้าย เขายืดตัวตรงและหายใจลึก ๆ เพื่อรวบรวมพลังและความมุ่งมั่น
การเคลื่อนไหวของด้วงกว่างเริ่มมีความนุมนวลและเป็ธรรมชาติมากขึ้น ขาของมันขยับได้อย่างคล่องแคล่วและดูมีชีวิตชีวา หลี่ชางรู้สึกถึงความสำเร็จเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาสามารถควบคุมการเคลื่อนไหวได้ดีขึ้น
หลี่ชางรู้สึกถึงพลังที่เริ่มไหลเวียนในร่างกายอย่างอิสระและมีประสิทธิภาพ เส้นสายพลังปราณที่เคยถูกปิดกั้นเริ่มเปิดออกเหมือนแม่น้ำที่ได้รับการปลดปล่อยจากเขื่อน ความรู้สึกนี้เติมเต็มเขาด้วยความหวังและความตื่นเต้นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
"ข้ารู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้น ข้าจะสามารถฝึกวรยุทธ์ได้หรือไม่?" หลี่ชางถามระบบครูตีเหล็กิญญา ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความคาดหวังและความกระตือรือร้น
"ใช่ เ้าจะสามารถฝึกวรยุทธ์ได้" ระบบครูตีเหล็กิญญาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและเชื่อมั่น "เ้าจะต้องฝึกฝนอย่างหนักและใช้หุ่นเชิดแมลงกลเพื่อเปิดจุดฝังเข็มให้มากขึ้น"
หลี่ชางยิ้มออกมาอย่างมีความหวังและมุ่งมั่น รอยยิ้มของเขาสะท้อนถึงความตั้งใจและความหวังที่พุ่งพล่านในใจ "ข้าจะทำให้ดีที่สุด ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าข้ามีค่า"
เขาจับด้วงกว่างทองคำในมืออย่างแน่น รู้สึกถึงพลังและศักยภาพที่มันมอบให้ ความมุ่งมั่นในใจของเขาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังยาวไกลและเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่ความฝันและความหวังที่เขามีจะนำพาเขาไปสู่ความสำเร็จ
หลี่ชางมองไปข้างหน้า เห็นภาพอนาคตที่เขาแข็งแกร่งและเป็ที่ยอมรับในสายตาของคนอื่น ๆ เขารู้สึกถึงแรงผลักดันที่ไม่มีวันหมดสิ้น ความตั้งใจที่จะฝึกฝนและพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่อง มันคือการเดินทางที่เขาพร้อมจะเผชิญหน้าด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความหวังและความมุ่งมั่น
337
