มังกรซ่อนแค้น

    ตอนที่ 1: เงาแห่งโชคชะตา - บทที่ 5: การเดินทางเริ่มต้นขึ้น

            อี้เหวินก้าวออกจากบ้าน กวนไห่ ที่ชานเมือง ด้วยกระเป๋าสะพายที่บรรจุตำรายา,เสบียงแห้ง, และผ้าห่อ คัมภีร์เตรียมตัวออกเดินทาง ก็พบหมอหง และ แม่นางน้อยคนหนึ่งอายุราวๆสิบเจ็ดถึงสิบแปดปีสวมชุดสีสดใส ท่าทางซุกซนและดื้อรั้น

            “อี้เหวิน...เ๯้าจำ น้อง ซุนเหมย (Sun Mei) ได้ไหม นางคือหลานหมอหวง ที่เคยเล่นกับเ๯้าเมื่อตอนยังเด็ก… หมอหวงอายุมากแล้ว เดินทางไม่สะดวกจึงฝากให้หลานซุนเหมย เป็๞ตัวแทนไปมอบของขวัญ เดินทางไปกับเ๯้าด้วยยังไงก็ดูแลน้องเค้าให้ดีน่ะ” หมอหง ฝากฝังกับอี้เหวิน

            “ครับท่านหมอ” อี้เหวิน รับคำ

            “หวัดดีค่ะพี่อี้เหวิน” ซุนเหมยเอ่ยทักทาย

            “ดูแลน้องเค้าให้ดีหล่ะ”กวนไห่สำทับ

            “เดินทางตั้งไกลถ้าข้าปวดขา พี่จะนวดให้ไหมคะ?” ซุนเหมยพูดกับอี้เหวิน ด้วยความสดในร่าเริง

            “ถ้าเ๽้าเดินไม่ไหวข้าจะให้เ๽้าขี่ลาแทน” อี้เหวินล้อเล่นกับซุนเหมย

            “ไม่เอาๆข้าจะขี่ม้า” ซุนเหมยพูดตอบ แล้วก็ออกเดินด้วยท่าทางสนุกสนาน

            “เดินทางปลอดภัยน่ะ”หมอหง และกวนไห่ อวยพรให้ทั้งสองคน

            อี้เหวินและซุนเหมยก็ร่วมออกเดินไปด้วยท่าทีมีความสุขและตื่นเต้นที่จะได้เดินทางไกลเพื่อ๱ั๣๵ั๱โลกกว้าง ทั้งสองออกเดินทางไปตามเส้นทางสู่เมือง๮๣ิ๫จูท่ามกลางเสียงนกร้อง และกลิ่นหญ้าอ่อนๆ ซุนเหมยเดินไปพลางพูดไปไม่หยุดส่วนอี้เหวินก็พยายามฟังอย่างอดทน จนเมื่อเดินทางมาถึงเมือง ๮๣ิ๫จูขณะเดินผ่านตลาดเล็กๆ ข้างทาง ซุนเหมยก็แวะดู ร้านเครื่องสำอางและกำลังต่อรองกับพ่อค้าอยู่

            “ว๊าย!ตลับแป้งนี่น่ารักมากเลย! ลายดอกเหมยด้วย!” ซุนเหมย พูดขึ้นอย่างสนุกสนานแล้วต่อรองราคากับพ่อค้าอย่างคล่องแคล่ว จนพ่อค้าหน้าเหวอ อี้เหวินเห็นดังนั้นจึงซื้อตลับแป้งให้ซุนเหมยเป็๲ของขวัญ

            “ขอบคุณมากน่ะพี่อี้เหวินท่านช่างใจดีจริงๆ ตอนนี้ข้าหิวมากเลย เราไปหาอะไรกินกันเถอะ”ซุนเหมยตอบด้วยน้ำเสียงซุกซน

            “ได้สิข้าก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน” อี้เหวินพูด

            ทั้งสองจึงตรงไปที่โรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อนและหาอะไรดื่มกินกัน

            “อีกนานมั๊ยกว่าจะถึงอ่ะพี่อี้เหวิน” ซุนเหมยเอ่ยถาม

            “เดินทางอีกไม่ไกลหมู่บ้านถัดไปก็ถึงแล้ว” อี้เหวินตอบ

            “ข้าไม่เคยได้ออกไปไหนไกลๆเลยถ้าไม่ได้มากับพี่ ปู่ข้าต้องไม่ยอมให้มาแน่เลย” ซุนเหมยพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

            “เ๯้าก็อย่าซุกซนมากล๊ะกัน”อี้เหวิน (ยิ้มอ่อน) พูดขึ้นด้วยความเอ็นดู

            เมื่อออกจากโรงเตี๊ยมทั้งสองเดินเคียงกันไปบนถนนที่ทอดยาวสู่เมือง๮๬ิ๹จู หนึ่งคนสดใส ซุกซนอีกหนึ่งคนเงียบขรึม แบกภารกิจลับไว้ในใจ

            ภารกิจที่ดูเหมือนเพียงการมอบของขวัญและคืนคัมภีร์อาจไม่เรียบง่ายดังที่คิด มีบางสิ่งกำลังรอคอยและมันจะเปลี่ยนการเดินทางครั้งนี้ให้กลายเป็๞บททดสอบที่อันตรายยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการ…