บทที่ 1 บริวารขยะ
"ฮั่นหวู่ วันจันทร์ตอนไปโรงเรียนเอาพลังศักสิทธิ์หนึ่งร้อยแต้มมาให้ฉันด้วย ถ้านายไม่เอามา ฉันจะนำกองทัพคนแคระของฉันบุกรุกอาณาจักรเทพของนาย ฆ่าบริวารที่อยู่ใต้การปกครองของนายให้หมด ทำลายแก่นอาณาจักรของนาย ทำให้อนาคตของนายพังพินาศ ไม่มีวันได้ลืมหูลืมตาอีกเลย"
"ฮั่นหวู่ ถ้านายยอมเป็ทาสของฉัน คอยจัดหาตั๊กแตนให้เพียงพอสำหรับเป็อาหารของนกสายฟ้าของฉันทุกวัน ฉันจะคุ้มครองนายจนกระทั่งจบมัธยมปลาย นายลองคิดให้ดี ๆ นะ!"
"หลานรัก พ่อแม่ของหลานอยู่ที่ทะเลดาวโกลาหลของสถาบันเมืองหลวง พวกเขาต้องยังมีชีวิตอยู่แน่นอน! ถ้าในอนาคตหลานมีโอกาส ต้องไปตามหาพวกเขากลับมาให้ได้นะ..."
เสียงของผู้ชายและผู้หญิงดังก้องอยู่ในหัวของฮั่นหวู่
ฮั่นหวู่นอนเหงื่อท่วมตัวอยู่บนเตียง ดวงตาเบิกกว้าง หายใจเข้าออกเป็่ ๆ สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด
หลังจากที่เขาได้รวบรวมความทรงจำเหล่านี้เข้าด้วยกัน ในที่สุดเขาก็แน่ใจว่าตัวเองได้ข้ามมิติมาแล้ว นี่คือโลกที่ทุกคนมีโอกาสกลายเป็เทพเ้า
เ้าของร่างเดิมก็ชื่อฮั่นหวู่เช่นกัน เพิ่งจะอายุครบสิบแปดปีเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน
เขาสูญเสียพ่อแม่ั้แ่เด็ก อาศัยอยู่กับคุณปู่ แต่เมื่อไม่นานมานี้คุณปู่ก็เสียชีวิตด้วยโรคเรื้อรัง ก่อนที่คุณปู่จะสิ้นใจ ท่านได้กำชับฮั่นหวู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะต้องไปตามหาร่องรอยของพ่อแม่ที่ทะเลดาวโกลาหลในสถาบันเมืองหลวง
นี่กลายเป็ความปรารถนาของเ้าของร่างเดิม
เนื่องจากขาดการดูแลเอาใจใส่จากพ่อแม่ ฮั่นหวู่จึงเป็คนเก็บตัวและไม่ค่อยพูด
ผลที่ตามมาคือเขากลายเป็เป้าหมายการรังแกของพวกหัวโจกในโรงเรียน พวกเขามักจะดักซุ่มเขาตามมุมมืดและทุบตีเขาอย่างไร้เหตุผล
เมื่อฮั่นหวู่อายุครบสิบแปดปี เขาก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาณาจักรเทพของตัวเอง
พวกนักเลงในโรงเรียนยิ่งเหิมเกริมมากขึ้น พวกเขาไม่เพียงแต่ทุบตีฮั่นหวู่เท่านั้น แต่ยังขู่กรรโชกเอาพลังศักดิ์สิทธิ์จากเขาอีกด้วย และยังขู่ว่าถ้าฮั่นหวู่ไม่ยอมให้ ก็จะทำลายอาณาจักรเทพของฮั่นหวู่ ทำให้เขาไม่มีวันได้ลืมหูลืมตาอีกเลย
ถ้าบริวารหลักของฮั่นหวู่แข็งแกร่งพอ ก็คงไม่ต้องกลัวคำขู่ของอันธพาลพวกนั้น
แต่น่าเสียดายที่บริวารใต้การปกครองของเขาเป็เพียงตั๊กแตนธรรมดา
นอกจากความสามารถในการสืบพันธุ์แล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อื่นใดอีกเลย
ไม่เพียงแต่ไม่สามารถต่อต้านการรังแกของอันธพาลในโรงเรียนได้ แต่ยังทำตามความปรารถนาสุดท้ายของคุณปู่ไม่ได้อีกด้วย
เ้าของร่างเดิมจึงจากโลกนี้ไปอย่างสิ้นหวังในสภาพแวดล้อมเช่นนี้
ฮั่นหวู่ตบศีรษะตัวเอง อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เชือกป่านมักจะขาดตรงจุดที่บางที่สุด และความโชคร้ายมักจะเกิดขึ้นกับคนที่มีชีวิตลำบากอยู่แล้ว
"เริ่มต้นด้วยความยากระดับนรก แบบนี้จะเอาชนะได้ยังไง? เป็แค่ตั๊กแตน ชาตินี้ฉันคงไม่มีทางได้เข้าเรียนที่สถาบันชั้นนำอย่างสถาบันเมืองหลวงแน่ ไม่ต้องพูดถึงการตามหาพ่อแม่ที่หายตัวไปเลย" ฮั่นหวู่พูดอย่างสิ้นหวัง
แต่ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ถ้าไม่ลองดิ้นรนต่อสู้สักหน่อย ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติการข้ามมิติมาครั้งนี้
ฮั่นหวู่รวบรวมความทรงจำ พลิกตัวลงจากเตียง เดินไปที่แคปซูลเข้าสู่อาณาจักรเทพที่ตั้งอยู่ในห้อง
เพิ่งตื่นรู้ถึงอาณาจักรเทพเมื่อไม่นานมานี้ ฮั่นหวู่ยังไม่สามารถเข้าสู่อาณาจักรเทพได้ด้วยตัวเอง จำเป็ต้องอาศัยแคปซูลเข้าสู่อาณาจักรเทพเพื่อช่วยเหลือ
เมื่อเข้าไปในแคปซูลเข้าสู่อาณาจักรเทพ โปรแกรมก็เชื่อมต่อกับอาณาจักรเทพของฮั่นหวู่อย่างรวดเร็วและทำการเข้าสู่ระบบ
เมื่อฮั่นหวู่ลืมตาขึ้น เขาพบว่าตัวเองกำลังมองดูสถานการณ์ในอาณาจักรเทพจากมุมมองของพระเ้า
อาณาจักรเทพทั้งหมดมีขนาด 100 ตารางกิโลเมตร โดยสามในห้าเป็ที่ราบ อีกหนึ่งเป็ูเา และอีกหนึ่งเป็ทะเลทราย
ฮั่นหวู่ขยับเข้าใกล้เพื่อมองให้ชัดขึ้น เขาก็พบกับบริวารหลักของตนเองบนทุ่งราบ
ตั๊กแตน!
พวกตั๊กแตนเหล่านี้กำลังเพลิดเพลินกับการกินหญ้าอ่อนสดชื่น โดยไม่รู้เลยว่าเทพเ้าของพวกมันกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากเพียงใด
"ตรวจสอบข้อมูลส่วนตัว" ฮั่นหวู่ปัดนิ้วตามความทรงจำ หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
ชื่อ : ฮั่นหวู่
ระดับ : สิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์ (แบ่งเป็สิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์, กึ่งเทพ, เทพแท้, เทพหลัก, าาเทพ)
พร์ : บุตรแห่ง์ (เฉพาะตัว)
พลังเทพเ้า : เร่งการเจริญเติบโต สังเวยชีวิต (เฉพาะตัว)
คุณสมบัติเทพ : 1 แต้ม
พลังศักดิ์สิทธิ์ : 0 แต้ม
พลังแห่งศรัทธา : 200,000 แต้ม
ระดับแก่นอาณาจักร : ระดับ 1 (ยังไม่ได้เพิ่มวัตถุศักดิ์สิทธิ์)
บริวารที่อยู่ภายใต้การปกครอง : ตั๊กแตน
จำนวนบริวาร : แมลงโตเต็มวัย 800,000 ตัว ตัวอ่อน 1,600,000 ตัว ไข่แมลง 20,000,000 ฟอง
ฮั่นหวู่เบิกตากว้าง เมื่อเทียบกับข้อมูลส่วนตัวในความทรงจำของเขา มีข้อมูลเพิ่มเติมหนึ่งรายการคือพร์ และยังมีพลังเทพเ้าเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งรายการ
ท้ายข้อมูลทั้งสองรายการที่เพิ่มเข้ามานี้ยังมีคำว่า "เฉพาะตัว" กำกับอยู่ด้วย
บุตรแห่ง์ การสังเวยชีวิต? อะไรกันเนี่ย?
เขาแตะที่สองคำนั่นเบา ๆ ฮั่นหวู่ได้รับคำอธิบายที่เกี่ยวข้อง
บุตรแห่ง์ : ผู้ที่ถูกเลือกโดย์ให้มีโชคลาภ ทุกครั้งที่เลื่อนระดับขึ้นหนึ่งขั้น จะได้รับความสามารถพิเศษที่มีคุณสมบัติเฉพาะตัวเพิ่มขึ้นหนึ่งอย่าง
การสังเวยชีวิต : สามารถสังเวยชีวิตของสิ่งมีชีวิตเพื่อแลกกับผลิตภัณฑ์ที่มีมูลค่าเท่ากัน ผลิตภัณฑ์ที่ได้จะถูกสร้างขึ้นแบบสุ่มในระหว่างกระบวนการสังเวย สามารถใช้ได้วันละหนึ่งครั้ง
ฮั่นหวู่ขมวดคิ้ว "บุตรแห่ง์ นี่คงเป็ความสามารถพิเศษที่ติดตัวมาตอนที่ฉันข้ามมิติมา ส่วนการสังเวยชีวิตนั้นเป็ความสามารถเฉพาะตัวที่ฉันได้รับเพิ่มเติมใน่ที่เป็สิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์"
"มีพลังพิเศษแบบนี้ ถ้าฉันพยายามสักหน่อย บางทีอาจจะสามารถทำตามความปรารถนาของคุณปู่ได้"
ความหวังเล็ก ๆ ผุดขึ้นในใจของเด็กหนุ่ม "แต่ก่อนอื่นต้องผ่านพ้นเหตุการณ์ที่จะถูกนักเลงในโรงเรียนรีดไถในวันพรุ่งนี้ให้ได้ก่อน"
หลังจากนั้น ฮั่นหวู่ก็เปิดหน้าต่างข้อมูลของบริวารหลัก เพื่อตรวจสอบข้อมูล
บริวารที่อยู่ภายใต้การปกครอง : ตั๊กแตน
ระดับบริวาร : สิ่งมีชีวิตธรรมดา (แบ่งเป็ ธรรมดา, ชั้นยอด, เหนือธรรมชาติ, วีรบุรุษ, ผู้ปกครอง, าา)
พร์ของบริวาร : การขยายพันธุ์
ระดับศรัทธา : ผู้คลั่งศรัทธา (ตั๊กแตนไม่มีสติปัญญา เชื่อฟังคำสั่งทั้งหมดของเทพเ้า) (แบ่งเป็ผู้ศรัทธาทั่วไป, ผู้ศรัทธาแท้จริง, ผู้ศรัทธาอย่างแรงกล้า, ผู้คลั่งศรัทธา, นักบุญ)
พลังศรัทธา : 1 ต่อ 100 วัน
ความสามารถในการสืบพันธุ์ : 300 ต่อวัน
วงจรชีวิต : 90 วัน (ระยะไข่ 15 วัน ระยะตัวอ่อน 15 วัน ระยะตัวเต็มวัย 45 วัน ระยะชรา 15 วัน)
ตามกฎการคำนวณเวลา หนึ่งวันในโลกแห่งความเป็จริงเทียบเท่ากับหนึ่งปีในอาณาจักรเทพ
ทุก ๆ วันที่ผ่านไปในโลกแห่งความเป็จริง ตั๊กแตนในอาณาจักรเทพจะขยายพันธุ์ได้สี่รุ่น อัตราการขยายพันธุ์นี้ถือว่ารวดเร็วมากทีเดียว
เพียงแต่ความเร็วในการสร้างพลังศรัทธาของตั๊กแตนนั้นช้าเกินไปจริง ๆ
ตั๊กแตนโตเต็มวัยต้องใช้เวลาถึงหนึ่งร้อยวันจึงจะสร้างพลังแห่งศรัทธาได้หนึ่งแต้ม
ตั๊กแตนหนึ่งตัวมีวงจรชีวิตไม่ถึงหนึ่งร้อยวันด้วยซ้ำ
ในความทรงจำ บริวารก็อบลินซึ่งเป็สิ่งมีชีวิตธรรมดาเช่นเดียวกัน แม้แต่ผู้ศรัทธาทั่วไปก็สามารถสร้างความศรัทธาได้ 20 แต้มต่อวัน ส่วนก็อบลินระดับผู้คลั่งศรัทธาสามารถสร้างความศรัทธาได้อย่างน้อย 2,000 แต้มต่อวัน
ฮั่นหวู่ได้แต่ถอนหายใจ ตั๊กแตนนั้นช่างไร้ค่าจริง ๆ
แม้ว่าจำนวนจะเพิ่มขึ้น แต่ผลตอบแทนที่ได้รับก็ไม่มากนัก มันถูกกำหนดให้เป็บริวารที่ไร้ประโยชน์
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เ้าของร่างเดิมจะสิ้นหวังจนตาย
แต่ฮั่นหวู่กลับมองเห็นความหวังจากความสามารถในการสืบพันธุ์ที่แข็งแกร่งของตั๊กแตน
"การสังเวยชีวิตสามารถแลกเปลี่ยนชีวิตของสิ่งมีชีวิตเพื่อรับสิ่งที่มีมูลค่าเท่ากัน ตราบใดที่ฉันสังเวยตั๊กแตนให้มากพอ สิ่งที่ได้จะต้องไม่แย่แน่นอน แต่น่าเสียดายที่การสังเวยชีวิตสามารถใช้ได้เพียงวันละครั้งเท่านั้น ฉันต้องทำให้ได้ผลประโยชน์สูงสุด" ฮั่นหวู่พึมพำพลางดูเวลา
โลกแห่งความเป็จริงเป็เวลาตีสาม ยังเหลืออีก 21 ชั่วโมงก่อนถึงเที่ยงคืน
"งั้นก็มาเดิมพันครั้งใหญ่กันเถอะ ถ้าชนะก็จะได้พลิกชีวิตเป็เ้านาย แต่ถ้าแพ้ก็จะตกต่ำเป็คนไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง"
สายตาของฮั่นหวู่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ฝ่ามือของเขายกขึ้น แสงสีเขียวก็ปรากฏขึ้นมา
เขากำลังใช้ความสามารถอีกอย่างหนึ่งของตัวเอง : การเร่งการเจริญเติบโต
การเร่งการเจริญเติบโต : ปลดปล่อยพลังชีวิต เร่งการเจริญเติบโตของสิ่งมีชีวิต ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังศรัทธาที่ใช้
พลังศรัทธาสองแสนที่สะสมไว้ถูกใช้หมดในพริบตา กลายเป็ลำแสงสีเขียวนับร้อยสายตกลงสู่อาณาจักรเทพ
ในแสงสีเขียว สรรพสิ่งเติบโต ตั๊กแตนได้รับพรอย่างล้ำลึก อัตราการเจริญเติบโตเพิ่มขึ้นเป็สองเท่า และเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์อย่างรวดเร็ว
หลังจากเจ็ดวันในอาณาจักรเทพ ครึ่งหนึ่งของไข่ตั๊กแตนยี่สิบล้านฟองฟักออกมาสำเร็จ
สิบสี่วันต่อมา ตัวอ่อนที่เกิดใหม่สิบล้านตัวมีครึ่งหนึ่งเข้าสู่วัยเต็มวัยอย่างราบรื่น และวางไข่อย่างมากมายกว่าห้าสิบล้านฟอง
เมื่อจำนวนตั๊กแตนเพิ่มมากขึ้น ความเร็วในการสะสมพลังศรัทธาก็เพิ่มขึ้นด้วย
อย่างไรก็ตาม ฮั่นหวู่ไม่ได้ลังเลแต่อย่างใด เขายังคงนำพลังศรัทธาทั้งหมดที่รวบรวมได้ไปลงทุนในการเร่งการเจริญเติบโต
ตั๊กแตนรุ่นแล้วรุ่นเล่าเกิดแก่เจ็บตาย ผ่านไปห้ารุ่นเช่นนี้ ภายในอาณาจักรเทพขนาดหนึ่งร้อยตารางกิโลเมตรเต็มไปด้วยตั๊กแตนไปทั่วทุกหนแห่ง
ตั๊กแตนโตเต็มวัยมีจำนวนถึง 2.5 พันล้านตัว
พลังศรัทธาที่เกิดขึ้นในแต่ละวันสูงถึงยี่สิบห้าล้าน ซึ่งเท่ากับหนึ่งในสี่ของพลังศักดิ์สิทธิ์
สำหรับนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่ง นี่ถือเป็เงินก้อนมหาศาลอย่างแน่นอน
แต่เนื่องจากการเร่งการเจริญเติบโตของตั๊กแตนอย่างไม่มีขีดจำกัด ทำให้สภาพแวดล้อมในอาณาจักรเทพได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ทุ่งราบแปรสภาพเป็ทะเลทรายเพิ่มขึ้นถึงสามในห้าส่วน
หากยังคงดำเนินต่อไป อาณาจักรเทพทั้งหมดจะต้องพังทลายลงอย่างแน่นอน
มองดูเวลา ในโลกแห่งความเป็จริงเป็เวลา 23 นาฬิกา 58 นาที
เขารู้ว่าถึงเวลาแล้ว
"เริ่มการสังเวยชีวิตได้!"