คนระหํ่ากระหนํ่ามังกร

                                                บ้านของไมเคิล เวลา 19:30


ไมเคิลที่พึ่งกลับมาจากสมาคมของกลุ่มอีกาขาวได้เปิดประตูบ้านแล้วเดินเข้าไปด้านใน


แม่: กลับดึกจังเลยนะ

ไมเคิล: ? แม่…


ไมเคิลได้เดินเข้าไปหาแม่ที่อยู่ในห้องครัวบนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยกับข้าวมื้อเย็นก่อนที่เขาจะนั่งลงบนเก้าอี้


แม่: ทานอะไรมาหรือยังล่ะ?

ไมเคิล: ยังเลยครับ แต่แม่ไม่ต้องรอผมจนดึกดึนป่านนี้ก็ได้ 

แม่: แม่แค่เป็๲ห่วงน่ะ พอลูกกลับบ้านช้าทีไร…ก็ค่อยอดเป็๲ห่วงไม่ได้ กลัวว่าลูกจะเป็๲อะไรไป

ไมเคิล:  *เฮ้อ* ผมโตป่านนี้ ผมดูแลตัวเองได้น่ะแม่ ไม่ต้องห่วงผมหรอก  

แม่: อืม…จ๊ะๆ เ๱ื่๵๹งานเป็๲ไงบ้าง?

ไมเคิล:  ดีครับ วันนี้พึ่งมีคนเข้างานมาใหม่เลยพูดคุยกันเลยได้เพื่อนมาใหม่คนนึงน่ะครับ

แม่: ดีแล้วจ๊ะ เลือกคบเพื่อนที่ดีๆเข้าไว้…อย่าไปคบพวกที่ไม่ดีเข้าล่ะ

ไมเคิล: ครับๆ ผมรู้น่ะแม่…

แม่: จ๊ะๆ รีบทานข้าวเข้า…เสร็จแล้วจะได้ไปอาบนํ้าแล้วเข้านอนพรุ่งนี้ลูกต้องตื่นแต่เช้าไปทํางาน…





                                         
                                              ภัตตาคารอาหาร ใจกลางเมืองฮ่องกง เวลา 20:29


ภัตตาคารขนาดใหญ่แห่งนี้อยู่ภายใต้การดูแลของกลุ่มอีกาขาวบริเวณทางเข้าและภายในมีคนยืนคุ้มอยู่จํานวนมากในร้าน
ขณะนั้นได้มีรถเก๋งสีเทาสองคันจอดอยู่หน้าร้านก่อนที่ เทียนและพวกลูกน้องหลายสิบคนจะลงมาจากรถพร้อมกับอาวุธปืน

คนของอีกาขาว: !!


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


คนของอีกาขาว: อ๊าาก!! อ๊าาก!!


เทียนใช้ปืนพกสองกระบอก [Glock 17,Glock 17] ยิงใส่พวกอีกาขาวที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าสองคนจนตาย


เทียน: ไปจัดการพวกที่อยู่ด้านใน

ลูกน้องทั้งหมด: ครับ!


เทียนและลูกน้องหลายสิบคนวิ่งตรงเข้าไปด้านในภัตตาคารแล้วยิงพวกของอีกาขาวที่อยู่ด้านใน


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

คนของอีกาขาว: อ๊าากกกก!! อ๊าากก!! อ๊าก!! อ๊ากก!! อ๊ากกก!! อ๊าากกก!! อ๊าาาก!

กรี๊ด!!

ผู้คนที่อยู่ในร้านต่าง๻๠ใ๽กันยกใหญ่แล้วรีบก้มหลบลงใต้โต๊ะ
คนของอีกาขาวถูกยิงตายอยู่กับพื้นไปหลายศพก่อนที่เทียนและพวกลูกน้องจะเดินตรงไปที่ห้องผู้จัดการของภัตตาคาร


คนของอีกาขาว#1: เสียงปืนดังมาจากข้างนอก!

ผู้จัดการ: เกิดอะไรขึ้น!?

คนของอีกาขาว#2: หลบอยู่ในนี้อย่าพึ่งออกไปไหน


*ประตูถูกพังมาจากด้านนอก*

คนของอีกาขาว#1 #2: !!

ผู้จัดการ:  !!


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

 
คนของอีกาขาว#1 #2: อ๊าากก!! อ๊าากก!!


เทียนได้พังประตูเข้ามาในห้องแล้วกระหนํ่ายิงใส่ทั้งสองจนตายภายในห้องผู้จัดการ


ผู้จัดการ: !!!

เทียน: ที่นี้ตกเป็๲ของพวกกูแล้ว เอ็งจะทํางานให้กับพวกกูไหม?


เทียนได้ใช้ปืนพกจ่อเล็งไปที่หัวของผู้จัดการ


ผู้จัดการ: ไม่!! ฉันไม่ทําให้กับพวกแกหรอก!!  

เทียน: ฮ่าๆๆ ได้  

  
ปัง!


เทียนได้เป่าสมองของชายคนนั้นจนลงไปนอนกับพื้นก่อนที่เขาและพวกลูกน้องจะเดินออกจากร้านไป



เช้าวันต่อมา


*เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น*


หว่อง: ?


หว่องที่นอนอยู่บนเตียงได้ตื่นขึ้นเพราะเสียงโทรศัพท์แล้วเอื้อมมือไปรับสาย


หว่อง: ฮัลโหล?

ไมเคิล: หว่อง! เกิดเ๱ื่๵๹ใหญ่แล้ว!

หว่อง: ? เกิดอะไรขึ้น?

ไมเคิล: ภัตตาคารของเราพึ่งถูกถล่มไปเมื่อคืนนี้เอง

หว่อง: ฝีมือพวกมันหรอ?

ไมเคิล: น่าจะใช่ล่ะ รีบมาเลย

หว่อง:  เข้าใจล่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไป! 


หว่องรีบไปอาบนํ้าแต่งตัวแล้วออกจากบ้านมุ่งหน้าไปที่เกิดเหตุทันที



                                                     ภัตตาคารที่เกิดเหตุ เวลา 9:00

เ๽้าหน้าที่ตํารวจได้วางสายกั้นพื้นที่เอาไว้ด้านนอกทางเข้าร้านมีเพียงแค่เ๽้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานเท่านั้นที่อยู่ด้านใน
สภาพภายนอกและภายในภัตตาคารนั้นมีศพที่ถูกยิงเป็๲จํานวนมากนอนกองอยู่ที่พื้นและปลอก๠๱ะ๼ุ๲ตกหล่นอยู่รอบๆ
บิลลี่และไมเคิลได้แอบมาสังเกตการอยู่ที่ข้างนอกตัวอาคาร


หว่อง: เฮ้ย! พวกนาย!


หว่องได้รีบวิ่งมาหาทั้งสอง


บิลลี่: มาช้านะนายเนี้ย

หว่อง: โทษที…ฝีมือใครกันเนี้ย?

ไมเคิล: ก็คงมีอยู่พวกเดียว…..หว๋งเจียน

หว่อง: พวกมันอีกแล้วหรอ?

บิลลี่: ศัตรูของพวกเรามีแค่พวกมันนี้แหละ คงไม่มีใครอื่นนอกจากพวกมันหรอก

ไมเคิล: *เฮ้อ* เวรเอ้ย



*เสียงโทรศัพท์ของบิลลี่ดังขึ้น*


บิลลี่: ฮัลโหล?……….อืม…….โอเค…ได้ๆ…..เดี๋ยวพวกฉันจะรีบไป

หว่อง: มีไรหรอ?

บิลลี่: ลุงฟ่งนัดประชุมด่วนพวกเราทั้งหมดที่อาคารตอนนี้เลย 

ไมเคิล: ถ้างั้นรีบไปกันเถอะ

หว่อง: อืม!


ทั้งสามได้เดินออกจากที่เกิดเหตุแล้วมุ่งหน้าไปที่อาคารของกลุ่มอีกาขาว



                                                  อาคารสมาคมลับ อีกาขาว เวลา 9:30

สมาชิกทั้งหมดของกลุ่มอีกาขาวได้มาร่วมกันอยู่ภายในซึ่งมีลุงฟ่งพูดอยู่ทางด้านหน้าพวกเขา

ลุงฟ่ง: ตอนนี้พวกมันกระจายกําลังไปถล่มกิจการของพวกแต่ละเขตในตอนนี้!
แสดงว่าพวกมันกําลังเริ่มเข้าใกล้มาหาพวกเราเต็มทีแล้ว ขอให้ทุกคนจัดการพวกมันทันที! ก่อนที่มันจะหนักไปกว่านี้!

ทุกคน: ครับ!


ทั้งหมดได้เดินออกจากอาคารแล้วแยกย้ายกันไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าออกไปจัดการพวกหว๋งเจียนทันที


หว่อง: ! ขอโทษครับ

???: . . .


จู่ๆก็มีชายคนนึงเผลอมาเดินชนเขาเข้าแต่ชายคนนั้นกับไม่พูดอะไรก่อนจะเดินจากเขาไป


หว่อง: ขอโทษไม่เป็๲หรือไง…?

บิลลี่: คงจะได้รับคําสั่งว่าจ้างมา คงจะรีบร้อนน่าดู…
                                                    
หว่อง: หมอนั้นใครกัน? 

บิลลี่: เกรงว่านายยังคงไม่รู้จักสินะ…หมอนั้นชื่อ คอนดะ คาสึฮิโระ เป็๲มือสังหารของพวกเรา 
ไม่ว่าจะเป็๲ใครมาจากไหน…หมอนั้นจะตามหาและลงมือจัดการคนๆนั้นทันที

หว่อง: นักฆ่างั้นหรอ…

ไมเคิล: เฮ้ย! 



ไมเคิลและหลุนได้รีบวิ่งมาหาพวกเขา


หว่อง: ! มีอะไร?

ไมเคิล: ไอ้พวกหว๋นเจียมันอยู่แถวๆกิจการพวกเราทั้งที่ ร้านอาหารในตัวเมือง และ ก็บาร์ในเขตแถวๆนี้

บิลลี่: ทั้งสองที่เลยหรอ?
                                                
หลุน: ใช่ ดูเหมือนว่าพวกเราคงต้องแยกย้ายกันไปคนล่ะที่แล้วล่ะ

หว่อง: ถ้างั้นฉันไปที่ร้านอาหารในตัวเมือง หลุนนายมากับฉัน

หลุน: ได้

หว่อง: ส่วนที่เหลือฉันฝากพวกนายด้วย

บิลลี่: อืม โอเค

ไมเคิล: พวกนายระวังตัวด้วยล่ะ



ทั้งสี่แยกย้ายกันไปขึ้นรถเก๋งแล้วขับรถมุ่งหน้าไปที่จุดหมายของแต่ล่ะคน



                                                  ร้านอาหารใจกลางเมือง เวลา 10:20

หว่องและหลุนทั้งสองได้มาถึงที่ร้านแล้วรีบลงจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านใน

พวกหว๋งเจียน: ถล่มที่นี้ให้ยับเลย!

พนักงานร้าน: หยุดเถอะครับ! ผมขอล่ะ-

พวกหว๋งเจียน: เฮ้ย! มึงไม่ต้องมายุ่ง!


แก๊งของหว๋งเจียนทั้งสี่คนกําลังทําลายข้าวของภายในร้าน


หว่อง: เฮ้ย! หยุด!

พวกหว๋งเจียน: !?

หว่อง: ออกไปจากร้านพวกกูเดี๋ยวนี้เลยนะ!

พวกหว๋งเจียน: ! ไอ้พวกอีกาขาว… มึงตาย!


ทันใดนั้นพวกหว๋งเจียนทั้งสี่คนได้หยิบปืนพก [Glock17] ออกมาแล้วเล็งไปที่ทั้งสองพร้อมที่จะลั่นไก


หว่องและหลุน: !!


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


หว่องและหลุนได้รีบหลบเข้าที่กําบังได้ทันก่อนที่พวกเขาจะหยิบปืนพก [Beretta 92FS inox] ที่ติดตัวไว้ยิงโต้กลับ


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!   

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


พวกหว๋งเจียน: ! หลบก่อน!


พวกหว๋งเจียนได้ผลักโต๊ะลงไปพื้นทําเป็๲ที่กําบัง


พวกหว๋งเจียน#1: ออกไปหลังร้าน เดี๋ยวพวกเราคุ้มกันให้

พวกหว๋งเจียน#2: แล้วพวกนายล่ะ!?

พวกหว๋งเจียน#3: ไม่ต้องห่วงพวกฉัน รีบหนีไป!

พวกหว๋งเจียน#4: พวกเราเอาอยู่! ไปสิ!


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


คนของหว๋งเจียคนนึงได้รีบวิ่งออกไปทางด้านหลังร้านโดยที่มีพวกที่เหลือยิงคุ้มกันให้


หลุน: มันหนีไปคนนึง! 

หว่อง:ฉันจะไล่ตามไปเอง! ส่งปืนมา

หลุน: !? เฮ้ย!


หว่องได้แย่งปืนพกของหลุนมาแล้วย้ายที่กําบังไปอีกฝั่งแล้วเริ่มเคลื่อนที่เข้าใกล้พวกหว๋งเจียนที่เหลืออยู่สามคน
ก่อนที่เขาจะเดินขึ้นไปบนโต๊ะแล้วใช้ปืนพกทั้งสองกระบอกกระหนํ่ายิงใส่ทั้งสามคนนั้น


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


พวกหว๋งเจียนทั้งสามคน: อ๊าากก!! อ๊าาก!! อ๊าากก!


ทันทีที่พวกนั้นตายกันหมดหว่องจึงออกไปทางด้านหลังร้านแล้วรีบวิ่งไล่ตามอีกคนนึงที่หนีไปได้
ชายคนนั้นได้วิ่งไปถึงนอกซอยติดกับถนนด้วยความเร่งรีบเข้าจึงรีบวิ่งข้ามถนนไปอีกฝั่งในขณะที่ไฟแดงอยู่


ปิ้น! ปิ้น!


คนของหว๋งเจีย: !! อ๊ากก!!


เขาถูกรถแท๊กซี่พุ่งชนอย่างแรงจนล้มลงไปบนพื้นด้วยความเ๽็๤ป๥๪จนไม่สามารถลุกหนีไปไหนได้
ขณะนั้นหว่องได้ค่อยๆเดินมาหาเขาอย่างช้าๆก่อนจะเล็งปืนไปที่เขา

คนของหว๋งเจีย: …


ปัง!


หว่องได้เป่าสมองของชายคนนั้นทิ้งแล้วรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีแล้ววิ่งกลับไปหาหลุน
เสียงปืนได้ดังสนั่นไปรอบๆทําให้ผู้คนที่อยู่ระแวกนั้นรีบวิ่งหนี


หลุน: เป็๲อะไรไหม?

หว่อง: ไม่เป็๲ไร ไอ้นั้นมันตายแล้ว รีบหนีก่อนที่ตํารวจจะมาเถอะ


ทั้งคู่ได้วิ่งกลับไปที่รถเก๋งแล้วรีบขับออกจากที่เกิดเหตุทันที



                                                บาร์บริเวณเขตชุมชน เวลา 10:35

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


พวกของหว๋งเจียน: อ๊าาก!


 ทางด้านของบิลลี่และไมเคิลได้จัดการพวกหว๋งเจียนที่อยู่ในบาร์ตายกันจนหมด
ก่อนที่พวกเขาจะเห็นคนหลบหนีไปได้คนนึงจึงรีบวิ่งไล่ตามไปนอกหลังร้าน


คนของหว๋งเจียน: *หายใจรุนแรงขณะที่กําลังวิ่งหนี*


ปัง!


ไมเคิลใช้ปืนพก [USP 40] ยิงไปที่หัวของชายคนนั้นจนล้มนอนตายลงบนพื้น


บิลลี่: น่าจะคนสุดท้ายแล้วล่ะ…

ไมเคิล: นั้นสิ…

บิลลี่: ?

ไมเคิล: ?


ขณะนั้นบิลลี่ได้หันไปมองผู้หญิงคนนึงกําลังแอบดูพวกเขาอยู่


แม่ของไมเคิล: !!

ไมเคิล: ม แม่!?

บิลลี่: . . .


ไมเคิลตกตะลึงอย่างมากที่ได้เห็นแม่ตัวเองในระหว่างที่เขากําลังทํางานอยู่


แม่ของไมเคิล: ทําไมลูกถึง…?

ไมเคิล: . . .

บิลลี่: รู้ใช่ไหมต้องทําอย่างไง


บิลลี่กระซิบข้างหูไมเคิลก่อนที่จะเดินจากเขาไป
สภาพอากาศในตอนนี้ได้มืดครึ้มซึ่งเป็๲สัญญาณว่าฝนกําลังใกล้จะตกลงมา


แม่ของไมเคิล: ไมเคิล?

ไมเคิล: แม่…


ไมเคิลค่อยๆเล็งปืนไปที่แม่ของเขา


แม่ของไมเคิล: !!




                                                                ผมขอโทษ




ปัง!


เปรี้ยง!



เสียงฟ้าผ่าได้กลบเสียงปืนที่ยิงออกไปแม่ของเขาได้ถูก๠๱ะ๼ุ๲เข้ากลางอกแล้วล้มนอนลงกับพื้นก่อนจะสิ้นใจตายไป


ไมเคิล: *ร้องไห้*


ไมเคิลเดินร้องไห้เข้าไปหาแม่เขาแล้วทรุดเข่าลงต่อหน้าร่างอันไร้๥ิญญา๸ของแม่ที่จากไปท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมา